Part

 1 1 |            deszcz rzęsisty puścił się znowu i na małą chwilę ocucił
 2 2 |             Moskalikom nic, bo mię tu znowu targać przyjdą...~Poszedłem...
 3 3 |          chwili stary szlachcic czuje znowu w sobie mroźne powiewy obawy.~-
 4 3 |              i pomija, szuka innych i znowu tropi coraz nikczemniejsze
 5 3 |               na pomoc. Potem nastaje znowu cisza głęboka. Blask księżycowego
 6 3 |            ganku do sieni otwarły się znowu i przybysze wprowadzeni
 7 3 |              powiedzieć. Ale co panom znowu do tej góry?... Fintik!
 8 3 |          podlecu!...~Piesek zeskoczył znowu z kanapy, na którą się był
 9 3 |               mnie zarobisz...~Piesek znowu zlazł z kanapy. Bijakowski
10 3 |                 Tak, niegdyś...~- Cóż znowu? Już pana wyleli. Cha, cha!...
11 3 |               za nimi ukazywał się on znowu i ginął aż w oddali, jednocząc
12 3 |              zgryzoty rzuciły się nań znowu i jak mściwe, rozzłoszczone
13 3 |    pięćdziesiąt rubli i zeszłego roku znowu dwieście. Razem ośmset pięćdziesiąt.
14 3 |                  Stary roześmiał się. Znowu nastało milczenie aż do
15 4 |            kretowiskami. Zjawiała się znowu dopiero na szczycie wydmy
16 4 |        niedobrze. Wywołał to aptekarz znowu, który zaczął ni z tego,
17 4 |             chorej na stołku i zapadł znowu w marzenia. Bujna młodość
18 4 |               kołatał - zresztą cisza znowu. I biegną minuty trwające
19 5 |         niezwykle urodzajna dama była znowu w położeniu, jakiego tak
20 6 |             tyłu, cofają się, czają i znowu ławą suną coraz natarczywiej.
21 6 |             powrócił, kobieta błagała znowu:~- Waluś, polecę?~- Ej... -
22 6 |           ogarnia ją lęk jego pięści. Znowu się modli pokornie, aczkolwiek
23 8 | prawdopodobnie nie było...~Lecz wtedy znowu poleciałem w szarą mgłę,
24 10|             groźbą i szyderstwem - to znowu dźwigała się hardo aż na
25 11|              i życie. Chciał zobaczyć znowu za jaką bądź cenę jej śniadą,
26 11|             na jednym z takich placów znowu ku szczytowi. Zwisły nad
27 12|             dosięgły Łysicy!~Przyszła znowu na swe miejsce Polska. Nie
28 12|               i niewiadome, nie wyjdą znowu drwale z siekiera-mi, ażeby
29 13|             drogę, gdy już stanęliśmy znowu na bitym trakcie. Gdy wreszcie
30 13|           przez most kolejowy, a więc znowu windować samochód po głębokim
31 13|          zemsta cierpiących wpycha im znowu w ręce berło tyranii...~