Part

 1 1 |        wcale poetyczny szakal, lecz człowiek ubogi, chłop z wioski najbliższej.
 2 2 |          mądry gospodarz, piśmienny człowiek - gromadzkie bydło pasam,
 3 2 |       chodzi, a na synki moje cudzy człowiek pluje - ot jak... U mnie
 4 3 |           swoje psie figle... Skoro człowiek raz w to błoto wlezie, jeżeli
 5 3 |             nieprawdaż? Ach tak!... Człowiek, któremu odejmą strzaskaną
 6 3 |         Dlaczego? - To rzecz jasna. Człowiek nie może żyć i pracować -
 7 3 |      lekceważy sobie. To nowoczesny człowiek: uczyni ze sobą, co chce
 8 3 |             i tak cham!...~Miał ten człowiek jedną tylko pociechę i nadzieję.
 9 3 |       większy płomień. Był to młody człowiek, lat około trzydziestu, ,
10 3 |            Cedzyna! - zawołał młody człowiek obrzucając gościa ognistym
11 3 |              komu służy, bo to jest człowiek posiadający nie znany dzisiejszym
12 3 |          zawsze, świadcząc, ile tam człowiek włożył siły mięśniowej.
13 3 |             byleby ktoś obcy, jakiś człowiek nieznany, byleby nie ten
14 3 |        progu. Na ścieżce stał młody człowiek w krótkim paltocie, z walizką
15 3 |             wybiła dziesiąta. Młody człowiek oczami na wpół rozwartymi
16 3 |           blady i skrzywiony?~Młody człowiek miał w rzeczy samej minę
17 3 |             Bez barszczu, mówię ci, człowiek zawsze kiepsko się czuje.~-
18 3 |       dźwignąć się z miejsca. Młody człowiek porządkował papiery i książki
19 3 |           aż do chwili, kiedy młody człowiek zdjął palto z kołka i począł
20 4 |             Wiadomą jest rzeczą, że człowiek kultury, wyrzucony 'przez
21 4 |           trudno nawet wymagać, aby człowiek nie mający butów na zimę,
22 5 |             swej kancelarii. Był to człowiek młody jeszcze, ale niesłychanie
23 5 |          zazdrością, jaką czuć musi człowiek skazany niewinnie na śmierć,
24 5 |       skrzywdziłem nikogo, uczciwym człowiek... A wreszcie, za czymże
25 5 |       ściskało, jakby we mnie jakiś człowiek wrzeszczał. Przeleżałem
26 10|    nieświadomej radości, jaką czuje człowiek, gdy na progu jego serca
27 12|          siostrzyce. Nie ja to już, człowiek dzisiejszy, wciągam zdrowymi
28 12| podziurawione jak rzeszoto, a każdy człowiek dojrzały, co krwawe czasy
29 13|        Postać wywiędła, zniszczona, człowiek jak gdyby ze mgły, o twarzy
30 13|       świeżymi liśćmi zazielenieje. Człowiek bezdomny jest jak źdźbło