Part

 1 1 |       odzieży na trupie. Stanąwszy wreszcie nad zwłokami Winrycha, począł
 2 3 |      Teosia, patrzała nań długo, a wreszcie rzekła:~- Pójdź, dziecię,
 3 3 |           nacałować mankietów, nim wreszcie zdał do Szkoły Głównej,
 4 3 |     pokrzyw i kęp bzu wysunęła się wreszcie jakaś babina, podeszła do
 5 3 |        może jej dosięgnąć. Zanurza wreszcie ręce po łokcie i czuje zimno,
 6 3 | nadchodzącego dnia, może do siebie wreszcie.~Na pół rozebrany usiadł
 7 4 |    rewolwerem w prawicy. Wprawione wreszcie szyby wybito powtórnie i
 8 4 |          badał ją jeszcze. Wyszedł wreszcie do kuchni i wręczył list
 9 4 |            cwał biegnące. Zajechał wreszcie przed szkołę, lecz nie wysiadał...
10 5 |          powitanie, a gdy podniósł wreszcie głowę i obejrzał się na
11 5 |             uczciwym człowiek... A wreszcie, za czymże się miałem rozpadać,
12 6 |   powietrzu elipsy coraz mniejsze -wreszcie zapadły w trzciny, z łoskotem
13 6 |        kopał, mierzył, wąchał - aż wreszcie wymyślił rzecz dziwną. Kazał
14 6 |        natarczywiej. Kładą na niej wreszcie wilgotne swe ręce, wsiąkają
15 7 |    chorągwie i zrzucać obrazy - aż wreszcie poczyna bić głową o ściany,
16 7 |         się i jakby zaokrąglał, aż wreszcie rozlał się pieśnią szeroką.~
17 8 |        ciągnęli ku niemu śpiących.~Wreszcie powyskakiwali wszyscy.~Odnalazłszy
18 13|        znowu na bitym trakcie. Gdy wreszcie ruszyliśmy dalej, dosyć
19 13|       przepaścistych wybojach. Gdy wreszcie dotarliśmy do środka miasta,
20 13|      widział i nie zobaczy, bronił wreszcie władzy, która jego samego