Part

  1 1 |            jasność poranka rozmnożyła się po kryjomu, uwidoczniając
  2 1 |               rajgórskich i skierował się pod Nasielsk, na szerokie
  3 1 |          Porzuciwszy zarośla, trzymał się przez czas pewien śladu
  4 1 |             szedł przy wozie. Buty mu się w rzadkim błocie rozciapały
  5 1 |              dziwnego: koła zarzynały się w błoto po szynkle, a na
  6 1 |            gąszczach leśnych, a konie się pasły Teraz niepodobna było
  7 1 |              on, i sama partia byłaby się od dawna rozleciała na cztery
  8 1 |              bezdenną jamę trwogi, on się, jak to mówią, zawziął.
  9 1 |         polityki rewolucyjnej wciskać się poczęta coraz bezczelniej
 10 1 |            bieda okrutna, co nie waha się wtargnąć do miejsca świętego
 11 1 |             Czego dawniej nie ważyłby się jeden drugiemu do ucha powiedzieć,
 12 1 |         Winrychu.~Za zasłoną mgły dał się nagle postrzec jakiś ruch
 13 1 |            mógł odwrócić głowy, ażeby się obejrzeć poza siebie i zbadać,
 14 1 |              poza siebie i zbadać, co się tam dzieje. Zdawało mu się,
 15 1 |            się tam dzieje. Zdawało mu się, że umknie na bok nie postrzeżony.
 16 1 |         postępującego wojska odłamała się grupa jeźdźców, wysunęła
 17 1 |            ludzie sadzą ku niemu, czy się oddalają w kierunku przeciwległym.
 18 1 |             łby końskie, zorientował, się dobrze. Wtedy krew szarpiąca
 19 1 |          dobrze. Wtedy krew szarpiąca się w jego pulsach - jakby stężała
 20 1 |             parciane lejce i namyślał się, co wywlec z wozu do obrony:
 21 1 |           zdołał, machinalnie zbliżył się do zmordowanych koni swoich
 22 1 |               to, na chwilę przytulił się do szyi końskiej i westchnął.~
 23 1 |         ramieniem kark konia. Usta mu się skrzywiły wzgardliwie i
 24 1 |         wzgardliwie i w sercu zsiadło się nie to męstwo, lecz pogarda,
 25 1 |          żołdak.~Dwu z nich odsadziło się natychmiast o kilkadziesiąt
 26 1 |            zabijajcie mnie...~Zerwali się w skok z miejsca zgodnym
 27 1 |           lance i splunąwszy, usunęli się na bok, wziął na cel głowę
 28 1 |                gdy nieszczęsny zsunął się w bruzdę. Kula, przeszywszy
 29 1 |             oddziałem, który zanurzył się już we mgłę i szarugę. Dowódca
 30 1 |      Tymczasem deszcz rzęsisty puścił się znowu i na małą chwilę ocucił
 31 1 |         popłoch śmiertelny, dźwignęły się i oczy po raz ostatni zobaczyły
 32 1 |           wzdęte bańki, rozpryskujące się w nicość tak szybko i zupełnie,
 33 1 |          pozostały przy życiu szarpał się w zaprzęgu tak gwałtownie,
 34 1 |      rzemiennym batem. Nagle pochylił się przez dyszel, przez martwego
 35 1 |             grzywa na karku wzburzyła się dziko, szarpnął się w tył,
 36 1 |         wzburzyła się dziko, szarpnął się w tył, potem cisnął naprzód
 37 1 |             wściekłymi skokami rzucać się począł. Kość pękła na dwoje
 38 1 |         usilnie i po długim mocowaniu się z wichurą siadało na zagonach
 39 1 |          każdym poruszeniu zaczepiała się o drzewo i krajała skórę.~
 40 1 |            wozowi, koń zarżał. Zdawał się wołać na ludzi osiadłych,
 41 1 |      morderców!...~Krzyk ten rozlegał się nad pustą okolicą i ginął
 42 1 |   cierpliwością i dyplomacją zbliżały się, przekrzywiając głowy i
 43 1 |            energii, żądzy odznaczenia się czy nienawiści. Było to
 44 1 |              nowszych czasach okazało się pewnikiem..."). Przymaszerowała
 45 1 |               konia, z których sączył się jeszcze sopel krwi skrzepłej,
 46 1 |            nogi jak drwal zabierający się do rąbania, nakierowała
 47 1 |      przykładem śmiałej wrony ruszyły się jej towarzyszki. Ta preparowała
 48 1 |              ze wszystkich odznaczyła się ta (należy jej się tytuł
 49 1 |         odznaczyła się ta (należy jej się tytuł wrony "tej miary"),
 50 1 |               głowy i poczęła dobijać się zapamiętale do wnętrza tej
 51 1 |             nowy przybysz, co zbliżał się niepostrzeżenie, chyłkiem,
 52 1 |           należeć na zawsze, znalazły się trupy - szedł tedy zabrać
 53 1 |           tedy zabrać je stamtąd.~Bał się srodze Moskali, toteż prawie
 54 1 |            zdjął kaszkiet, przeżegnał się i zmówił głośno pacierz.~
 55 1 |         pożądliwości w oczach, rzucił się przede wszystkim do kieszeni
 56 1 |       łachmanami część broni i szybko się w oddalił. Po upływie godziny
 57 1 |            wagi od orczyków, wlokącej się za parą jego koni, plunął
 58 1 |               jednak moriturus zerwał się i pobiegł cwałem za ciągnącą
 59 1 |          odjechał. Po południu zjawił się z kozikiem i zdjął skórę
 60 1 |          zamachem, ale nie chciało mu się "paprać" moralnie i fizycznie.
 61 1 |                Z drugiej strony - bał się nie na żarty, aby ktoś w
 62 1 |               ktoś w nocy nie zakradł się cichaczem, nie zatłukł szkapy
 63 1 |              wyciągniesz. Spracowałem się. Pan Jezus miłosierny pobłogosławił
 64 1 |          kartoflane. Ponieważ okazało się, że grunt przepuszczał wodę
 65 1 |               ocembrowania pozapadały się wraz z bryłami gliny, tworząc
 66 1 |              wiedzy i woli zemściwszy się za tylowieczne niewolnictwo,
 67 1 |     rozpaczliwe końskie rżenie. Chłop się zatrzymał i nakrywszy oczy
 68 1 |             Winrycha i rżał.~Trzepały się nad tym żywym trupem, wzlatywały,
 69 2 |       jasnoniebieski - które śniły mi się tylekroć.~W ciągu kilku
 70 2 |            chorobę dziwną, nie dającą się określić, lecz bez wątpienia
 71 2 |             do wszystkiego, cokolwiek się wszczyna, a jednocześnie
 72 2 |          toczy duszę jak skir i równa się jakiemuś nieprzerwanemu
 73 2 |               pocie czoła, w zaparciu się siebie, w obeldze i potwarzy,
 74 2 |              trawy po deszczu puściły się bujnie, ostre żółte jaskry
 75 2 |            rzeki, nad którą zwieszały się gęste zarośla, tworząc na
 76 2 |        wzgórzu piaszczystym, zaczynał się las, sięgający aż owych
 77 2 |                spod którego zwieszały się siwe, długie i rzadkie włosy.
 78 2 |          stary? -zawołałem pochylając się nad nim.~Szybko podniósł
 79 2 |             zabawnie oczami wpatrywał się we mnie.~- Widzicie przecie,
 80 2 |              okolic.~- A cóż, raki ci się łowią?~- On by się i łowił,
 81 2 |            raki ci się łowią?~- On by się i łowił, rak bestyja, po
 82 2 |            jaka!~Mówiąc to, wpatrywał się we mnie uparcie, zawzięcie,
 83 2 |               mnie i rzekł:~- Dużo ja się po świecie tłukł, może mię
 84 2 |                 Dziadowskie. Dawno ja się z dziewkami kochać przestał
 85 2 |                  Zasług?... - zaśmiał się. - Przyodziewek mi dają. -
 86 2 |           jagoda w lesie jest, malina się trafi - malina w tutejszych
 87 2 |        napiekę... żywcem ich - ta tak się objem! Rybka, płoteczka
 88 2 |             płoteczka biała na śpilkę się łapie, śliw się pod kamykami
 89 2 |             na śpilkę się łapie, śliw się pod kamykami pluskają, tłuste
 90 2 |               jak wieprzki.~Zapalając się coraz bardziej, prawił:~-
 91 2 |             Kiedy to mówili i oczy mu się zaśmiały łagodnie, przypomniałem
 92 2 |            dziki blask, brwi wzniosły się na czoło, zęby wyszczerzyły
 93 2 |                głosem ochrypłym:~- Ja się Jego nie zapierał, na rotę-m
 94 2 |              gadkę popy a księdze! Ja się na prawosławnego podpisałem,
 95 3 |            jegomość nie śpi. Oparłszy się plecami o poduszki, wpółleżąc
 96 3 |            szerokiego zapiecka odzywa się czasami świerszcz, w kącie
 97 3 |         mrocznych kątów izby wychylać się poczną zmory bojaźni, gdy
 98 3 |           bojaźni, gdy w sercu żarzyć się poczyna żal bezsilny i łzy
 99 3 |             zatlił zapałkę, rzucał mu się w oczy list syna i przypominał,
100 3 |             cna ją wymacać, przekonać się naocznie i nieomylnie, że
101 3 |             zapalił cygaro. Chełpiłem się niegdyś z moich zdolności
102 3 |           oczekując chwili wydostania się na ten padół rachunku różniczkowego,
103 3 |         schował do szuflady, skrzywił się swoim zwyczajem i podawszy
104 3 |             trzy miesiące.~Zrobiło mi się haniebnie głupio. Azaliż
105 3 |                 myślałem -wziąwszy na się postać najzdolniejszego
106 3 |          ludzkiego geniuszu! Zabrałem się i wyszedłem. Posiedziałem
107 3 |         wyjątkowe zdarzenia, puściłem się nad jezioro. Nie pamiętam,
108 3 |             pamiętam, kiedy znalazłem się na drodze prowadzącej do
109 3 |       Westmünster. Ciemna mgła kąpała się we wzburzonych falach: rude,
110 3 |         zbocza i upłazy gór wynurzały się z niej kiedy niekiedy niby
111 3 |         Nadaremnie tak długo łudziłem się nadzieją, że pojadę w inne
112 3 |          perkalików. Skompromitowałem się tylko w oczach własnych
113 3 |             wielki przemysł. Rozwiały się marzenia o tym, że cię,
114 3 |           licho wie zresztą czego, że się będziemy wieczorami jak
115 3 |                Około południa obnażył się niespodzianie ze śniegu
116 3 |             jakim sposobem wykręciłem się z lekcji, wypadłem na dwór,
117 3 |             promienie słońca i stawał się w mgnieniu oka ogniskiem
118 3 |              kamieni i kołków drążyły się w oczach ogromne jamy i
119 3 |             nasycone ciepłem, zdawało się żarzyć i płonąć, szerzyło
120 3 |             przykopy i zagony zdawały się dźwigać zdławione grzbiety.
121 3 |           opar niby dym ciepły, migał się i przewalał nad równinami,
122 3 |               Stado wróbli wygrzewało się na gałęziach suchej wierzby
123 3 |        obwieszone soplami. Zdawało mi się wtedy, że całe to stadko
124 3 |   niespodziewanego szczęścia. Sączyły się bruzdami, żłobiły sobie
125 3 |        wyrżniętych przez sanice, lały się po wierzchu śniegowej skorupy,
126 3 |              wiry huczące, odsłaniały się brzegi i spływała po nich,
127 3 |            brzóz nadwodnych zanurzyły się w rzekę i ssały korzeniami
128 3 |           stawiałem tamy... Cieszyłem się z głębi serca, że skostniałym
129 3 |               ból w próżni równającej się długości ręki. Często budzę
130 3 |           długości ręki. Często budzę się po twardym śnie z tym nieujętym
131 3 |             połowę duszy. Nie gniewaj się, że piszę rzeczy nieciekawe -
132 3 |          schowanego we mgle, trzepały się u brzegu, pękały rozpłatane
133 3 |          kamieni, a każda ześlizgując się w głębinę, zdało się, wzdychała: "
134 3 |      ześlizgując się w głębinę, zdało się, wzdychała: "Jesteś jak
135 3 |           rojenia, ale za to skupiają się i kojarzą logiczne, nie
136 3 |                ani rozkazów i zamiast się uniewinniać, pisze rzeczy
137 3 |           Dlaczego nie powraca? Gdyby się tylko zjawił, przy protekcji,
138 3 |         podeptawszy nieco, znalazłoby się dla niego doskonałe miejsce,
139 3 |      pokolenia umierające z rodzącymi się, wypływa z tego, co jest
140 3 |               Syn od punktu, w którym się ojciec zatrzymał, postępuje
141 3 |     przechodzi z rąk do rąk, gromadzi się, rozwija, opiera jedna na
142 3 |           piedestał, na którym wznosi się coraz wyżej... cywilizacja.
143 3 |                a nieszczęście z krwią się przekazuje. Dziedzictwo
144 3 |            skwarze i znużeniuzdaje im się bowiem, że na najbliższym
145 3 |              nędznej wyki. Rozbiliśmy się na jednostki, zwyrodnieli
146 3 |            tego, że ja przystosowałem się, że poszedłem na służbę
147 3 |         wyłamywał kości, że nauczyłem się zginać kark i pracować jak
148 3 |            istotą z mojej krwi. I nic się już nie zdarzy w tym plugawym
149 3 |      przypomnieć tego dźwięku. Ciągle się w czyjejś mowie odzywa,
150 3 |            przestanie pisywać, zaprze się. Ogarną mu umysł jakieś
151 3 |              jest na to prawo?~Trzeba się ratować - mówi starzec załamując
152 3 |          głębi istoty moralnej, stara się zbadać swój rozum, podniecić
153 3 |              w zaspach śniegu rozlega się świst przelatującego pociągu,
154 3 |          księżycowego światła z wolna się przysuwa do łóżka starca,
155 3 |               starca, który zwinąwszy się w kłębek miota się, placze
156 3 |          zwinąwszy się w kłębek miota się, placze w tym ciemnym kącie
157 3 |             czasu i postanowił ożenić się odpowiednio. Bywał tedy
158 3 |          Buckle'a.~Pan Teodor urodził się w mieście Warszawie, bodaj
159 3 |              latach pacholęcych bawił się mały Teoś wraz z czeredą
160 3 |               domostwa, gdzie mieścił się instytut starego Bijaka,
161 3 |          pomocy tych i tamtych dostał się do Instytutu. ~Wszystko
162 3 |               eksploatacji nie kwapił się, wolał zawsze trzymać z
163 3 |               przy zegarku i rujnował się na modne haweloki. Na południowym
164 3 |              morze, dokoła rozścielał się las podzwrotnikowych krzewów.
165 3 |     podzwrotnikowych krzewów. Zdawało się, że pan Teodor do końca
166 3 |            oto niespodziewanie zjawił się demon niepokoju...~...Wówczas
167 3 |           żelazną - pan Teodor zjawił się i wziął nowy dystans.~Zaraz
168 3 |              objęciu robót przyplątał się do niego zrujnowany do szczętu
169 3 |        Początkowo pełnił na budującym się plancie obowiązki zwyczajnego
170 3 |      zaciętych jego wargach przemykał się tęskny, dziecięcy niemal
171 3 |            jeszcze bardziej i zdawały się nic nie widzieć. Nigdy wszakże
172 3 |             upokorzenie nie wynurzało się na zewnątrz w dźwięku mowy
173 3 |     miasteczka. ~Głowa jego podnosiła się wtedy dumnie, oczy nabierały
174 3 |          upragniony otrzymał, oddalał się szybko, pieszcząc kopertę
175 3 |           wydobywał arkusik i wmyślał się w jakieś zwyczajne zdanie.
176 3 |               wiorsty od dźwigającego się nasypu, stanowiąeego część
177 3 |               kiedy furmanka zbliżała się do Zapłocia. Folwark stał
178 3 |              stanie opłakanym: waliła się w gruzy stara gorzelnia
179 3 |     kościotrupie piszczele, nachylały się ku ziemi dachy stodół, tu
180 3 |             przedsiębiorców zatrzymał się przed gankiem, w dwu oknach
181 3 |         światło. Jakaś figura zjawiła się we drzwiach.~- Czy to ty,
182 3 |             domu? - Dziedzic?~- Można się z nim widzieć?~Osoba znikła
183 3 |                białe postacie wsuwały się do dworu i wymykały do ogrodu,
184 3 |               Ten obywatel wyprowadza się widocznie, czy co u licha?...
185 3 |            pokrzyw i kęp bzu wysunęła się wreszcie jakaś babina, podeszła
186 3 |              z kolei, chcemy rozmówić się z tutejszym panem - mówił
187 3 |                Pana niby? - namyślała się baba. - Naturalnie, że nie
188 3 |                 W tej chwili wynurzył się z mroku cień inny.~- Panowie
189 3 |              z ganku do sieni otwarły się znowu i przybysze wprowadzeni
190 3 |              i machając ogonem zsunął się na podłogę.~- Proszę pana -
191 3 |            Jakie pastwisko! - oburzył się Polichnowicz. - Kamień na
192 3 |              znowu z kanapy, na którą się był wdrapał. - Krótko mówiąc -
193 3 |          wybierania gliny. Czy zgadza się pan?~- Kamień? A prawda...
194 3 |       papierosa w cygarnicy i otoczył się kłębami dymu, wypalił śmiało:~-
195 3 |              rubli.~Bijakowski zaczął się śmiać krzykliwie:~- Siedmset
196 3 |             dajesz! Nie lubię, gdy mi się kto w nos śmieje! Fintik!
197 3 |         Bijakowski spoważniał i nadął się.~- Pan sądzisz, że masz
198 3 |         inżynier wstając i zabierając się do wyjścia.~- No... cóż
199 3 |       pięćdziesiąt?... Inżynier śmiał się pod wąsem ironicznie.~-
200 3 |              Ajno, herbaty! - odezwał się niespodziewanie głos z sąsiedniego
201 3 |             cegły, a na skałach roiły się ludzkie postacie. Inżynier
202 3 |            postacie. Inżynier zjawiał się na szczycie góry i rozciągający
203 3 |          szczycie góry i rozciągający się u stóp jej obszar ciekawym
204 3 |           spokój. Bijakowski nie znał się na gospodarce rolnej, z
205 3 |            kartofli -za nimi ukazywał się on znowu i ginął aż w oddali,
206 3 |          ginął aż w oddali, jednocząc się z nieużytkami i pastwiskiem.~
207 3 |             Jak to nie ma?~- Nie znam się na tym, ale nie widzę ani
208 3 |             za bobik?~- No i bierzesz się pan do krytykowania! Widzisz
209 3 |               pamiętam dokładnie, jak się to stało, dość że nadeszła
210 3 |       stodołami i litanią długów stał się własnością inżyniera Bijakowskiego.
211 3 |            pochylone pola, zapadający się w ziemię dwór staroszlachecki
212 3 |        domostwo - marzył - przeznaczy się dla rządcy; na wzgórzu,
213 3 |       wiejskiego kościoła, zasługiwać się Panu Bogu, aby żyta gradem
214 3 |               zachody słońca, uganiać się (wraz z tąż małżonką) po
215 3 |               do roli, rozporządzania się, jak tego dusza pragnie,
216 3 |             dworu. Toteż zasługiwanie się jego Bijakowskiemu, posłuszeństwo
217 3 | staroszlachecki - honor.~Nie spełniły się nadzieje pana Dominika.~
218 3 |       nadzieje pana Dominika.~Zjawili się "indywidualiści" i zaproponowali
219 3 |               Do niepoznania zmieniła się postać tego kawałka ziemi.
220 3 |        Kudłaci indywidualiści zwlekli się wkrótce na pola folwarku
221 3 |             tak wielkiej wartości, że się stały częścią składową wielu
222 3 |                Liczne oczy wpatrywały się w te kawałki ziemi z niepokojem
223 3 |          dalej, bliżej dworu, wznosił się wysmukły, czerwony komin
224 3 |            opuścił dziedzictwo i udał się tam, dokąd powoływały go
225 3 |               starego szlachcica, jak się ma zapatrywać na sprawy
226 3 |          został, jak unikać tworzenia się "wilków", jak normować płomienie
227 3 |           jęczały pod młotami, waliły się całe urwiska niestrudzonymi
228 3 |      zlatywały ze szczytów i kruszyły się na drobne cząstki ogromne
229 3 |         Codziennie o świcie zaczynało się to spotkanie siepaczy z
230 3 |             napaści człowieka, mściły się na nim, czyhały na każdą
231 3 |             błędna boleść nie usunęła się, nie ukoiła, lecz jak topór
232 3 |          znękaną jego duszą. Śniło mu się, że stoi na rozmiękłej grobli,
233 3 |            omgloną. Widmo szło, lekko się kołysząc, zgrabne zataczało
234 3 |           stóp swoich, falę zwijającą się ogromnym kłębem, lód popękany
235 3 |             młodzieńcze to rozbiegały się na wodzie, tworząc jakoby
236 3 |            zsiadłej krwi; chce rzucić się w wodę, lecz, nie wiedzieć
237 3 |        ubielił zamarznięte szyby. Dał się słyszeć łoskot drzwi roztwieranych
238 3 |          rozmów ludzkich. Pan Cedzyna się ocknął i ciężkim wzrokiem
239 3 |           spłynęła do jego duszy, gdy się uświadomił, że to, co widział
240 3 |           Przedsenne zgryzoty rzuciły się nań znowu i jak mściwe,
241 3 |         cholery... umrzeć...~Rozległo się stukanie w szybę, jakim
242 3 |              Pan Dominik nie poruszył się. Dziki wstręt i bezmyślna
243 3 |           Stukanie w szybę powtórzyło się i nieznany głos zawołał: -
244 3 |             jest w domu?~Stary zerwał się na równe nogi. Wszystko
245 3 |         czynność i raptownie odwrócił się do ściany. Zgiął się w pałąk,
246 3 |         odwrócił się do ściany. Zgiął się w pałąk, oczy mu zaszły
247 3 |              bielmem, twarz skurczyła się boleśnie, ręce zacisnęły
248 3 |            twarzy, ale tamten posunął się o krok naprzód i wymówił
249 3 |            doktór - tu ciepło. Ja bym się, szczerze mówiąc, przespał
250 3 |            stąpać na palcach, wyniósł się z mieszkania. Zaledwie doktór
251 3 |               jest skutkiem zmęczenia się długotrwałą jazdą w wagonie.
252 3 |           jazdą w wagonie. Powieki mu się kleiły, ale nie dawał mu
253 3 |               bez przerwy. Zdawało mu się, że wciąż trwa jeszcze ostatnia,
254 3 |        czuprynę. Chwilami wydawało mu się, że ta droga głowa usuwa
255 3 |               że ta droga głowa usuwa się i niknie, pozostawiając
256 3 |                Morzył go przerywający się, płochliwy sen... Kiedy
257 3 |                płochliwy sen... Kiedy się na pół przebudził, przed
258 3 |               pobliżu drzwiczek tliła się już zaledwie kupka węgli.
259 3 |              Pan Dominik przypatrywał się iskrom i ruszał wąsami,
260 3 |               zegar. Wahadło kołysało się nad samą jego głową. Kiedy
261 3 |              klinik światła. Wydawało się, że stary perpendykuł rozdziawia
262 3 |             Melodia jego szeptu unosi się nad rozmarzoną głową śpiącego
263 3 |        Widzisz tę łzę, co wytoczywszy się z oka starszego pana Cedzyny,
264 3 |             Co to?   co to?  - Wysuwa się druga, jeszcze ogromniejsza,
265 3 |               na wąsie. Starowina boi się bardzo, aby nie upadła na
266 3 |            Każda skonała i rozpłynęła się w wielką łzę szczęścia.
267 3 |              własnymi zębami. Rozległ się tępy szczęk, zamieszanie,
268 3 |             wpół rozwartymi wpatrywał się w okno, odtajałe w promieniach
269 3 |             skrawek równiny iskrzącej się od kryształów śniegu, smugę
270 3 |      delikatne pyłki mrozu, kołyszące się nad twardymi jak kamień
271 3 |       przytłaczając sobą dym tułający się po dachach. Na krańcach
272 3 |           krańcach widnokręgu uwaliły się mgły nieprzejrzane na podobieństwo
273 3 |             maglownicy albo zataczaty się w wyboje i zatoki. Stary
274 3 |         zatoki. Stary jegomość otulał się zrudziałymi szopami, nasuwał
275 3 |              złotawej liberii, otulał się niegdyś kiereją, srogimi
276 3 |                Nuże, szkapy! bierzcie się w kupę! Jeszcze tylko jeden
277 3 |              na podwórze i zatrzymały się przed gankiem dworu. Pan
278 3 |          dziwnie wyziębło i przyćmiło się smutkiem. Chodził z kąta
279 3 |               człowiek zawsze kiepsko się czuje.~- Ja nie będę mógł
280 3 |               nie mógł jakoś dźwignąć się z miejsca. Młody człowiek
281 3 |               głuptasie, co? - porwał się starzec. -Jedź, jeśli taka
282 3 |                możesz także przekonać się z rachunków. Daję ci zresztą
283 3 |      oskarżyciela, to powinieneś znać się trochę na interesach. Cały
284 3 |            dwadzieścia, no i, rozumie się, przystali, bo nigdzie więcej
285 3 |                Tym sposobem uzbierało się trochę grosza dla ciebie.~-
286 3 |             ale co mogłem... Starałem się choć trochę wywiązać z powinności
287 3 |           ukończeniu produkcji składa się z kapitału stałego (oznaczmy
288 3 |            wieczorem dopiero skończył się zajadły spór między ojcem
289 3 |              tej zaciętości, co zdaje się zamykać serce tak szczelnie,
290 3 |              serce tak szczelnie, jak się zamyka wieko trumny nad
291 3 |          pogardą patrzał na krzątanie się doktora Piotra dokoła walizki.
292 3 |           Nikt dobrowolnie nie zaraża się parchami... Toteż i mnie
293 3 |             czysty...~Stary roześmiał się. Znowu nastało milczenie
294 3 |            wściekłego gniewu.~Ręce mu się trzęsły, w oczach migotał
295 3 |             blady jak papier, zbliżył się do niego ze łzami w oczach
296 3 |           łzami w oczach i schylił mu się do nóg. Starzec odepchnął
297 3 |          Starzec odepchnął go, usunął się w kąt pokoju i odwrócił
298 3 |            cicha skrzypnęły i zawarły się za wychodzącym, słyszał
299 3 |             Na każdej szybie rysowały się i rosły w oczach, idąc z
300 3 |               Starzec przypatrywał im się z zajęciem i myślał o czymś
301 3 |     gałązeczki przymrozka... Nudzi mu się, płakałby i kaprysił, gdyby
302 3 |             kolejowej z wolna zbliżał się pociąg, kopiąc się i nurzając
303 3 |            zbliżał się pociąg, kopiąc się i nurzając w zaspach, jakby
304 3 |            żywo i w miarę zwiększania się ciemności coraz wyraźniej
305 3 |          Piotr wraca. Wkrótce zrównał się z tym człowiekiem: był to
306 3 |              do domu!~Chłopak oddalił się szybko brzegiem drogi. Potem
307 3 |             nawet, kiedy tamten skrył się w ciężkim cieniu góry. Twarz
308 3 |            góry. Twarz starca stuliła się i zmalała, nos się wygiął
309 3 |            stuliła się i zmalała, nos się wygiął i wyćiągnął ku brodzie,
310 3 |              jakim postępuje. Schylał się ku ziemi i przy świetle
311 3 |               tych śladów zatrzymywał się, macał go laską... Nad każdym
312 3 |               z piersi jego wydzierał się cichy, nieprzerwany jęk,
313 4 |            zamknął tak szczelnie, aby się do niego nikt, nie wyłączając
314 4 |              przy stoliku i wpatrywał się przede wszystkim z uporem
315 4 |           powodu, następnie zaś zajął się bębnieniem palcami po stole.
316 4 |            stopniowemu przeistaczaniu się w twór mięsożerno-roślinożerny,
317 4 |               małomiasteczkową połyka się bezwiednie, jak bezwiednie
318 4 |               Od chwili zagnieżdżenia się w organizmie bąblowca: "
319 4 |             wszystko jedno" - zaczyna się właściwie proces umierania.
320 4 |         niemal oczekiwaniu na coś, co się stać musi, na kogoś, kto
321 4 |              w natężonym wsłuchiwaniu się w szmery i szelesty zwiastujące
322 4 |             kaszą tatarczaną, rozumie się, bez majeranku, nad takimże
323 4 |              jedyną rozrywkę. Wytoczy się, bywało, na połowę niebios
324 4 |         bezwładnie, nie mogąc rozwiać się w przestwór i grożąc zawaleniem
325 4 |         przestwór i grożąc zawaleniem się na Obrzydłówek i dalekie,
326 4 |        samotne gruszki polne, miotają się ich gałęzie, deszcz je siecze...
327 4 |          kataralno-melancholijny stał się nastrojem dominującym i
328 4 |               dominującym i rozciągał się na sezony letnie i wiosenne.
329 4 |               i wiosenne. Zagnieździł się w duszy doktora smutek zjadliwy
330 4 |           strzępów wiedzy, szamotania się graniczącego z wściekłością,
331 4 |                  Wszystko to, rozumie się, nie prowadziło do żadnej
332 4 |      cierpienia. Z "metafizyki" można się było wyspać jak z bólu głowy,
333 4 |              zdrowego rozsądku, kryje się jakaś rana nieuleczalna,
334 4 |               konieczności osiedlania się w lasach i Obrzydłówkach.
335 4 |         pierwszym zaraz po osiedleniu się miesiącu wydał niebacznie
336 4 |             zaś wybudowali, trzymając się z farmaceutą za ręce, wspaniałe
337 4 |              natychmiast po rozejściu się wieści o apteczkach przenośnych,
338 4 |         poczuł, że jego energia staje się z wolna "dziedzictwem robaków".
339 4 |           żydowska miasteczka leczyła się u marzyciela, ponieważ nie
340 4 |                zgasł. Zgasł sam przez się - wypalił się. Wówczas apteczka
341 4 |               sam przez się - wypalił się. Wówczas apteczka podręczna
342 4 |               za męczarnia jednak dać się pokonać farmaceucie i balwierzom,
343 4 |                Zwycięzcami mają prawo się okrzyknąć i zbierać łupy,
344 4 |              nie oni go pokonali: sam się pokonał. Zadusił proste
345 4 |              uczynki może dlatego, że się w jadło zbytecznie wdawać
346 4 |          samym sobą, usiłował zbliżyć się do przyrody, odzyskać spokój,
347 4 |            odnalazł, pomimo że błąkał się po polach, docierał nawet
348 4 |            chojaki, a naokół ciągnęły się nie wiedzieć do kogo należące
349 4 |      upiększenie Obrzydłówka. Zdawało się, że słońce oświetla to pustkowie
350 4 |      wygrodzonej ruinami płotu, wlókł się codziennie biedny doktór
351 4 |               nie prowadziła, zdawało się, do żadnych osad ludzkich,
352 4 |               ludzkich, rozszczepiała się bowiem wśród pastwiska na
353 4 |         między kretowiskami. Zjawiała się znowu dopiero na szczycie
354 4 |         Stopniowo i obrzydzenie nieco się zmniejszyło. Zaczął chodzić
355 4 |                Pewnego razu przeraził się nawet wynikiem analizy własnego
356 4 |            platonicznego rozmiłowania się w pani aptekarzowej, damie
357 4 |            rąbania cukru, gotowej dać się ukrzyżować za przekonanie,
358 4 |          widnokręgów, ledwie dających się zmierzyć rozmarzonymi oczyma,
359 4 |            odkrytych dróg" zapatrywał się w początkach umierania z
360 4 |          koniec końców nie zapatrywał się wcale, ponieważ było mu
361 4 |              pieczonych, i nie kwapił się bynajmniej do ogniska życia
362 4 |               mianownika, sprowadzały się czyny i myśli doktora Obareckiego,
363 4 |            doktora Obareckiego, stała się ta: - dawajcie pieniądze
364 4 |         dawajcie pieniądze i wynoście się...~A jednak w chwili, gdy
365 4 |          godziny wintowej doktór czuł się niedobrze. Wywołał to aptekarz
366 4 |              to preludia do zbliżenia się, zaprzyjaźnienia na mocy
367 4 |            ile by oni dwaj, trzymając się za ręce, korzyści społeczeństwu
368 4 |            Gorycz zalała mu serce. Co się stało, jakim sposobem aż
369 4 |          zaszedł, dlaczego nie wyrywa się z tego błota, czemu jest
370 4 |           samego siebie?...~I zaczęło się, podczas wpatrywania się
371 4 |              się, podczas wpatrywania się w okno, nadzwyczajnie szczegółowe,
372 4 |            włosy z czoła. wyprostował się i zamierzał rozpocząć orację.~-
373 4 |          konie: śwarne gady.~Podobała się doktorowi myśl jazdy, zmęczenia
374 4 |       doktorowi myśl jazdy, zmęczenia się, choćby nawet niebezpieczeństwa.
375 4 |            było otulić wiatrak, pasem się opasał i wyszedł przed dom. "
376 4 |            okryty kilimkiem. Zanurzył się w słomę, otulił, chłop przysiadł
377 4 |             zbłądzisz?~Chłop obejrzał się z uśmiechem ironicznym. -
378 4 |              siekierą sanice wrzynały się w głęboki, świeżo spadły
379 4 |             zaciął konie. Doktór czuł się dobrze. Minąwszy lasek,
380 4 |          Minąwszy lasek, który zdawał się tonąć w śniegu, wyjechali
381 4 |             wiedzieć czemu chciało mu się stanąć na saniach i wołać
382 4 |               jak przepaść. Nachylała się szybko noc dzika i ponura,
383 4 |              nie zamieszkanych.~Wiatr się wzmógł, dał jednostajnie,
384 4 |               cwał.~Zamieć rozszalała się nagle. Bałwanami miotać
385 4 |               nagle. Bałwanami miotać się począł wicher, uderzał w
386 4 |            skoków; chwilami wywierało się z ziemi piekło huku i szła
387 4 |           łoskotem. Wtedy rozpryskało się w puch posłanie śniegowe
388 4 |          wirującymi słupami. Wydawało się, że jakieś potwory zataczają
389 4 |             po drodze; sanie posuwały się z wolna, uderzając końcami
390 4 |          wiatr wkrótce ucichł i dawał się słyszeć tylko huk podniebny
391 4 |          podniebny i trzask łamiących się gałęzi. Na czarnym tle nocy
392 4 |         zawalona zaspami, przeciskała się śród pniaków i gałęzi. Nareszcie
393 4 |             doktór szczerze namartwił się i naobawiał, dały się słyszeć
394 4 |       namartwił się i naobawiał, dały się słyszeć powtarzające się
395 4 |              się słyszeć powtarzające się głuche odgłosy: - psy szczekały.~-
396 4 |                podobne do chwiejących się w różne strony punkcików,
397 4 |           konie woźnica, rozgrzewając się za pomocą obijania boków
398 4 |               kręgi światła, rysowały się cienie głów.~- Wieczerzę
399 4 |              miał nadziei.~Zatrzymały się konie przed jakimś domostwem;
400 4 |            parasola kobiecina zerwała się, ujrzawszy go, z łóżka,
401 4 |                Dawno chora?~- Pokłada się to ta już ze dwie niedziele,
402 4 |           sąsiedniej.~- Zaraz! ogrzać się muszę - zawołał gniewnie
403 4 |               zdejmując futro.~Ogrzać się w tej norze nie było trudno:
404 4 |           trudno: z pieca rozchodziło się takie gorąco, że doktór
405 4 |              doktór co prędzej wsunął się do pokoju "panienki". Małą
406 4 |          dużej księgi. Doktór zbliżył się ostrożnie, lampę rozświetlił,
407 4 |           usunął książkę i przyglądać się zaczął pacjentce. Była to
408 4 |             pasmami na poduszce, wiły się na twarzy. Ręce bezwiednie
409 4 |         kołdrę.~Doktór Paweł pochylił się aż do samej twarzy chorej
410 4 |              natychmiast. Przeciągała się, przesuwała głowę od jednego
411 4 |            nie może pomóc - roześmiał się nagle, wspomniawszy, że
412 4 |            jej głowę słabo trzymający się na szyi - na darmo.~Usiadł
413 4 |      bezwładnie na stołku i wpatrywał się w płomień lampy. Oto nieszczęście
414 4 |            Przez szpary okna wdzierał się chłód burzy zimowej i przechodził
415 4 |            widmo złowieszcze. Zdawało się doktorowi, że go ktoś dotyka,
416 4 |          znikła. Wkrótce potem zjawił się sołtys.~- Słuchajcie, nie
417 4 |              Nie wiem ja... przepytam się.~Wyszedł. Doktór Paweł ściskał
418 4 |         ściskał skronie, które zdawał się rozsadzać napływ krwi. Przysiadł
419 4 |          dawnym, dalekim myślał.~Dały się wkrótce słyszeć kroki: sołtys
420 4 |            zamiar coś powiedzieć, ale się powstrzymał. Utarł nos palcami,
421 4 |             Utarł nos palcami, bokiem się odwrócił i czekał. Doktór
422 4 |               i zaczął pisać. Ręce mu się trzęsły i skakały co chwila
423 4 |         wysłanie mu chininy; nachylał się nad chorą, badał ją jeszcze.
424 4 |                   Chłopiec skłonił mu się do nóg i wyszedł z sołtysem.~-
425 4 |          trumnę sprawi, to ja... módl się za nami grzesznymi...~Zaczęła
426 4 |               jak wielbłąd. Głowa jej się trzęsła, zmarszczkami wlewały
427 4 |         trzęsła, zmarszczkami wlewały się łzy do ust bezzębnych.~-
428 4 |                chodził... Zatrzymywał się od czasu do czasu przy łóżku
429 4 |               mu wargi i wyszczerzyły się zęby, mówił do chorej:~-
430 4 |            powrozie do stada, a jeśli się im oprzesz w imię swych
431 4 |          zapomniane uczucie; zjawiało się... porywające jak niegdyś
432 4 |              pamiętał... Przypatrywał się tej twarzy znajomej z jakąś
433 4 |           przeszywający ból wjadał mu się w serce. Trzy lata tu mieszkała
434 4 |      mieszkała obok niego - dowiaduje się o tym, gdy mu umiera...~
435 4 |      spotykało tego dnia, wydawało mu się jako dalszy ciąg udręczeń
436 4 |                Jednocześnie rozchylał się jakiś tajemniczy horyzont,
437 4 |       ściekały zimne dreszcze. Miotał się jak śliz na błotnistym dnie
438 4 |              niecierpliwości uchwycił się wspomnień, uciekł w nie
439 4 |       mniejszym niż cierpienie. Można się z tego obudzić natychmiast:
440 4 |         przejdzie obok niej, przyjrzy się ciężkiemu, długiemu, jasnopopielatemu
441 4 |               mapy. Raz jeden, czując się w posiadaniu kilku dziesiątek
442 4 |              dokąd ona jeździ. Puścił się tedy w pogoń, wsiadł do
443 4 |               żalu - tym wyżej, dalej się wzniosła. Myślał o niej
444 4 |             porównywać. I wydawała mu się ta żywa piękniejszą, napawały
445 4 |      niespodziewanie "wziął" i ożenił się z ubogą jak mysz kościelna
446 4 |               zapałem, że rozbiegłszy się rano spotykali się dopiero
447 4 |        rozbiegłszy się rano spotykali się dopiero wieczorem. Dom ich
448 4 |        wieczorem. Dom ich jednak stał się punktem, do którego zmierzał
449 4 |            zabłoconych sandałach, aby się wysiedzieć na fotelu, napalić
450 4 |           częstowała gościnnie. Można się tam było zawsze z kimś spotkać,
451 4 |              obrazy, które wydzierają się z serca. Pamiętał jej octy
452 4 |            Wielki leniuch" dowiedział się o "darwinistce" niewiele:
453 4 |               przy duszy...~Spotykali się odtąd w "salonie" często.
454 4 |          ukochaną do domu, oświadczył się o jej rękę. Roześmiała się
455 4 |            się o jej rękę. Roześmiała się serdecznie i pożegnała go
456 4 |              sny i pragnienia zrywają się nagle i biją w niego jak
457 4 |              i jad namiętności wsącza się nieznacznie w krew wzburzoną.
458 4 |             na jego poręczy i nasycał się widokiem nagich ramion,
459 4 |           cudownymi liniami kojarzyły się z zarysem piersi i szyi.
460 4 |              dołowi kątów ust sączyła się ślina, gorąco od niej biło,
461 4 |              promieni włosów, głaskał się nimi po twarzy, dotykał
462 4 |            wargami z wydzierającym mu się z piersi szlochaniem.~-
463 4 |                Bujna młodość zbudziła się w nim z letargu. Wszystko
464 4 |            Boleść i nadzieja mieszają się jakby w płomień, który liże
465 4 |            zaczął nasłuchiwać, zrywał się za każdym szelestem. Co
466 4 |       szelestem. Co chwila zdawało mu się, że ktoś idzie, że otwiera
467 4 |            stuka w okno... Wsłuchiwał się całym niemal organizmem.
468 4 |           które w mroku rzęs wydawały się prawie czarnymi, patrzyła
469 4 |     poprzedniego bezczucia. Pocieszał się jak skarbem tą sekundą świadomości.
470 4 |             głębokich zaspach, łudząc się ostatnią nadzieją, że go
471 4 |            koniuszek igły wrzynało mu się w serce. W nagich gałęziach
472 4 |        zadawali" bydłu, z kominów dym się wznosił. Tu i owdzie z otwartych
473 4 |               krótki wrzask wydarł mu się z ust wykrzywionych prawie
474 4 |              gromadkę dzieci tłoczącą się w sieni. Szedł blady jak
475 4 |               Usiadł, nie rozbierając się, na krzesełku i powtarzał
476 4 |              wyraz, w który zmieściła się wszystka jego boleść:~-
477 4 |            tylko po głowie toczyły mu się niby koła nie nasmarowane
478 4 |               prześcieradło zwieszało się na podłogę, poduszka przepocona
479 4 |         moknące w doniczce, zwieszały się i zwijały od mrozu. ~Przez
480 4 |             już trupa, dzieci modlące się "na książce", stolarza zdejmującego
481 4 |           Helenko!~Od kilku dni czuję się tak źle, że prawdopodobnie
482 4 |              prawdopodobnie przeniosę się przed oblicze Minosa i Radamantesa,
483 4 |             razie tego ?przesiedlenia się stąd na miejsce inne? zechciej
484 4 |              razie mego przesiedlenia się na miejsce inne - uszykuj
485 4 |          czarną sukienkę...~Krzątając się po pokoiku dostrzegł w izbie
486 4 |            zawołał doktór, odwracając się od niego i uciekając do
487 4 |              zrozumienie, wwiadywanie się pilne, wielka pokora. Gdyby
488 4 |          dusząc - kazało naprawdę dać się otaczać tęczy, która uniosła
489 4 |              co prędzej... Zgodziwszy się na wyjazd natychmiastowy
490 4 |            Kazał zajechać...~Pochylił się nad trupem Stasi i szeptał
491 4 |              serca ludzkie. Zatrzymał się raz jeszcze we drzwiach,
492 4 |         wskoczył na sanie, przewrócił się na twarz i poniosły go konie,
493 4 |          poniosły go konie, duszącego się spazmatycznym płaczem.~Śmierć
494 4 |             Stopniowo jednak uspokoił się. Obecnie ma się znakomicie:
495 4 |              uspokoił się. Obecnie ma się znakomicie: utył, pieniędzy
496 4 |              uczciwy nazbijał. Ożywił się nawet; dzięki jego usilnej
497 5 |                       ANANKE~Kochałem się czasu tej wiosny w pannic
498 5 |             skąd nawet nic wyjeżdżało się już nigdzie, ponieważ dalej
499 5 |          progu o tej porze i "czochał się" plecami o odrzwia; nim
500 5 |             od okna do okna oddawałem się na pastwę rozmaitych ćwiczeń