Part

 1 2 |        cień padł znienacka.~- Pod serce ty mnie gryziesz, pod serce... -
 2 2 |       serce ty mnie gryziesz, pod serce... - mówił kołysząc głową. -
 3 3 |            rozszarpałyby mu chyba serce tłok i burza uczuć i odebrała
 4 3 |      Zimny pot spływa mu z czoła, serce uderza twardym, głośnym,
 5 3 |        pszczoły ciąć poczęły jego serce. Obejmowała go złowieszcza
 6 3 |       bije nie jego własne męskie serce, co już złudzeń przebolało
 7 3 |      złudzeń przebolało tyle, ale serce dziecka, dostępne dla dawno
 8 3 |  zaciętości, co zdaje się zamykać serce tak szczelnie, jak się zamyka
 9 4 |           wie... Gorycz zalała mu serce. Co się stało, jakim sposobem
10 4 | przeszywający ból wjadał mu się w serce. Trzy lata tu mieszkała
11 4 |          niego jak porywy wichru. Serce ściska mu ból chorobliwy
12 4 |  koniuszek igły wrzynało mu się w serce. W nagich gałęziach topoli
13 6 |           zagląda w oczy i uciska serce jakąś nieznaną zgryzotą.
14 6 |          jej nogi, ale przebijają serce. Dopada chaty, odmyka zasuwę
15 9 |       Miał... od trzynastu lat na serce chory; pił... czasami. Pomyśl,
16 9 |        Niteczka nadziei łechce mu serce: kto wie? - może wyzdrowieje
17 9 |          tej chwili, przeszyła mu serce jak miecz nagi.~Gdybym się
18 12| pochutliwe puchacza i przejmowało serce człowieka straszną bojaźnią.~
19 12|           radowało się bezsłownie serce ich - serce nasze, zawżdy
20 12|        się bezsłownie serce ich - serce nasze, zawżdy to samo serce
21 12|       serce nasze, zawżdy to samo serce ludzi puszczańskich.~Kędyś
22 12|        świątnico, ogrodzie lilii, serce lasów! Przeminęły nad tobą