Part

 1 1 |                     Rozdzióbią nas kruki, wrony"~ ~Ani jeden
 2 2 |       wejrzał, w rękę oprawców nas wydał. A służył ja Jemu
 3 3 |     śmiertelną tęsknotą?... Co nas łączy?  Nazwisko chyba,
 4 3 |         ale i szczęście ducha. Nas wstrzymywała w biegu mądrość
 5 3 |        myśli? Duch czasu wsiał nas w gminy, jakby ktoś ćwierć
 6 3 |         myślał pan Piotr. -Nie nas brać na kawał! Odeślę belfrowi
 7 4 |     chory?~- Nauczycielka ta u nas we wsi zachorzała. sparło
 8 8 |      od obawy śmierci, zwaliła nas z nóg, jak tylko gospodarz
 9 8 |        towarzyszów. Podkurzono nas. Dym jak z komina tłoczył
10 9 |        pił... czasami. Pomyśl, nas ośmioro, małe dziewczęta,
11 12|       ognia i wojny -zachowa j nas, Panie! - My grzeszni Ciebie
12 13|   nastąpiło, ulewa przemoczyła nas wszystkich do szpiku kości.
13 13|      środka miasta, objaśniono nas w wojskowej komendzie, iż
14 13|     postawienie przed każdym z nas szklanki gorącej herbaty.
15 13|      podnieśli, całą Moskwę na nas zwalili. Na ich sumieniu
16 13| niedostępne, ponieważ mówią do nas z wieczności o wieczności,
17 13|       wieczności, zamkniętej w nas samych. Za zniszczenie tych
18 13|      to ten jego uczynek chyba nas wszystkich obowiązuje. Nie
19 13|        ofiarna i na zawsze dla nas święta, co wytrysła na polu
20 13|     udzielał. I odwraca się od nas Kaszuba. Nie jesteśmy w
21 13|      gdy nędzny Gdańsk zdradza nas, napada i znieważa. Wewnątrz