Part

 1 1 |      kierunku ukośnym i ciskał o ziemię.~Ponura jesień zwarzyła
 2 1 |          rzekł Winrych patrząc w ziemię. - Bierz psiego syna! -
 3 1 |     całym korpusem, bił nogami w ziemię i wierzgał na wszystkie
 4 1 |         skazańca i zwaliła go na ziemię. Za chwilę jednak moriturus
 5 1 |         umysłowego objęcia, całą ziemię barwami cudnie pięknymi.
 6 2 |  zamyślony, patykiem uderzając w ziemię. - Ja i żonkę przepiłem,
 7 2 |      Mroki wieczorne spływały na ziemię...~
 8 3 |         zrzucając z krzesełek na ziemię porozmiatane części męskiego
 9 3 | pochylone pola, zapadający się w ziemię dwór staroszlachecki i wysokie
10 3 |   ciężarów, co zdołały wgnieść w ziemię i wzgórza, i lasy, i wsie
11 6 |   pieszczotę, bo jeśli narzucają ziemię oboje, robotę skończyć można
12 6 |     zimny i cuchnący. Co wbije w ziemię rydel, to spojrzy, czy do
13 8 |         konia i wolno zleciał na ziemię. Ja tymczasem nasadziłem
14 9 |       darł na strzępy i ciskał o ziemię. Dymy te wlokły się po małych
15 11|     siodła, koniec jej cisnął na ziemię i zatrzymał konia. Dziewczyna
16 11|   upuszczając w trwodze miecz na ziemię. - Recho poszedł na wyprawę
17 11|        Odpasz miecz, rzuć łuk na ziemię, zdejm chodaki i hełm! Pójdziesz
18 12|         Zsiadł z konia, runął na ziemię. Skinieniem dłoni odegnał
19 13|    inwazji carów moskiewskich na ziemię polską. I tamci stawali
20 13|        mu być obojętne, kto go w ziemię woruje, kto go depce i kto
21 13|      prawa ten najeźdźca. Kto na ziemię ojczystą, chociażby grzeszną
22 13|   spłynęła z ran w biedną polską ziemię.~(1920)~