Part

 1 1 |           owego uczucia nędzy. Nie sam głód również i nie samo
 2 2 |             ej dziadu!~- Tak to... Sam byłem i choć-em cierpiał,
 3 3 |           i niską, szorstką trawą? Sam nie wiem, czemu tak lubię
 4 3 |          Mój Drogi Stary... Jestem sam na świecie i Ciebie mam
 5 3 |      pościel i ułożył syna do snu. Sam, zabawnie wykręcając nogi,
 6 4 |          jadąc do chorych na wieś. Sam przygotowywał na miejscu
 7 4 |       drożynę swoją - zgasł. Zgasł sam przez się - wypalił się.
 8 4 |           szafy zamknięta i doktór sam jedynie z niej korzystał.~
 9 4 |          lecz nie oni go pokonali: sam się pokonał. Zadusił proste
10 4 |            być choćby przez chwilę sam, aby myśleć, myśleć...~Z
11 4 |       wieczora do domu pragnął być sam - nie marzyć ani myśleć,
12 4 |        książek i ze śmiechem pytał sam siebie:~- Czego ja tu chcę?...
13 5 | postanowiłem dla uniknięcia zwłoki sam jeździć na pocztę. Jeździłem
14 6 |            aż się oczy zaświeciły. Sam rządca trzydzieści kopiejek
15 11|            młody rycerzu? Czy może sam nim jesteś, zbójem z Műrtschensteinu?~-
16 12|      kolonii w nagrodę otrzymał, a sam rozpił się, na dziada zeszedł
17 12|          rycerza. Jest to może ten sam rycerz, co na żelaznej pięści
18 12|    kościele Świętej Katarzyny. Ten sam to może, którego życie,
19 12|        nieczytelne wgłębienia, a i sam rycerz wraz ze swą epopeją
20 12|         samym jedlanym szumem, ten sam zapach wciągali nozdrzami
21 12|     chwiejące się za wiatrem tam i sam - obwieszone ciemnozielonymi
22 12|           leśnymi ścieżkami, które sam jeden zna, ku Tarżkowi u
23 13|  Jusseranda. Trafiliśmy właśnie na sam środek relacji kanonika
24 13|          wybrali. To nic, że tam i sam ten i ów poszedł z rozpaczy
25 13|            jego pędy i pręty, lecz sam krzak przydrożny wnet puści