Part

  1 1 |           wszystko, co żyło. Obdarte z liści, sczerniałe rokiciny
  2 1 |              sperką i żłopał gorzałę z taką naiwnością, jakby to
  3 1 |            jakby to była woda sodowa z sokiem porzeczkowym.~Konie
  4 1 |       należały do pewnego szlachetki z okolic Mławy. Stanowiły
  5 1 |        domostwa - wychodzili obydwaj z gospodarzem, wyprowadzali
  6 1 |          wozie, poczęło, jakoby wraz z zimnem, wsiąkać w niego
  7 1 |      klejnoty ludzkiego ducha i drwi z ich wartości ubierając tę
  8 1 |            na łbie włosami i wypędzi z mysich nor wszystkich metafizyków
  9 1 |           jest zbója i zdrajcy, tyle z niego wywleką na widok publiczny,
 10 1 |         Uciekający wóz spostrzeżono. Z szeregów postępującego wojska
 11 1 |              namyślał się, co wywlec z wozu do obrony: pałasz czy
 12 1 |              swoich i zaczął jednemu z nich zdejmować kantar ze
 13 1 |             i ściągać chomąto, jakby z zamiarem puszczenia na wolność
 14 1 |             stron go otoczyło. Jeden z nich, nie mówiąc ani słowa,
 15 1 |              do podwładnych starszy, z naszywką na ramieniu - to
 16 1 |                 wrzasnął żołdak.~Dwu z nich odsadziło się natychmiast
 17 1 |           mnie...~Zerwali się w skok z miejsca zgodnym susem i
 18 1 |          Andrzeja. Żołnierze zsiedli z koni i zrewidowali puste
 19 1 |      wskoczyli na siodła i nabrawszy z wozu po kilka sztuk dobrych
 20 1 |           niby przestrzeń bez końca. Z tą nadzieją w sercu umarł.
 21 1 |    przedniego koła wozu. Szarpnął ją z całej mocy i okropnie złamał
 22 1 |              po długim mocowaniu się z wichurą siadało na zagonach
 23 1 |          wichurą siadało na zagonach z daleka.~Koń żyjący wciąż
 24 1 |              wrony, powolnymi kroki, z nogi na nogę postępujące
 25 1 |             postęp trupojadów. Wrony z wielką rozwagą, taktem,
 26 1 |              nozdrzy zabitego konia, z których sączył się jeszcze
 27 1 |           lecz człowiek ubogi, chłop z wioski najbliższej. Na działku,
 28 1 |        Wyrzekłszy ostatnie amen, już z błyskiem pożądliwości w
 29 1 |           znalazł. Obdarł tedy trupa z sukmany, szmat zgrzebnych,
 30 1 |            garść i popędził je, tnąc z całej mocy. Konie nagle
 31 1 |      spojrzał i aż zakrył sobie oczy z obrzydzenia. Zaraz odwiązał
 32 1 |               Po południu zjawił się z kozikiem i zdjął skórę z
 33 1 |             z kozikiem i zdjął skórę z konia zastrzelonego przez
 34 1 |              sprawę i rozpatrywał ją z rozmaitych punktów. Mógłby
 35 1 |        paprać" moralnie i fizycznie. Z drugiej strony - bał się
 36 1 |           nie zatłukł szkapy i skóry z niej nie ściągnął. Koniec
 37 1 |     ocembrowania pozapadały się wraz z bryłami gliny, tworząc lochy
 38 1 |          wodnistego błota. Do jednej z tych dziur zaciągnął włościanin
 39 1 |        dylami i zielskiem i narzucił z wierzchu trochę gliny, aby
 40 1 |     cierpienie ludu, szedł ku domowi z odkrytą głową i z modlitwą
 41 1 |             domowi z odkrytą głową i z modlitwą na ustach. Dziwnie
 42 1 |        pięknymi. Głęboko, prawdziwie z całej duszy wielbił Boga
 43 2 |           drugiej warstwami, tworząc z ich krawędzi jakby wywrócone
 44 2 |           pamiętałem, jak przez sen, z czasów dzieciństwa. To ta
 45 2 |              uboga równina podlaska, z lekka powyginana w płaskie
 46 2 |          zmurszałe ze starości płoty z opadającymi żerdziami, te
 47 2 |             nie wyjeżdżałem zupełnie z Warszawy i, żyjąc jej życiem,
 48 2 |           rytmicznie badyle mietlicy z długimi ościami u plewek
 49 2 |        samorodnych altanek. W jednej z takich siedział, plecami
 50 2 |             rzadkie włosy. Bose nogi z zakrzywionymi i pozbijanymi
 51 2 | zakrzywionymi i pozbijanymi palcami, z wypchniętymi w tył piętami,
 52 2 |            Obok niego leżał kancerek z kory olszowej, osadzony
 53 2 |            jakby myślenie - tę samą, z pałającymi posępnie oczami.
 54 2 |            Dziadowskie. Dawno ja się z dziewkami kochać przestał
 55 2 |             poukręcam, w glinę każde z osobna zalepię, w wągle
 56 2 |             sobie wszystko.~- Toż ty z Pratulina!~Chłopu dolna
 57 2 |             i oczy dziko błysnęły.~- Z Pratulina? - zapytał przewlekle: -
 58 2 |             oczy surowo, pokaszlując z cicha.~- Tyś miał dużą kolonię,
 59 2 |              w śladach ran ohydnych. Z oczu mu strzelił dziki blask,
 60 2 |             na rotę-m wojska wyszedł z krzyżem i piersi odkrył.
 61 2 |        gorzkość tylko miałem w sercu z modlitwy, z postów, umartwień.
 62 2 |           miałem w sercu z modlitwy, z postów, umartwień. Teraz
 63 3 |             podłogi bez ruchu, jakby z zimna skostniało, takie
 64 3 |        nawałnica ponurych myśli. Gdy z mrocznych kątów izby wychylać
 65 3 |             w same ślepie, dźwignęła z niemocy ducha biedna odwaga
 66 3 |        cygaro. Chełpiłem się niegdyś z moich zdolności do matematyki,
 67 3 |          oczy mi na wierzch wyłaziły z pychy, gdy koleżkowie kpinkowali,
 68 3 |         różniczkowego, rozwiązywałem z nudów algebraiczne zadanie
 69 3 |            byłego profesora w jednym z uniwersytetów angielskich.
 70 3 | przesylabizował, profesor odebrał go z rąk moich, złożył starannie,
 71 3 |             nos w papiery. Patrzałem z podziwieniem na jego łysy
 72 3 |             upłazy gór wynurzały się z niej kiedy niekiedy niby
 73 3 |        Pabianic, upraszając o posadę z płacą czterdzieści, trzydzieści,
 74 3 |               samych butów kozłowych z cholewami po dwie pary na
 75 3 |          prawie upalny. Był to jeden z pierwszych dni marca. Około
 76 3 |              sposobem wykręciłem się z lekcji, wypadłem na dwór,
 77 3 |          dźwigać zdławione grzbiety. Z dalekich pól szedł gęsty
 78 3 |             ich skrzydła strzepywały z gałązek lód i osędzieliznę,
 79 3 |          wierzchu śniegowej skorupy, z cicha, radośnie szemrząc.
 80 3 |      stawiałem tamy... Cieszyłem się z głębi serca, że skostniałym
 81 3 |            budzę się po twardym śnie z tym nieujętym bólem w próżni.
 82 3 |             jasnozielone fale biegły z jakiegoś nieznanego miejsca
 83 3 |           spaja pokolenia umierające z rodzącymi się, wypływa z
 84 3 |             z rodzącymi się, wypływa z tego, co jest niezbędne
 85 3 |          klątwę my na sobie dźwigamy z Piotrusiem! Dziedzictwo
 86 3 |    człowieczeństwa; przez nie, razem z owocami pracy, pozostawia
 87 3 |          porządkiem praca przechodzi z rąk do rąk, gromadzi się,
 88 3 |           popełnione, a nieszczęście z krwią się przekazuje. Dziedzictwo
 89 3 |       starości, namiętność obcowania z potomkami...~~- Ja to wszystko
 90 3 |      zwyrodnieli i zgoła znikli. Cóż z tego, że ja przystosowałem
 91 3 |             protekcjami, stypendiami z lewej ręki, pokornym całowaniem
 92 3 |             na torach kolejowych? Co z tego, że wyłamałem ze stawów
 93 3 |           stawów moje harde myślenie z takim trudem, jakbym wyłamywał
 94 3 |          kark i pracować jak ostatni z moich niegdyś parobków?
 95 3 |           moich niegdyś parobków? Co z tego, że zdławiwszy w sobie
 96 3 |              szerokim świecie istotą z mojej krwi. I nic się już
 97 3 |          Nagromadzi dowodów i wykaże z oczywistością nieodpartą,
 98 3 |         takich przyczyn wytrzebić by z dusz warto Może nawet...
 99 3 |            ręce.~Zimny pot spływa mu z czoła, serce uderza twardym,
100 3 |          nagle skupionej i wyłamanej z głębi istoty moralnej, stara
101 3 |       wyćwiczyć i wyostrzyć do walki z sofizmatami syna.~- Ja cię
102 3 |           Blask księżycowego światła z wolna się przysuwa do łóżka
103 3 |             kilka pierwszych stronic z dzieła Buckle'a.~Pan Teodor
104 3 |             bawił się mały Teoś wraz z czeredą młodszego i starszego
105 3 |        pięknego poranku celny strzał z procy naciągniętej ręką
106 3 |            do gminazjum. I tam szedł z nagrodami z klasy do klasy,
107 3 |              I tam szedł z nagrodami z klasy do klasy, cicho i
108 3 |            się, wolał zawsze trzymać z grubymi rybami i asystować
109 3 |          zapomniał o ubogiej familii z Krochmalnej ulicy. Prowadzał
110 3 |        bliższych i dalszych kuzynów, z których każdy już po tygodniu
111 3 |      elegancki, wyprostowany starzec z miną pana, zawsze wytwornie
112 3 |           wyciągała ku niebu obdarte z poszycia krokwie jak kościotrupie
113 3 |                Dziedzic?~- Można się z nim widzieć?~Osoba znikła
114 3 |            Dominik.~Inżynier zeszedł z ganku i zajrzał za węgieł
115 3 |        ludzie? Skądeście?~- Jesteśmy z kolei, chcemy rozmówić się
116 3 |           kolei, chcemy rozmówić się z tutejszym panem - mówił
117 3 |              tej chwili wynurzył się z mroku cień inny.~- Panowie
118 3 |       Polichnowicz.~Drzwi prowadzące z ganku do sieni otwarły się
119 3 |           popręgów, torb myśliwskich z przyborami do polowania;
120 3 |          spoczywało olbrzymie psisko z familii dogów, a na wygniecionej
121 3 |             wykręcania knota wydobyć z zakopconej lampki większy
122 3 |             panowie - mówi zrzucając z krzesełek na ziemię porozmiatane
123 3 |             po kawalersku, ale bo to z tymi sekwestratorami...
124 3 |              do mnie należy... i cóż z tego?~- Pan z niej żadnego
125 3 |        należy... i cóż z tego?~- Pan z niej żadnego zysku nie ciągnie?~-
126 3 |           Jakiż ja zysk mogę ciągnąć z takiej góry? Kpisz pan czy
127 3 |               Piesek zeskoczył znowu z kanapy, na którą się był
128 3 |             bym kupił od pana kamień z tej góry i prawo wybierania
129 3 |           Owszem, panie dobrodzieju, z największą przyjemnością.~-
130 3 |       zarobisz...~Piesek znowu zlazł z kanapy. Bijakowski spoważniał
131 3 |                 Pan sądzisz, że masz z frajerem do czynienia -
132 3 |          warta taka glinka zmieszana z pewną ilością piasku, bynajmniej
133 3 |             się niespodziewanie głos z sąsiedniego pokoju. - Pan
134 3 |          Może panowie kwaśnego mleka z kartoflami?...~- Nie, dziękujemy.
135 3 |            spojrzeniem - pan Cedzyna z Kozikowa?~- Tak, niegdyś...~-
136 3 |            się na gospodarce rolnej, z mozołem odróżniał pszenicę
137 3 |              w oddali, jednocząc się z nieużytkami i pastwiskiem.~
138 3 |              pewnego razu - widziany z tej góry, podobny jest do
139 3 |        zielony?~- Cóż panu przyjdzie z pasa zielonego albo i z
140 3 |              z pasa zielonego albo i z samego tam bobiku? Żyta
141 3 |            po czymże?... po kapuście z baraniną?~- Ależ to chłop
142 3 |         zimioków" nasadzi, ale wcale z tego nie wynika, abyśmy
143 3 |         Jules Polichnowicz wyjeżdżał z Zapłocia, unosząc w podróżnym
144 3 |           kilka setek rubli. Folwark z ugorami, pustymi stodołami
145 3 |          przez czas pewien spoglądał z rozkoszą na pochylone pola,
146 3 |     staroszlachecki i wysokie topole z uschniętymi szczytami. Własny
147 3 |            myśl o ugorach. Co począć z tymi ugorami? Czyliż doprawdy
148 3 |      owczarnie? Jeździć co niedziela z rodziną do wiejskiego kościoła,
149 3 |       siedziby wiejskiej, obserwować z małżonką zachody słońca,
150 3 |            słońca, uganiać się (wraz z tąż małżonką) po pachnących
151 3 |             że taki Cedzyna zdechnie z głodu, a nie ruszy tego,
152 3 |        wkrótce na pola folwarku wraz z żonami, dziećmi, sprzężajem
153 3 |            szkapy osadników ciągnęły z lasu belki i gonty, koła
154 3 |    wpatrywały się w te kawałki ziemi z niepokojem i serca osnuwały
155 3 |       łączyła okopcony szczyt komina z podnóżem białych turniczek.
156 3 |     przestworzu niebieskim, wywabiły z dalekich wiosek, w lasach
157 3 |               gromadę bezspodniowców z zapadniętymi brzuchami i
158 3 |            bryły kamienia i formować z nich sklepienie, jak poznawać
159 3 |            że kwas węglany wypędzony z tych brył został, jak unikać
160 3 |         płomienie wchodzące do pieca z oddzielnych ognisk - itd.~
161 3 |         drąga i oskarda - zepchnięto z posad całe skały, zdruzgotano
162 3 |            się to spotkanie siepaczy z kamiennymi masami, które,
163 3 |                co tam polegli w boju z przyrodą.~Pan Dominik zasnął
164 3 |              zobaczył idącą ku niemu z przeciwnego końca stawu
165 3 |        stukanie w szybę, jakim jeden z robotników pełniący obowiązki
166 3 |              znać nadzorcy, że idzie z naręczem drew palić w piecu.
167 3 |         człowiek w krótkim paltocie, z walizką podróżną w ręku.
168 3 |             naprzód i wymówił cicho, z niewypowiedzianą słodyczą:~-
169 3 |            razem ze łzami. Wydarł mu z rąk walizkę, rozpiął palto,
170 3 |            na stół wszystkie butelki z octem, z naftą, z terpentyną
171 3 |           wszystkie butelki z octem, z naftą, z terpentyną i gorzałką,
172 3 |            butelki z octem, z naftą, z terpentyną i gorzałką, szukał
173 3 |           starożytną, familijną sofę z wierzchem ruchomym.~Pan
174 3 |              na palcach, wyniósł się z mieszkania. Zaledwie doktór
175 3 |          jeszcze ostatnia, a trzecia z rzędu noc spędzona w wagonie.
176 3 |            lecz w wąskim przedziale, z głową opartą o drżącą drewnianą
177 3 |  jasnofioletowa perzyna powlekała ją z wolna, a po niej migały
178 3 |   perpendykuł rozdziawia usta i pęka z radosnego śmiechu. Wewnątrz
179 3 |              łzę, co wytoczywszy się z oka starszego pana Cedzyny,
180 3 |          wielka łza! Pac! - zleciała z łoskutem na przyszwę lewego
181 3 |     śmiesznie i niezgrabnie zdejmuje z wąsa dwoma palcami.. Te
182 3 |           pomyśl... gdyby choć jedna z tych łez upadła na twoją
183 3 |             wszak ona strąciłaby cię z oblicza ziemi - ach, tylko
184 3 |      zamieszanie, łoskot - i powoli, z majestatem niedołężnie naśladującym
185 3 |          spod śniegu. Od rana kapały z dachów wielkie, brudne krople;
186 3 |        odległe.~O godzinie pierwszej z południa pan Dominik powracał
187 3 |        południa pan Dominik powracał z powiatowego miasteczka wynajętą
188 3 |      wałachów i wspaniałymi saniami, z furmanem w złotawej liberii,
189 3 |             sanek i wszedł do sieni, z hałasem otrzepując buty
190 3 |              tam! - odpowiedział syn z przymusem. - A cóżeś taki
191 3 |      przyćmiło się smutkiem. Chodził z kąta w kąt, nerwowo paląc
192 3 |              mógł jakoś dźwignąć się z miejsca. Młody człowiek
193 3 |        kartką.~- Proszę ojca - rzekł z żalem i smutkiem w głosie -
194 3 |           możesz także przekonać się z rachunków. Daję ci zresztą
195 3 |             się choć trochę wywiązać z powinności ojcowskiej.~-
196 3 |      ukończeniu produkcji składa się z kapitału stałego (oznaczmy
197 3 |               oznaczmy go literą c), z kapitału zmiennego, czyli
198 3 |        najemników (dajmy na to v), i z tak zwanej wartości dodatkowej,
199 3 |          zwłokami.~Stary obojętnie i z pogardą patrzał na krzątanie
200 3 |              wspólnego mieć nie będę z panami Bijakowskimi. Nikt
201 3 |        oschle. - Jesteś w niezgodzie z samym sobą, znakomity filozofie.~-
202 3 |           młody człowiek zdjął palto z kołka i począł leniwie naciągać
203 3 |          plecami: Słyszał, jak drzwi z cicha skrzypnęły i zawarły
204 3 |       zupełnej, że graniczyła prawie z zadowoleniem.~- Dobrze,
205 3 |           się i rosły w oczach, idąc z dołu do góry, fantastyczne
206 3 |          Starzec przypatrywał im się z zajęciem i myślał o czymś
207 3 |           zaciekawiają, tak bawią...~Z zadumy obudził go dopiero
208 3 |               Wziął czapkę i wyszedł z pokoju.~Ku stacji kolejowej
209 3 |          pokoju.~Ku stacji kolejowej z wolna zbliżał się pociąg,
210 3 |             na połowie drogi, ujrzał z daleka sylwetkę człowieka
211 3 |           wraca. Wkrótce zrównał się z tym człowiekiem: był to
212 3 |        człowiekiem: był to strycharz z cegielni, młody i wesoły
213 3 |         sięgał co chwila ręką, jakby z zamiarem przywołania strycharza.
214 3 |          okrutnej drodze. Nad każdym z tych śladów zatrzymywał
215 3 |         macał go laską... Nad każdym z piersi jego wydzierał się
216 3 |              Pisma zebrane. Pod red. Z. Golińskiego, t. 1 Opowiadania.
217 3 |             t. 1 Opowiadania. Oprac. Z.J. Adamczyk, Warszawa 1981,
218 4 |           domu doktór Paweł Obarecki z winta, za pośrednictwem
219 4 |      życzenia księdzu plcbanowi wraz z aptekarzem, poczciarzem
220 4 |              w ciągu ośmnastu godzin z rzędu. Powróciwszy, drzwi
221 4 |       wpatrywał się przede wszystkim z uporem w okno, bez żadnego
222 4 |           pęd odśrodkowy niedostatku z ogniska życia umysłowego
223 4 |              do Obrzydłówka, podlega z upływem czasu, wskutek dżdżów
224 4 |         takiego stanu, jaki graniczy z usposobieniem poprzedzającym
225 4 |           był przez Obrzydłówek wraz z mózgiem, sercem i energią -
226 4 |            leżeć na szezlongu choćby z nic zapalonym papierosem
227 4 |               Gwizdanie i dysertacje z gospodynią, raz przyzwoitsze (
228 4 |             na połowę niebios chmura z potwornymi odnogami w kształcie
229 4 |              siecze... Myśl zbierała z tego krajobrazu smutek,
230 4 |       lenistwo zabójcze, wytrącające z rąk ofiary nawet nowele
231 4 |       świadomego samobadania bystro, z szaloną gwałtownością napływających
232 4 |          szamotania się graniczącego z wściekłością, szlachetnych
233 4 |        więcej dotkliwego cierpienia. Z "metafizyki" można się było
234 4 |            można się było wyspać jak z bólu głowy, by wstać nazajutrz
235 4 |            głowy, by wstać nazajutrz z umysłem odświeżonym, energiczniejszym
236 4 |         zaraz po ukończeniu studiów, z umysłem rozwidnionym zorzą
237 4 |          pożytecznych myśli, tudzież z kilkoma rublami w kieszeni.
238 4 |            wybudowali, trzymając się z farmaceutą za ręce, wspaniałe
239 4 |              wypowiadane patetycznie z rozmaitych "punktów widzenia",
240 4 |             higieny, badał, pracował z fanatyzmem, z uporem, bez
241 4 |               pracował z fanatyzmem, z uporem, bez snu i odpoczynku.
242 4 |         wykleić bibułą i czuwać nocą z rewolwerem w prawicy. Wprawione
243 4 |          jakoby młody doktór obcował z duchami ciemności, oczerniono
244 4 |            że jego energia staje się z wolna "dziedzictwem robaków".
245 4 |         robaków". Zetknięcie bliskie z ciemną masą ludu rozczarowało
246 4 |              namowy, istne prelekcje z zakresu higieny upadały
247 4 |           zimę, wygrzebujący w marcu z cudzych pól zgniłe, zeszłoroczne
248 4 |      kartofle w celu czynienia sobie z nich podpłomyków, mielący
249 4 |              żytniej, gotujący kaszę z niedojrzałego ziarna, nabranego
250 4 |            płomyczek nad jego głową, z którym tu przyszedł i którym
251 4 |       zamknięta i doktór sam jedynie z niej korzystał.~Co za męczarnia
252 4 |              me miał już jednak nikt z całej jego ówczesnej "działalności"
253 4 |        okoliczności sami troglodyci "z dziada pradziada", którzy
254 4 |              niewspółczesny. Jednemu z nich złożył doktór Paweł
255 4 |           Obcować jednak zbyt często z plebanem - markotnie jest
256 4 |              absolutnego przebywania z samym sobą, usiłował zbliżyć
257 4 |            jakie człowieka zespalają z przyrodą. Żadnych jednak
258 4 |             codziennie biedny doktór z parasolem... Droga ta nie
259 4 |            Lata upływały. Zarządzono z inicjatywy księdza plebana
260 4 |          orać" w wincie, choć doktór z obrzydzeniem zawsze patrzył
261 4 |          zmniejszyło. Zaczął chodzić z wizytą do aptekarza i emablować
262 4 |       niebezpieczną, i opowiadającej z przedziwnym zapałem, a bez
263 4 |           mógł rozmawiać, to jedynie z ludźmi będącymi w jakiej
264 4 |            wszelkiej myśli szerszej. Z wielkich widnokręgów, ledwie
265 4 |           się w początkach umierania z goryczą, żalem, zawiścią,
266 4 |         żalem, zawiścią, następnie - z ostrożnością człowieka mającego
267 4 |         zasób doświadczenia, później z niedowierzaniem, wkrótce
268 4 |       niedowierzaniem, wkrótce potem z półuśmiechem, potem ze zdecydowanym
269 4 |             gdy siedział po powrocie z imienin księdza proboszcza,
270 4 |           metafizyka" opanowywała go z dawną siłą. Już podczas
271 4 |      aptekarz znowu, który zaczął ni z tego, ni z owego studiować
272 4 |           który zaczął ni z tego, ni z owego studiować Historię
273 4 |             go kiedykolwiek, będzie, z daleka zachodząc, wskazywał
274 4 |         aptekarzowych nakręcaniem mu z lekka kości policzkowej,
275 4 |              dlaczego nie wyrywa się z tego błota, czemu jest leniuchem,
276 4 |               odgarnął pięścią włosy z czoła. wyprostował się i
277 4 |            niebezpieczeństwa. Wdział z nagłym ożywieniem grube
278 4 |               odmotał parciane lejce z kłonicy, konie zaciął. Pomknęli.~-
279 4 |             doktór.~- Będzie ta może z trzy mile, może nie ma... -
280 4 |        zbłądzisz?~Chłop obejrzał się z uśmiechem ironicznym. -
281 4 |         saniach i wołać po chłopsku, z całych sił w ten głuchy,
282 4 |            wzmógł, dał jednostajnie, z hukiem przechodzącym od
283 4 |          głuche largo; śnieg zacinał z boku.~- Strzeżcie drogi,
284 4 |              Kłęby śniegu, zdzierane z ziemi przez wiatr, leciały
285 4 |               chwilami wywierało się z ziemi piekło huku i szła
286 4 |              łamać je i upadać nagle z łoskotem. Wtedy rozpryskało
287 4 |         olbrzymie koła, że doganiają z tyłu, zabiegają z przodu,
288 4 |          doganiają z tyłu, zabiegają z przodu, z boku i sypią po
289 4 |            tyłu, zabiegają z przodu, z boku i sypią po szczypcie
290 4 |           drodze; sanie posuwały się z wolna, uderzając końcami
291 4 |                Gospodarzu! - zawołał z trwogą - a gdzie my jesteśmy? -
292 4 |           zerwała się, ujrzawszy go, z łóżka, poprawiła chustkę
293 4 |           tej norze nie było trudno: z pieca rozchodziło się takie
294 4 |        Stanisławo... Chora leniwie i z wysiłkiem dźwignęła powieki,
295 4 |            Co chwila otwierała usta, z wysiłkiem, jak karp, połykając
296 4 |          załamując ręce. Gorączkowo, z trwogą i żalem zaczął ją
297 4 |                   wyszeptał blednąc.~Z wściekłością ściskał sobie
298 4 |              mu się do nóg i wyszedł z sołtysem.~- Ta nauczycielka
299 4 |          bodaj.~- Trzy zimy. Nikt tu z nią nie mieszkał?~- A któż
300 4 |          czasu do czasu przy łóżku i z gniewem, od którego bielały
301 4 |              można, ale i nie warto. Z życia nie zrobisz jakiegoś
302 4 |              się tej twarzy znajomej z jakąś nienasyconą ciekawością
303 4 |           sam, aby myśleć, myśleć...~Z pokoju nauczycielki wszedł
304 4 |            niż cierpienie. Można się z tego obudzić natychmiast:
305 4 |           niemal po brunatnym błocie z ulicy Długiej, aby o trzy
306 4 |            że niezwłocznie wyskoczył z tramwaju, tracąc tym sposobem
307 4 |       nadaremnie.~Zaledwie mu znikła z oczu, znikały z pamięci
308 4 |            mu znikła z oczu, znikały z pamięci jej rysy -zostawało
309 4 |          Obłok ten goniły jego myśli z tęskną i pokorną bojaźnią,
310 4 |           tęskną i pokorną bojaźnią, z odrobiną nieuchwytnego żalu,
311 4 |              oczy...~Podówczas jeden z jego kolegów, tak zwany "
312 4 | niespodziewanie "wziął" i ożenił się z ubogą jak mysz kościelna
313 4 |          Udzielali oboje korepetycji z takim zapałem, że rozbiegłszy
314 4 |            Można się tam było zawsze z kimś spotkać, zaznajomić
315 4 |             kimś spotkać, zaznajomić z nie znanymi do owej pory
316 4 |           owej pory wielkimi ludźmi, z koleżankami gospodyni, a
317 4 |               Jakże pobladł Obarecki z radości, gdy wchodząc pewnego
318 4 |          gronie koleżanek! Rozmawiał z nią i aż do nieprzyzwoitości
319 4 |         marzyć ani myśleć, tylko być z nią całą duszą, wszystką
320 4 |         obrazy, które wydzierają się z serca. Pamiętał jej octy
321 4 |      cudownymi liniami kojarzyły się z zarysem piersi i szyi. Panienka
322 4 |       skroniach jej nabrzmiały żyły, z zagiętych ku dołowi kątów
323 4 |             powietrze wpadało do ust z głośnym świstem. Doktór
324 4 |          twarzy, dotykał ich wargami z wydzierającym mu się z piersi
325 4 |       wargami z wydzierającym mu się z piersi szlochaniem.~- Stasiu,
326 4 |           młodość zbudziła się w nim z letargu. Wszystko teraz
327 4 |            pełnienia uczynków, które z serca płyną. Boleść i nadzieja
328 4 |           temperaturę, chora otwarła z wolna oczy, które w mroku
329 4 |           czarnymi, patrzyła w niego z uporem i wyszeptała jakimś
330 4 |           wiatr, choć burza ucichła. Z chat wychodziły kobiety
331 4 |            Parobcy "zadawali" bydłu, z kominów dym się wznosił.
332 4 |             się wznosił. Tu i owdzie z otwartych na chwilę drzwi
333 4 |          krótki wrzask wydarł mu się z ust wykrzywionych prawie
334 4 |            niby koła nie nasmarowane z przeraźliwym skrzypieniem.~
335 4 |            rozkazał, aby zbić trumnę z czterech desek nie heblowanych,
336 4 |        słyszysz! - mówił do stolarza z tajoną wściekłością - cztery
337 4 |            ta jej rodzina?...~Zaczął z tępą, idiotyczną zapobiegliwością
338 4 |       Tryptolemosa oraz innych wielu z półbogów, którzy itd. W
339 4 |         kącie do pieca, przestępując z nogi na nogę. Zwierzęca
340 4 |       zmęczone i straszne, wyglądała z nich, jak z podziemnej jaskini,
341 4 |      straszne, wyglądała z nich, jak z podziemnej jaskini, chłopska,
342 4 |         pożyczyła - mówił wyciągając z zanadrza kilka wyszarzanych
343 4 |             była ogromna niesymetria z nim samym, coś, co wyważało
344 4 |              samym, coś, co wyważało z głębi jego duszy ostateczny
345 4 |         otaczać tęczy, która uniosła z ziemi tę głupią dziewczynę.
346 4 |        prawie optymaci obrzydłowscy, z wyjątkiem krzykliwych, prawda,
347 5 |        zapalczywie, że aż omdlewałem z gorąca. Upalne dnie czerwcowe
348 5 |             jako chodzące wysychanie z tęsknoty... "Bieda" przybija
349 5 |              Właśnie podczas jednego z takich wyczekiwań na przybycie
350 5 |            smutnym truchtem", marząc z przymkniętymi powiekami
351 5 |             się żyło, lecz tak oto - z biedy - "wzięły" i wylazły.
352 5 |           sekrecie przed wszystkimi, z łez... Uczuciowcem był pan
353 5 |             Dość przymknąć oczy, aby z dziwną wyrazistością przypomnieć
354 5 |            Wacio szkarlatynę, tamten z wyłażącymi z dziur w barchanowych
355 5 |     szkarlatynę, tamten z wyłażącymi z dziur w barchanowych niezapominajkach
356 5 |       kuferkach i krzesełkach kołdry z wytarganą watą, poduszki
357 5 |      powykrzywianych butach i kurtce z wystrzępionymi łokciami,
358 5 |         Ignacy siedział przy stoliku z głową bezwładnie leżącą
359 5 |                 Daj mi pan pokój. ~- Z gachem uciekła?~- Nie z
360 5 |              Z gachem uciekła?~- Nie z żadnym gachem.~- A dzieci?
361 5 |            jak patrzy lis zaszczuty, z odstrzelonymi nogami, gdy
362 5 |          mnie ze strasznym smutkiem, z niewymowną zazdrością, jaką
363 5 |              mówię panu, pary, suka, z gęby nie puściła, tylko
364 5 |           Przeleżałem tam ze cztery, z pięć godzin; przyszedłem,
365 5 |        widzieli, jak szła. Uleciałem z jakie pół mili: nie ma!
366 5 |            bo mię w gardle ścisnęło, z sił opadłem. Jak mię zobaczyła,
367 5 |            Jak mię zobaczyła, wzięła z drogi kamień jak bochenek
368 5 |        poprzek drogi kładł - na nic! Z nią nie poradzi: nożami
369 5 |           serca, nie mogły mi wygnać z oczu obrazu tej znędzniałej
370 6 |             podkową wzgórz obdartych z lasu, płynęła struga rozlewając
371 6 |           cyranki, krążyły kilkakroć z wyciągniętymi szyjami, przerywając
372 6 |          wreszcie zapadły w trzciny, z łoskotem rozbijając wodę
373 6 |          dziedzic taplał się po nich z wyżłem za kaczkami i bekasami
374 6 |         odłogiem i wyleciawszy nagle z dziedzictwa nie oparł się
375 6 |           dziedzic, biegał po polach z kijkiem i często nad błotami
376 6 |        wygnał ze służby.~Odtąd Walek z babą siedział na komornym
377 6 |       nieopisany. Ogromny, kościsty, z żelaznymi mięśniami chłop
378 6 |              nogi chłopa; gdy taczki z deski na deskę przeskakują,
379 6 |          kapusty zakupią, ziemniaków z pięć korcy, sukmanę, buty,
380 6 |     ustępując w robocie.~I teraz oto z dala noc idzie. Dalekie,
381 6 |           spotkanie fal mroku wstają z bagien inne, białawe, przejrzyste,
382 6 |             niej chyłkiem, zabiegają z tyłu, cofają się, czają
383 6 |          potrafi zedrzeć jej szmatkę z głowy, omotać sobie pięść
384 6 |              w zapamiętałości wyrwać z błota rydel i ciąć przez
385 6 |            odpowiedział nic, zrzucił z ramion szelkę od taczek,
386 6 |               już nie mięśniami, nie z chłopską rozważną ekonomią
387 6 |         mdliło w piersiach i leciały z oczu łzy gorzkie, grube,
388 7 |             wstępuję na kręte schody z czerwonych cegieł, z których
389 7 |          schody z czerwonych cegieł, z których każdą wyżłobiły
390 7 |          naszej, jak posąg Kopernika z Krakowskiego Przedmieścia
391 7 |           niesforne, jakby obłąkane, z przyjemnością zapuszczam
392 7 |        niekiedy przemocą kraj kotary z liści lip i kasztanów, osłaniającej
393 7 |              po zrujnowanej posadzce z piaskowca, wstępuje ostrożnie
394 7 |           się, gałęzie sosen, grabów z ledwie rozwiniętymi listeczkami
395 7 |    śmiertelnie na kamieniach, zawyje z bólu, zepnie na pazury,
396 7 |     dwudziestoletni, mocno ospowaty, z głową w kształcie garnka,
397 7 |          tylko w niedzielę i święta "z wystawieniem".~Oczy ma kalikancista
398 7 |              ubranie jego składa się z dziwnie długiej zgrzebnej
399 7 |        sięgające do kostek. Wielkie, z żółtej skóry chodaki bez
400 7 |         godzinki, kalikować, jeździć z dobrodziejem "po kolędzie"
401 7 |            młodej dziewczyny, jednej z najładniejszych i najbogatszych
402 7 |              a tego nie ma... Gdzie? Z Marynką na zapłociu wyszczerzają
403 7 |          nagle krajobraz rodzinny...~Z oczu Szymka spadały krople
404 7 |          natchnieniu. Chwilami wiała z jego pieśni jakaś nieokiełznana,
405 8 |           obawy śmierci, zwaliła nas z nóg, jak tylko gospodarz
406 8 |          poście, nie rozbierając się z przemokłych i gnijących
407 8 |              Podkurzono nas. Dym jak z komina tłoczył się do naszej
408 8 |          tłoczył się do naszej sieni z drzwi izby sąsiedniej, paliły
409 8 |             trzask, łoskot. Ten i ów z kolegów, których biłem po
410 8 |           dotykała równina, jałowcem z rzadka porosła. Zaczaiłem
411 8 |             pies. Zdawało mi się, że z tej strony nie ma nikogo.~
412 8 |             bagnet. Skoczyło do mnie z wrzaskiem ze dwudziestu
413 8 |       dwadzieścia szabel. Zepchnąłem z siodła pierwszego, który
414 8 |               krzepła.~Odgarnąłem ją z oczu, dźwignąłem się na
415 9 |              pociągu. Wytrzeszczałem z nudów oczy do kilku po kolei
416 9 |           jakaś młodziutka blondynka z białym noskiem, usteczkami
417 9 |          usteczkami jak listki róży, z oczami jak listki błękitnej
418 9 |              i roztargnionych. Jeden z nich szczególnie, jasny
419 9 |         trzeci, pocieszyciel wybiegł~z wagonu i, gdy pociąg ruszył,
420 9 |            bardzo długa, wybiegająca z jakichś nieznanych krosien,
421 9 |             zgadłem ! - krew uciekła z te j twarzy, wargi zbielały
422 9 |           się, szeroko rozwarte oczy z przerażeniem patrzały daleko,
423 9 |                coś ożyło, jakby ręka z grożącym palcem wyciągała
424 9 |            Wolałem przyglądać mu się z pilną i nienasyconą ciekawością
425 10|           pełzła na jego dnie, blada z przerażenia wobec wielkich
426 10|            zwieszających się nad nią z groźbą i szyderstwem - to
427 10|        popołudnie niedzielne jednego z pierwszych dni września.
428 10|         widzieć najdalsze przedmioty z całą wyrazistością ich zarysów.
429 10|             mgła przesłaniały zagony z lekka wygięte, podobne do
430 10|             szary, postarzały płotek z wierzbowych palików powiązanych
431 10|      dziewczyny skupiły się opodal i z pobożnym wyrazem twarzy
432 11|            płaskowzgórza i puściwszy z rąk lejce wysłał oczy na
433 11|      ulubieni towarzysze wypraw pana z Műrtschensteinu. Z ojca
434 11|              pana z Műrtschensteinu. Z ojca na syna przechodził
435 11|       zwanego Kudłatym Niedźwiedziem z Gaster. W tyle, od szczytu
436 11|            drucianą koszulę, spodnie z tęgiego rzemienia i chodaki
437 11|             strzałami i topór wielki z jabłkowatym obuchem. Pomimo
438 11|           stromych reglach spotkanie z pastuchem unikającym płacenia
439 11|             górskie wichry wysiepały z gleby wielkie drzewo, zwaliły
440 11|           drobne strumyczki, biegnąc z pośpiechem do jakiejś urwistej
441 11|               aby stamtąd rzucić się z dzikim szumem na oślep,
442 11|            Już kilkanaście dni baron z Műrtschensteinu wałęsał
443 11|           wcale wysłał kilku ciurów, z przywódcą Radlobem na czele,
444 11|        zmusić do wydania należności. Z twardego snu zbudziły go
445 11|         oczami. Przez okrągłe szybki z grubego zielonego szkła,
446 11|          Radlob, bardzo często razem z wydartym podatkiem przywoził
447 11|         wydartym podatkiem przywoził z wycieczki zdobycz taką,
448 11|              taką, skradzioną w nocy z pastuszego szałasu albo
449 11|   dziewczynie i podniósł ją w rękach z ziemi. Zaśmiał się radośnie
450 11|               podarły na niej kaftan z wyprawnej, włosem na wierzch
451 11|          odwróconej skóry i spódnicę z grubej wełnianej tkaniny.
452 11|         rozumiała go wcale i zaczęła z krzykiem coś mówić w narzeczu
453 11|             Kiedy tak patrzał na nią z zachwytem, nagle rzuciła
454 11|         podparciem ramienia wywaliła z ram okno i chciała skoczyć
455 11|             Na chwilę nie spuszczała z oka ani jego ręki, ani topora
456 11|             dokąd też poszła. Zsiadł z konia i prowadząc go za
457 11|             myślał o tej dziewczynie z niechęcią, nawet z odrazą,
458 11|       dziewczynie z niechęcią, nawet z odrazą, w głębi której był
459 11|       bolesny czy wstyd niespokojny. Z dnia na dzień ten wstyd
460 11|            rana. Następnie stała się z Rudolfem von Speerbach rzecz
461 11|        miejsca, gdzie spuścił brankę z powroza, i patrzał na dzikie
462 11|             Głuchy jęk pian bijących z wściekłością o granit, ryk
463 11|           potoku, który się wydziera z kamiennego więzienia - sprawiały
464 11|              pożółkłej już trawie, a z nich widać było wielkie
465 11|              turnie. Wyszedł już był z chmur Glarnisch ze swym
466 11|   nachylonego stołu; niezmierny Tódi z grzbietem zgarbionym pod
467 11|       trzęsły się w oparze wstającym z nich za sprawą promieni
468 11|           trawach skręciła na jednym z takich placów znowu ku szczytowi.
469 11|     głębokiej ciszy śpiew dochodzący z oddali. Wkrótce koń stanął
470 11|           wnętrza. Rudolf zsunął się z konia, podszedł zza węgła
471 11|         sięgającą zaledwie do kolan, z tkaniny najgrubszej, jaką
472 11|            drzwi stało kilka kazubów z olszowej kory, pełnych poziomek.~
473 11|              i ścianę. Starzec wstał z klęczek i nie przestając
474 11|            jego obwisłych powiekach. Z nagła przestał śpiewać,
475 11|          głową.~- Przyłbica Kudłacza z Gaster. Tak to, tak... -
476 11|          może sam nim jesteś, zbójem z Műrtschensteinu?~- Tak,
477 11|       Műrtschensteinie - rzekł dziad z uśmiechem. - Zbójem jesteś,
478 11|           stary pustelnik wyrwał się z rąk siłacza, dźwignął swe
479 11|       podszedł do ściany i zerwawszy z niej mały krzyż żelazny
480 11|             twe, poddanych i chłopów z posłuszeństwa, odłączę cię
481 11|              kościele, ażebyś zdechł z głodu i przez psy był rozszarpany
482 11|             Rycerz tyłem wycofał się z izby i usiłował wskoczyć
483 11|              błyskiem w oczach szedł z wolna ku starcowi.~- Grozisz
484 11|             co mi grozisz? - szeptał z cicha.~- Jestem Recho, baron
485 11|       poszedł na wyprawę do Lombardu z cesarzem Ottonem i tam...
486 11|              i hełm! Pójdziesz bosy, z odkrytą głową do Lucerny
487 12|            miniony i nie istniejący, z bronią na ramieniu, nachyla
488 12|           gliniastym dnie potoku, co z mej góry rodzimej spada
489 12|              łupie w zębach. Zarośla z brzegu na brzeg przerzucone
490 12|         kukułka bawi się w chowanego z rozbawioną, z rozigraną
491 12|              chowanego z rozbawioną, z rozigraną dziecięcą duszą.
492 12|    nakrapiane i pisane motyle latają z miejsca na miejsce, jakby
493 12|              szmer ponika wyrywa się z łożyska, chcąc się do zabawy
494 12|             ciągu wielu młodości lat z wodami żywymi tej leśnej
495 12|              tej leśnej Nidy, co się z czystych potoków w bujną
496 12|             na bokach. Wyrzucała mię z wnętrza swego na powierzchnię
497 12|         Byłem myśliwcem i rybakiem - z nazwy zresztą bardziej niż
498 12|             niesceniczne i chybione, z powstańczych legend tego
499 12|             powieści o chłopie Marku z Krajna, co w powstaniu własną
500 12|        przeklętym i wyklętym zdrajcy z tejże wsi - Janicu - co