Part

 1 1 |       ją podnosił i mówił przez zęby:~- Psy parszywe!~Deszcz
 2 2 |     brwi wzniosły się na czoło, zęby wyszczerzyły i buchnęła
 3 3 | przynajmniej co wsadzić jutro w zęby panom starozakonnym. Spisano
 4 3 |        ruchem warg - wymówił:~- Żeby to już raz, do cholery...
 5 3 |       na jednej trzeźwej myśli:~Żeby to już raz...~Stukanie w
 6 4 |        wargi i wyszczerzyły się zęby, mówił do chorej:~- Niemądra
 7 5 |      swojemu, łza łzę pobija, a żeby słowo - nic! Zaraz poznałem,
 8 7 | zapłociu wyszczerzają do siebie zęby. W zimie - ani utrzymaj!
 9 11|    stanął u progu wyszczerzając zęby. Rudolf machnął nań ręką
10 11|    Później krzyknął na Radloba, żeby mu natychmiast siodłano
11 11|     śniade barki drżały ciągle, zęby białe jak kły wilcze bez
12 12|     siekierami podłe Austriaki, żeby ciąć głuche lasy, których
13 13| wyszkowscy! Daremne były głosy, żeby szerokie, wieczyste, najbardziej
14 13|        możemy dopuścić do tego, żeby pokonanie czerwonej armii