Part

  1 1 |                     Ani jeden żywy promień nie zdołał przebić powodzi chmur,
  2 1 |                    i kilkanaście pałaszów, nie licząc broni drobniejszej.
  3 1 |          wyprowadzali konie cichaczem, aby nie budzić parobka, wytaczali
  4 1 |                   szczęśliwie wyminął. Ale nie takie to już były czasy...
  5 1 |             jeszcze chodził po broń, jeden nie upadał na duchu. Gdyby nie
  6 1 |                 nie upadał na duchu. Gdyby nie on, i sama partia byłaby
  7 1 |                  zawziął. W miarę tego jak nie tylko do głębi nastrojów
  8 1 |                  uczucie nędzy. W kieszeni nie miał już ani okruszyny chleba
  9 1 |                    czy tam inaczej brany), nie mogły być przyczyną owego
 10 1 |             przyczyną owego uczucia nędzy. Nie sam głód również i nie samo
 11 1 |                     Nie sam głód również i nie samo zimno je wywoływało.
 12 1 |         spostrzeżeń, owa bieda okrutna, co nie waha się wtargnąć do miejsca
 13 1 |                    pogwizdując - przegrane nie tylko do ostatniej nitki,
 14 1 |                    ciemnoty. Czego dawniej nie ważyłby się jeden drugiemu
 15 1 |                  miejscu i zaczął uciekać. Nie chciał, a raczej nie mógł
 16 1 |              uciekać. Nie chciał, a raczej nie mógł odwrócić głowy, ażeby
 17 1 |                   mu się, że umknie na bok nie postrzeżony. Nieszczęście
 18 1 |                patrząc już na to zjawisko, nie mógł zrozumieć, czy ci ludzie
 19 1 |                 obrony: pałasz czy sztucer nie nabity?~Zanim wszakże cokolwiek
 20 1 |                    otoczyło. Jeden z nich, nie mówiąc ani słowa, począł
 21 1 |          wzgardliwie i w sercu zsiadło się nie to męstwo, lecz pogarda,
 22 1 |                  Głupiś! - odrzekł Winrych nie podnosząc głowy.~- Do czyjej
 23 1 |                polaczyszka! - Głupiś!~- To nie chłop - rzekł do podwładnych
 24 1 |              szczególnym głosem wymówił:~- Nie zabijajcie mnie...~Zerwali
 25 1 |                oddziałek powstańczy, toteż nie miał czasu zawrócić po broń
 26 1 |                przestała, choć wiatr wcale nie ucichł. Chmury leciały wysoko,
 27 1 |                 jej dla wielkiego bólu już nie usiłował. Obnażona kość
 28 1 |                   do dużej, szarej bestii. Nie był to wcale poetyczny szakal,
 29 1 |                 szukać trzosa. Nic tam już nie znalazł. Obdarł tedy trupa
 30 1 |                   udusić. Założył jej też, nie zwlekając, linkę na kark,
 31 1 |                    za jednym zamachem, ale nie chciało mu się "paprać"
 32 1 |                   drugiej strony - bał się nie na żarty, aby ktoś w nocy
 33 1 |                  na żarty, aby ktoś w nocy nie zakradł się cichaczem, nie
 34 1 |                 nie zakradł się cichaczem, nie zatłukł szkapy i skóry z
 35 1 |              zatłukł szkapy i skóry z niej nie ściągnął. Koniec końców,
 36 1 |                  grzesznemu... Może i nikt nie widział, może i nie przyjdzie
 37 1 |                   nikt nie widział, może i nie przyjdzie po skórę. Dobre
 38 1 |                 gliny, aby tego żeru wrony nie wytropiły.~Tak bez wiedzy
 39 2 |                  ciągu kilku lat ostatnich nie wyjeżdżałem zupełnie z Warszawy
 40 2 |               Moskali", na chorobę dziwną, nie dającą się określić, lecz
 41 2 |                  szarpaniu żył. Choroba ta nie jest ani sentymentalizmem,
 42 2 |                    łapcia lipowego, że mię nie spostrzegł. Obok niego leżał
 43 2 |                  żaby tej paskudnej nagnać nie mogę. Taka mądra i żaba
 44 2 |                 bydło chodzi, po pastwisku nie siedzi, po trawie skacze,
 45 2 |              zaznałeś. A ty, panulu, skąd?~Nie odpowiadając zapytałem wymijająco: -
 46 2 |                kule pokładę - pałek skubać nie trzeba, bo do gliny przyschną,
 47 2 |              sołtysem pamiętam...~- Coś ja nie przypomnę... dawny to czas -
 48 2 |                jaki, powiatowy może - a?~- Nie, bracie...~Popatrzył na
 49 2 |           gałganach chodzę, strawy ciepłej nie mam - ot jak... A żonka
 50 2 |                    Jezusowi - a na mnie on nie wejrzał, a na cały naród
 51 2 |                   a na cały naród chłopski nie wejrzał, w rękę oprawców
 52 2 |                    służył ja Jemu wiernie, nie gębą - ot jak!~Gwałtownym
 53 2 |                   ochrypłym:~- Ja się Jego nie zapierał, na rotę-m wojska
 54 2 |              sprawiedliwy, toby na świecie nie było tego katowstwa.~Widziałem
 55 2 |                     Gadki księdzowskie!~Tu nie ma prawdy - to gdzież ona?
 56 2 |               rzecz wiem. Gruntu mi Moskal nie oddał, bo żona, powiada,
 57 2 |                  przecie niczyje, ludzkie, nie jego - pieczątki nie nałoży.~-
 58 2 |              ludzkie, nie jego - pieczątki nie nałoży.~- A któż te grzybki
 59 2 |                 dla ciebie?~- Tego to i ty nie wiesz, panulku... Samo ono
 60 2 |                 hoduje, zioła przeróżne, a nie ukrzywdzi nikogo, nikt ta
 61 2 |               ukrzywdzi nikogo, nikt ta za nie w skórę nie dostał - tak
 62 2 |                     nikt ta za nie w skórę nie dostał - tak to... Idzi,
 63 2 |                  tak to... Idzi, panulu, a nie gadaj Moskalikom nic, bo
 64 3 |                 cicho, choć stary jegomość nie śpi. Oparłszy się plecami
 65 3 |                  do określenia ulgę. Gdyby nie te dwa litościwe szmery,
 66 3 |                   aż do miasta Hull? Czemu nie kogo innego spotyka takie
 67 3 |                    u butów, można pracować nie tylko nad zdobyciem nowych
 68 3 |               jeżeli jeszcze powącha spraw nie zbadanych a wiecznie nęcących,
 69 3 |                  puściłem się nad jezioro. Nie pamiętam, kiedy znalazłem
 70 3 |                 niską, szorstką trawą? Sam nie wiem, czemu tak lubię myśleć
 71 3 |                   Kawicy. Coś mię kolnęło. Nie wiem, jakim sposobem wykręciłem
 72 3 |                 jednę pieśń dziwną i nigdy nie słyszaną, przejmującą do
 73 3 |                ciepło, że już żaden wróbel nie zmarznie, i wyciągałem po
 74 3 |                    uwięzioną połowę duszy. Nie gniewaj się, że piszę rzeczy
 75 3 |                siedzi nasrożony jak kania. Nie męczą go już teraz fantastyczne,
 76 3 |                    się i kojarzą logiczne, nie mniej bolesne myśli. Czemu
 77 3 |              wypadków? Dlaczego jedyny syn nie słucha ani próśb, ani. zaklęć,
 78 3 |                    niezrozumiałe? Dlaczego nie powraca? Gdyby się tylko
 79 3 |                   To rzecz jasna. Człowiek nie może żyć i pracować - odpowiada
 80 3 |                   pan Cedzyna - jeśli ktoś nie żył przed nim i nie pracował
 81 3 |                   ktoś nie żył przed nim i nie pracował dla niego. Ten
 82 3 |                     Przez urodzenie ojciec nie daje jeszcze synowi życia -
 83 3 |          znamieniem człowieczeństwa; przez nie, razem z owocami pracy,
 84 3 |                  pracy, syn cierpi za winy nie popełnione, a nieszczęście
 85 3 |                  idealnego w duszy obrazu, nie ma ani garści gliny. Ośmnastoletniego
 86 3 |                  ojca, słuchał go i czcił, nie miał prawa opuścić pod groźbą
 87 3 |             surowego wyroku naszych ludzi. Nie zasmucił ojca, bo wisiało
 88 3 |         najbliższym wzgórzu tej drogi leży nie tylko ten skarb, ale i szczęście
 89 3 |              czczym jest mamidłem. Ich nic nie wstrzyma, toteż w duszach
 90 3 |              wstrzyma, toteż w duszach ich nie ma "miękkich włókien" czułości.
 91 3 |                  tłumu jak na nawozie. Czy nie tworzyliśmy postępu, nie
 92 3 |                   nie tworzyliśmy postępu, nie piastowali cywilizacji,
 93 3 |                    piastowali cywilizacji, nie rozwijali prawidłowo naszej
 94 3 |               karuzelę pojęć nowoczesnych? Nie przestałem być sobą i nie
 95 3 |                  Nie przestałem być sobą i nie zostałem mieszczuchem. Co
 96 3 |           mieszczuchem. Co stokroć gorsza, nie rozumiem mego syna, nigdy
 97 3 |                  rozumiem mego syna, nigdy nie będę jego przyjacielem,
 98 3 |                   jego przyjacielem, nigdy nie będę godnym jego współczucia,
 99 3 |                  mojej krwi. I nic się już nie zdarzy w tym plugawym życiu
100 3 |               nędznej śmierci... Nigdy juź nie pomacam rękami jego włosów
101 3 |             pomacam rękami jego włosów ani nie usłyszę głosu. Zapomniałem,
102 3 |                Zapomniałem, jak on mówi, i nie mogę sobie przypomnieć tego
103 3 |                uszu i ciągle zwodzi. Nigdy nie obejmę oczami jego postaci,
104 3 |            wieczora, kiedym go odprowadzał nie przeczuwając, że na zawsze.
105 3 |                 wargami. - Ani razu o mnie nie pomyśli... Ale co.. nie
106 3 |                    nie pomyśli... Ale co.. nie pomyśli! On dobrowolnie,
107 3 |                     będzie miał słuszność! Nie będzie wcale podły ani głupi,
108 3 |                wykształcony. Nikt go za to nie skarze, nikt nawet nie obwini.
109 3 |                  to nie skarze, nikt nawet nie obwini. Jakież jest na to
110 3 |                    umiejętność, coś, czego nie można ani zniweczyć, ani
111 3 |                   jeden dzień cały. Więcej nie chcę.~Gdzieś nieskończenie
112 3 |             zagrabiaj, o piękny posągu!... Nie tylko tendencja pisarstwa
113 3 |                stanie barbarzyństwa, gdyby nie jedna szczęśliwa okoliczność.
114 3 |              Wszystko to gładko mu poszło. Nie będę opiewał wszystkich
115 3 |                    posad przy eksploatacji nie kwapił się, wolał zawsze
116 3 |          bachanalijce chwilowo opróżniony. Nie mówię o rezultatach głęboko
117 3 |              inżynier nasz, wyznać trzeba, nie zapomniał o ubogiej familii
118 3 |                  Prowadzał za sobą kohortę nie tylko braci, ale bliższych
119 3 |                   Twarz starego szlachcica nie zdradzała nigdy ani śladu
120 3 |                 bardziej i zdawały się nic nie widzieć. Nigdy wszakże żrące
121 3 |               wszakże żrące go upokorzenie nie wynurzało się na zewnątrz
122 3 |               bojaźliwym głosem pytał, czy nie ma listu do Dominika Cedzyny.
123 3 |                powoli, w sposób dziwaczny: nie przebiegał oczyma od razu
124 3 |                 głośno stojący na progu.~- Nie, to nie Szulim - odpowiedział
125 3 |                stojący na progu.~- Nie, to nie Szulim - odpowiedział Bijakowski. -
126 3 |                 się baba. - Naturalnie, że nie ciebie...~W tej chwili wynurzył
127 3 |                   Pan z niej żadnego zysku nie ciągnie?~- Jakiż ja zysk
128 3 |                   cha!... wie pan, co...~- Nie siedmset, lecz ośmset rubli!
129 3 |                 rubli! Mów pan, co dajesz! Nie lubię, gdy mi się kto w
130 3 |                 ilością piasku, bynajmniej nie tłusta... Znajdź pan tu
131 3 |                   słyszę.~- W każdym razie nie więcej nad sto rubli. Pan
132 3 |                   i niech tam diabli!...~- Nie, panie - rzekł zimno Bijakowski.~-
133 3 |                 Pan będzie częstował, a ja nie wiem, skąd panu wezmę tej
134 3 |                   rzekł Polichnowicz wcałe nie odwracając głowy. - Może
135 3 |                   mleka z kartoflami?...~- Nie, dziękujemy. Sto rubelków
136 3 |                 zupełny spokój. Bijakowski nie znał się na gospodarce rolnej,
137 3 |                    Tu żadnych płodów wcale nie ma.~- Jak to nie ma?~- Nie
138 3 |              płodów wcale nie ma.~- Jak to nie ma?~- Nie znam się na tym,
139 3 |                 nie ma.~- Jak to nie ma?~- Nie znam się na tym, ale nie
140 3 |                   Nie znam się na tym, ale nie widzę ani żyta... - A bobik?~-
141 3 |                    samego tam bobiku? Żyta nie widzę.~- A tamto ściernisko
142 3 |                  nasadzi, ale wcale z tego nie wynika, abyśmy mieii, idąc
143 3 |                    trochę mieć kapitału...~Nie pamiętam dokładnie, jak
144 3 |                 Panu Bogu, aby żyta gradem nie wybijał i strzegł od podpalacza?~
145 3 |                    pan Cedzyna. Wie, że to nie dorobkiewicz goniący za
146 3 |                Cedzyna zdechnie z głodu, a nie ruszy tego, co należy do
147 3 |                  jest człowiek posiadający nie znany dzisiejszym ludziom
148 3 |                   staroszlachecki - honor.~Nie spełniły się nadzieje pana
149 3 |                sposób" na przyrodę, wymysł nie mózgu, ale raczej mięśni.
150 3 |                  zasnął dopiero nad ranem. Nie był to posilny odpoczynek,
151 3 |                    Zjadliwa, błędna boleść nie usunęła się, nie ukoiła,
152 3 |                    boleść nie usunęła się, nie ukoiła, lecz jak topór kata,
153 3 |                   rzucić się w wodę, lecz, nie wiedzieć czemu, nie może
154 3 |                  lecz, nie wiedzieć czemu, nie może jej dosięgnąć. Zanurza
155 3 |                 palić w piecu. Pan Dominik nie poruszył się. Dziki wstręt
156 3 |                  człowiek nieznany, byleby nie ten parobek w cuchnącym
157 3 |                   spazmatycznie - i mówił, nie wiedząc do kogo, cichym,
158 3 |                   oddam... ty wiesz, że ja nie skłamię... ja ci oddam...~
159 3 |          niebieskim mroku przedświtu stary nie mógł rozpoznać rysów jego
160 3 |              starcem załzawionymi oczyma i nie mógł przyjść do słowa. Nareszcie
161 3 |                jakby patrzał pod słońce.~- Nie...~- Ale! gadanie! Zaraz
162 3 |                 Powieki mu się kleiły, ale nie dawał mu zasnąć mocno jakby
163 3 |                spędzona w wagonie. Drzemie nie pod strzechą ojcowską, lecz
164 3 |                     W piersi wędrowca bije nie jego własne męskie serce,
165 3 |             wylękłe usta szepczą:~- Panie, nie jestem godzien...~Pan Dominik
166 3 |                niewysłowienie słodki.~- Ty nie wiesz - śpiewa - ty nie
167 3 |                    nie wiesz - śpiewa - ty nie wiesz, dziecko, co to jest
168 3 |              Starowina boi się bardzo, aby nie upadła na pogrzebacz i głośnym
169 3 |               głośnym upadkiem snu twojego nie spłoszyła. Patrz, jak ją
170 3 |                  miejscu, gdzie jest nigdy nie schnąca ranka tęsknoty.
171 3 |                  chwili postanowię, będzie nie tylko mądre i godziwe, ale
172 3 |                  godziwe, ale i dobre...~- Nie, nie pojadę do żadnej Anglii -
173 3 |             godziwe, ale i dobre...~- Nie, nie pojadę do żadnej Anglii -
174 3 |                Anglii - myślał pan Piotr. -Nie nas brać na kawał! Odeślę
175 3 |                   saniami przez puste pola nie sprawiała mu takiej przyjemności
176 3 |                    kiepsko się czuje.~- Ja nie będę mógł jeść, a zresztą...
177 3 |                    w Hull.~Pan Dominik nic nie rzekł. Nie zdejmując futra
178 3 |                 Pan Dominik nic nie rzekł. Nie zdejmując futra ani czapki
179 3 |                   stoliku i zwiesił głowę. Nie zważał na to, co syn robi
180 3 |              zważał na to, co syn robi nic nie widział. Czuł tylko, że
181 3 |               ochłonąć i zebrać myśli, ale nie mógł jakoś dźwignąć się
182 3 |                Tylko mi już, przez litość, nie każ podziwiać twojej mądrości.~-
183 3 |              Skądże?...~- Synku kochany... nie chciej mnie aby rpbić złodziejem.
184 3 |                   to musiałeś dostrzec, że nie przywłaszczyłem sobie ani
185 3 |               Wszystko jest w wykazach. Że nie sprzedawałem potajemnie
186 3 |                    zresztą słowo honoru... nie mam na sumieniu ani jednej
187 3 |            sprzedaży nigdy mi jej przyznać nie chciał, a natarczywe moje
188 3 |               przystali, bo nigdzie więcej nie zarobią, a tu mają zarobek
189 3 |                   oskarżycielu! Złodziejem nie byłem i, da Bóg, nie będę!~-
190 3 |            Złodziejem nie byłem i, da Bóg, nie będę!~- I ja nim być nie
191 3 |                   nie będę!~- I ja nim być nie chcę, mój ojcze. Toteż ośmset
192 3 |                 zwracać? Ja tych pieniędzy nie przyjmę... wiedz o tym...
193 3 |                  przyjmę... wiedz o tym... nie przyjmę. Nie mogłem ci dawać
194 3 |                wiedz o tym... nie przyjmę. Nie mogłem ci dawać na utrzymanie
195 3 |                powinności ojcowskiej.~- To nie ojciec dawał mi na edukację
196 3 |              ojciec dawał mi na edukację i nie ojcu mam zwrócić ten dług
197 3 |               obojętnie rzekł:~- Czy tutaj nie mógłbyś stanowczo zarobić,
198 3 |               zadość głupim sentymentom?~- Nie mógłbym, proszę ojca, tak
199 3 |                 nigdy i nic wspólnego mieć nie będę z panami Bijakowskimi.
200 3 |               Bijakowskimi. Nikt mię nigdy nie protegował, oprócz moich
201 3 |                     znakomity filozofie.~- Nie. Profesor podał moje nazwisko,
202 3 |                dalej...~- Nikt dobrowolnie nie zaraża się parchami... Toteż
203 3 |                  Tak, ojcze.~- Oby cię Bóg nie skarał ciężko, moje dziecko!~-
204 3 |                   suchy szczęk klamki, ale nie odwrócił głowy. Zapadał
205 3 |                    przez okno. Na podwórzu nie było nikogo. Pod zachód
206 3 |                 płakałby i kaprysił, gdyby nie to, że pełzające odnóżki,
207 3 |                pana.~- Widziałeś?~- A no i nie widziałbym. Jeszczem mu
208 3 |                ciebie?-~- E... mówić to ta nie mówił dużo. - Wracaj do
209 3 |                   Następnie poszedł wolno, nie mając żadnego już zamiaru
210 4 |                                 Siłaczka~W nie najlepszym humorze powrócił
211 4 |                     aby się do niego nikt, nie wyłączając dwudziestoczteroletniej
212 4 | dwudziestoczteroletniej gospodyni, wedrzeć nie mógł - usiadł przy stoliku
213 4 |                  kłąb zawiśnie bezwładnie, nie mogąc rozwiać się w przestwór
214 4 |                  doktora smutek zjadliwy a nie mający żadnej podstawy.
215 4 |                  Wszystko to, rozumie się, nie prowadziło do żadnej zmiany
216 4 |               młodzieńcze i skutku żadnego nie odniosły - doktór Obarecki
217 4 |             udzielał ich za bezcen, jeżeli nie za darmo, uczył higieny,
218 4 |                   muzyki itp. Młody doktór nie zwracał na to wszystko uwagi,
219 4 |                  prawdy. Zwycięstwo prawdy nie nastąpiło. Nie wiadomo dlaczego...
220 4 |           Zwycięstwo prawdy nie nastąpiło. Nie wiadomo dlaczego... Już
221 4 |                nawet wymagać, aby człowiek nie mający butów na zimę, wygrzebujący
222 4 |                 się u marzyciela, ponieważ nie odstraszały jej duchy ciemności,
223 4 |             okrzyknąć i zbierać łupy, lecz nie oni go pokonali: sam się
224 4 |                  półhrabi coś cierpkiego i nie składał więcej wizyt w okolicy.~
225 4 |                   rzeczy, których zupełnie nie można było pojąć - pozostała
226 4 |             Żadnych jednak ogniw żelaznych nie odnalazł, pomimo że błąkał
227 4 |             chojaki, a naokół ciągnęły się nie wiedzieć do kogo należące
228 4 |                    z parasolem... Droga ta nie prowadziła, zdawało się,
229 4 |          znośniejszego przepędzania czasu, nie był już zdolnym. Za żadną
230 4 |                 już zdolnym. Za żadną cenę nie byłby składał wizyt rzeźnikom,
231 4 |                takiej kulturze.~Wówczas to nie tylko już energia ulegała
232 4 |                jasnego promienia i nowych, nie odkrytych dróg" zapatrywał
233 4 |             lekceważeniem, a koniec końców nie zapatrywał się wcale, ponieważ
234 4 |                   do prosiąt pieczonych, i nie kwapił się bynajmniej do
235 4 |                Przeczuwał także doktór, że nie będzie miał siły do zakończenia
236 4 |                kości policzkowej, ponieważ nie wiedzieć w imię czego kość
237 4 |                    dotąd zaszedł, dlaczego nie wyrywa się z tego błota,
238 4 |                   kogoś, że doktora w domu nie ma. Doktór jednak wyszedł
239 4 |                  ta może z trzy mile, może nie ma... - Nie zbłądzisz?~Chłop
240 4 |                trzy mile, może nie ma... - Nie zbłądzisz?~Chłop obejrzał
241 4 |            przelatywały koło uszu doktora. Nie wiedzieć czemu chciało mu
242 4 |                    dzika i ponura, noc pól nie zamieszkanych.~Wiatr się
243 4 |                    ich, ani furmana doktór nie mógł dostrzec. Kłęby śniegu,
244 4 |            jednostajnie.~Doktór poczuł, że nie jadą już po drodze; sanie
245 4 |            śniegiem drzewa. Prędzej jechać nie można było, drożyna bowiem
246 4 |                  której spożywać dnia tego nie miał nadziei.~Zatrzymały
247 4 |          przerażeniu swym do słowa przyjść nie mogła. - Samowar macie,
248 4 |               cukru... - Masz tobie! Cukru nie ma?~- A nie ma... chybaby
249 4 |                   tobie! Cukru nie ma?~- A nie ma... chybaby Walkowa mieli,
250 4 |                     Ogrzać się w tej norze nie było trudno: z pieca rozchodziło
251 4 |                  Rysów twarzy nauczycielki nie można było rozeznać, gdyż
252 4 |                    rozeznać, gdyż padał na nie cień jakiejś dużej księgi.
253 4 |              wypłynąć. Widział, że nic jej nie pomoże, nic nie może pomóc -
254 4 |                    nic jej nie pomoże, nic nie może pomóc - roześmiał się
255 4 |            powiekami płynu, i patrzyła nic nie widząc przez długie, koliste
256 4 |                  się sołtys.~- Słuchajcie, nie znajdziecie mi człowieka,
257 4 |                     Teraz, panie doktorze, nie pojedzie... zawieja. Na
258 4 |                  Ja zapłacę, wynagrodzę.~- Nie wiem ja... przepytam się.~
259 4 |                   w kożuszynie przedartej, nie dosięgającej mu do kolan,
260 4 |                   Trzy zimy. Nikt tu z nią nie mieszkał?~- A któż ta miał...
261 4 |                       służby, powiada, już nie znajdziecie, babko, a u
262 4 |                    Niemądra byłaś! Tak żyć nie tylko nie można, ale i nie
263 4 |                   byłaś! Tak żyć nie tylko nie można, ale i nie warto.
264 4 |                 nie tylko nie można, ale i nie warto. Z życia nie zrobisz
265 4 |                   ale i nie warto. Z życia nie zrobisz jakiegoś jednego
266 4 |                    siebie, że nigdy o niej nie zapomniał, że do tej chwili
267 4 |                    się wspomnień, uciekł w nie przed nieznośną rzeczywistością,
268 4 |               misternie stawiając nogi, by nie wszyscy przynajmniej widzieli,
269 4 |                 porą ośmiu zań złotych dać nie chciał. Bieda nastraja go
270 4 |                    befsztyk - lecz herbaty nie pił i obiadu prawdopodobnie
271 4 |                 obiadu prawdopodobnie jeść nie będzie. Biegnie niemal po
272 4 |     jasnopopielatemu jej warkoczowi... Ona nie podniesie oczu, zmarszczy
273 4 |               tramwaju i jechała na Pragę. Nie miała więcej nad siedmnaście
274 4 |                sposobem wazkę rosołu i nic nie wskórawszy.~Nie czuł jednak
275 4 |               rosołu i nic nie wskórawszy.~Nie czuł jednak do niej żalu -
276 4 |                artykuły, których dokończyć nie pozwalał mu brak potrzebnych
277 4 |                 kimś spotkać, zaznajomić z nie znanymi do owej pory wielkimi
278 4 |                  do domu pragnął być sam - nie marzyć ani myśleć, tylko
279 4 |                    czy Paryża na medycynę, nie miała grosza przy duszy...~
280 4 |                  kilka bułek; Obarecki nic nie przynosił, ponieważ nic
281 4 |                    przynosił, ponieważ nic nie miał, pożerał za to bułki
282 4 |                przez chłopów samych, gdzie nie ma dworu, gdzie nie ma żywego
283 4 |                  gdzie nie ma dworu, gdzie nie ma żywego ducha... Sama
284 4 |                  Wszystkie dawne zachwyty, nie spełnione sny i pragnienia
285 4 |                     szeptał cicho, aby jej nie obudzić - nie ucieczesz
286 4 |               cicho, aby jej nie obudzić - nie ucieczesz mi już... prawda?
287 4 |                 który liże mózg, trawi go, nie da mu spocząć.~ ~* * *~Noc
288 4 |            powrócić przytomność! Posłaniec nie nadjeżdżał i nie nadjechał.~
289 4 |                 Posłaniec nie nadjeżdżał i nie nadjechał.~Przed świtem
290 4 |                wreszcie przed szkołę, lecz nie wysiadał... Zdławiony krótki
291 4 |            ramionach dźwigał górę. Usiadł, nie rozbierając się, na krzesełku
292 4 |                jakby w nim krew zakrzepła. Nie cierpiał, nie wiedział,
293 4 |                   zakrzepła. Nie cierpiał, nie wiedział, co mu jest, tylko
294 4 |                   toczyły mu się niby koła nie nasmarowane z przeraźliwym
295 4 |                    trumnę z czterech desek nie heblowanych, wiórów pod
296 4 |                  już były pisane kreskami. Nie było adresu - nie można
297 4 |                kreskami. Nie było adresu - nie można też było listu wysłać.
298 4 |               doktora.~- Dlaczegoś na czas nie wrócił? - zawołał przyskakując
299 4 |                         Kłamiesz!~Chłopiec nie odpowiedział. Spojrzał mu
300 4 |                   chcę?... Nic tu po mnie, nie mam prawa! Obejmowała go
301 4 |                  przez sekundę myślał, czy nie lepiej by było umrzeć natychmiast,
302 4 |             komedię Dantego, w winta nawet nie grywał, gospodynię dwudziestoczteroletnią
303 4 |                  palić papierosy w gilzach nie sklejanych, zaszczytnie
304 5 |                    guberni s-kicj, którego nie dość że nic oznaczono na
305 5 |                Zofii, trzy razy chodził po nie szybkonogi posłaniec - poza
306 5 |            przerzedziły się już znacznie - nie od nawału myśli zapewne,
307 5 |                   od nawału myśli zapewne, nie na znak nawet, że się żyło,
308 5 |                    dzieliło na dwie połowy nie dosięgające sufitu przepierzenie,
309 5 |               przyjechałem zbyt wcześnie i nie zastałem naczelnika, kupującego
310 5 |          przypomnieć tę ofiarę monoandrii.~Nie sądzę, aby zdejmowała lub
311 5 |                    albo połataną spódnicę. Nie miała więcej nad lat trzydzieści,
312 5 |                 kątami ust - przypominały, nie wiedzieć czemu, źrebię w
313 5 |                   roku wprzężone do pługa. Nie wiem, czy się kiedy czesała
314 5 |                    Myślenie pani Ignacowej nie przekraczało progu jej mieszkania: -
315 5 |                    progu jej mieszkania: - nie umiała mówić o niczym, co
316 5 |                  umiała mówić o niczym, co nie tyczyło się bezpośrednio
317 5 |            wszedłszy pewnego razu do biura nie usłyszałem za przepierzeniem
318 5 |               bezwładnie leżącą na rękach. Nie od razu usłyszał moje powitanie,
319 5 |                        Z gachem uciekła?~- Nie z żadnym gachem.~- A dzieci?
320 5 |                     które go nienawidzą, i nie dostrzega ani na jednej
321 5 |                   jak pragnie śmierci, jak nie ma w mózgu ani jednej myśli,
322 5 |                   ochrypłym i zdławionym - nie mogłem... nie poważyłem
323 5 |                 zdławionym - nie mogłem... nie poważyłem się na kradzież;
324 5 |               kradzież; na owinięcie palca nie skrzywdziłem nikogo, uczciwym
325 5 |                   panu, pary, suka, z gęby nie puściła, tylko mię ręką
326 5 |                  drzwi i zacząłem dygotać: nie ma nic. Wszystko panu pozostawiła,
327 5 |               pozostawiła, jednego gałgana nie wzięła, zagarnęła dzieci
328 5 |                Uleciałem z jakie pół mili: nie ma! Dopiero zda mi się spojrzeć
329 5 |                  zagania, zagania...~Wołać nie mogłem, bo mię w gardle
330 5 |                drogi kładł - na nic! Z nią nie poradzi: nożami ją pokraj -
331 5 |                poradzi: nożami ją pokraj - nie i nie! - Jak te dzieci zaczęły
332 5 |                   nożami ją pokraj - nie i nie! - Jak te dzieci zaczęły
333 5 |                  panny Zofii zabrałem go i nie wiem kiedy znalazłem się
334 5 |                   znalazłem się na siodle. Nie śmiałem i nie mogłem rozerwać
335 5 |                   na siodle. Nie śmiałem i nie mogłem rozerwać koperty.
336 5 |               który przyciskałem do serca, nie mogły mi wygnać z oczu obrazu
337 6 |                   na miedzach miały jakieś nie swoje, chwilowe barwy.~W
338 6 |                póty, póki wszystkich lasów nie wyciął, pól nie zostawił
339 6 |           wszystkich lasów nie wyciął, pól nie zostawił odłogiem i wyleciawszy
340 6 |            wyleciawszy nagle z dziedzictwa nie oparł się aż w Warszawie,
341 6 |               dziury kopać precz, póki się nie wybierze miejsca na sadzawkę;
342 6 |                  fornala, ale u nowego się nie utrzymał. Nowy dziedzic
343 6 |                  we wsi, bo służby znaleźć nie mógł; rządca wydał mu takie
344 6 |                   przy młocce bez jedzenia nie podoła. Gdy karbowy zapowiedział
345 6 |            znienacka za wiele. Zwąchał, że nie każdy się złakomi od świtu
346 6 |                     powiada - to dobrze, a nie, to nie...~Po chłopach w
347 6 |             powiada - to dobrze, a nie, to nie...~Po chłopach w taki czas
348 6 |                    Po chłopach w taki czas nie zarobi, dwór się swoimi
349 6 |               maszynach obywa - przebierać nie ma w czym. Walek po takiej
350 6 |                   brzasku do szczerej nocy nie ustępując w robocie.~I teraz
351 6 |                    dziecko. Od południa go nie widziała: śpi samo jedno
352 6 |                    sercu. Przez cały dzień nie myślała o nim, bo twarda
353 6 |            naskrobię ziemniaków?...~Gibała nie odpowiada, jakby nie dosłyszał;
354 6 |                Gibała nie odpowiada, jakby nie dosłyszał; zabiera taczki
355 6 |                 łeb bez namysłu-zabije czy nie zabije.~Ale nad bojaźnią
356 6 |                       Te ostre kolki kłują nie tylko jej nogi, ale przebijają
357 6 |            aczkolwiek wie, że jej ten zbój nie puści.~- Ady tam dziewucha
358 6 |                dziewucha może uświerkła...~Nie odpowiedział nic, zrzucił
359 6 |                 cztery razy szybciej - już nie mięśniami, nie z chłopską
360 6 |              szybciej - już nie mięśniami, nie z chłopską rozważną ekonomią
361 7 |                   chodzących tędy Godzien' nie; otwieram małe drzwi i zawsze
362 7 |          szczególnego półmroku, poważną i, nie wiedzieć czemu, naprowadzającą
363 7 |                 widząc, że nigdzie wyjścia nie ma, chodzi jak złodziej
364 7 |                  mi się otwarcie przyznał, nie był "w sztosie" - kazał
365 7 |                jużci bydło w życie, a tego nie ma... Gdzie? Z Marynką na
366 7 |                 Szymka spadały krople łez. Nie śpiewał już, ale oddawał
367 8 |               padał deszcz: - w lesie spać nie było można. Podeszwy kamaszów
368 8 |                    domostwa. Zasypialiśmy, nie jadłszy po długim poście,
369 8 |                  jadłszy po długim poście, nie rozbierając się z przemokłych
370 8 |                    mi się, że z tej strony nie ma nikogo.~Skoczę - myślałem
371 8 |                    między krzakami... może nie dojrzą...~Jednym susem wypadłem
372 8 |                jakby wsiąkał w głąb ziemi. Nie wiem, jak to długo trwać
373 8 |                 których już prawdopodobnie nie było...~Lecz wtedy znowu
374 9 |                 listek polnego maku - i... nie wiedziałem, co dalej przedsięwziąć
375 9 |               dobrze. Antoś, słyszysz...~- Nie... to darmo, umrze, ja wiem...
376 9 |             usiłował pocieszać, choć mu to nie szło i słowa więzły w gardle.
377 9 |              granicami świadomości. Nikogo nie widział, nic nie słyszał
378 9 |                    Nikogo nie widział, nic nie słyszał śledząc bezmyślnie
379 9 |                    bolesna prawda, w którą nie wierzył do tej chwili, przeszyła
380 9 |               niego wieści, że ojciec jego nie umarł w tej chwili - byłby
381 9 |                łaskę niewysłowioną...~Lecz nie poszedłem do niego, nie
382 9 |                    nie poszedłem do niego, nie uścisnąłem mu ręki. Wolałem
383 11|                    pośród ciemnej zieleni. Nie o spoczynku jednak w swym
384 11|                  ani jedna pod nią czaszka nie pękła - toteż Rudolf nad
385 11|             zupełnie bez celu, to przecież nie zapominał, że jakiś wóz
386 11|                   był senny od rana, toteż nie wychylając się na świat
387 11|                   i zagadał do dziewczyny. Nie rozumiała go wcale i zaczęła
388 11|                  Jadąc tak ani razu na nią nie wejrzał. Dopiero stanąwszy
389 11|               stronę spojrzenie. Na chwilę nie spuszczała z oka ani jego
390 11|                  bezczynnie i wcale na nią nie patrzy, jak lis wpełzła
391 11|                 tropieniu zwierza i ludzi, nie odnalazł żadnego znaku,
392 11|                  zarośla, nasłuchiwał, czy nie odezwą się klekotki krów
393 11|                 złoty promień wpadał przez nie do wnętrza. Rudolf zsunął
394 11|              zobaczenia, czy w kątach izby nie ma czegoś, co by się do
395 11|                  Starzec wstał z klęczek i nie przestając śpiewać zbliżył
396 11|                  ciebie. Odbierasz od nich nie tylko podatek, który ci
397 11|                    i gwałcisz ich kobiety. Nie dawniej jak wczoraj przychodził
398 11|                  natychmiast! Nic ci złego nie zrobię, jeżeli mi będziesz
399 11|                służę w tej puszczy. Jeżeli nie uczynisz pokuty publicznej...~
400 11|                    o pokucie publicznej.~- Nie, nie ucieczesz! - wołał
401 11|                 pokucie publicznej.~- Nie, nie ucieczesz! - wołał dziad
402 11|                  Dziadu... - błagał Rudolf nie odejmując ust od nogi starca. -
403 12|               młodości - choć tyle już lat nie dano mi go słyszeć na jawie!
404 12|              wszystkie dalekie siostrzyce. Nie ja to już, człowiek dzisiejszy,
405 12|                  przeczyste dobro - zimne, nie skalane oddechem, zgnilizną,
406 12|                  ktoś inny, kogo już dawno nie ma, młodzieniec, który niegdyś
407 12|                    się wydaje, że go wcale nie było, że to po prostu jedna
408 12|               górach. Tamten ja, miniony i nie istniejący, z bronią na
409 12|                    baśni, bohatera, postać nie istniejącą a najbardziej
410 12|                   kraju, gdzie jeszcze był nie wytchnął ślad stopy skrwawionej
411 12|                 zamek ich zardzewiał i już nie spaja połowic. Wiatr, nie
412 12|                  nie spaja połowic. Wiatr, nie znoszący tajemnicy i zamknięcia,
413 12|              zrównał się z tą górą. 1863"w Nie było imienia i nie było
414 12|                  1863"w Nie było imienia i nie było nazwiska. To jakby
415 12|                  Tylko konwalie i poziomki nię zapomną o wolnych duszach
416 12|              słuchać warto, albowiem nigdy nie wygasa i na sile nie traci -
417 12|                 nigdy nie wygasa i na sile nie traci - pieśń o przepotędze
418 12|              minione - odpłynione, których nie wróci nikt, nigdy. Wspominały
419 12|                    w ciemnicy. Nikt o nich nie wiedział nic, jeno te drzewa.
420 12|                   kraj, jeszcze bezludny i nie zabudowany, dziedzinę biskupich
421 12|                    kapliczki, gdy eremitów nie stało, pamięć o nich wygasła
422 12|                nich wygasła i gdy już nikt nie wie, nie pamięta, nie rozumie,
423 12|                    i gdy już nikt nie wie, nie pamięta, nie rozumie, czemu
424 12|                 nikt nie wie, nie pamięta, nie rozumie, czemu to tutaj
425 12|                  boże. Owocześni przybysze nie lękali się niczyje j napaści,
426 12|                    niczyje j napaści, gdyż nie posiadali nic zgoła, co
427 12|             wypędzała go stela. Toteż, gdy nie było już dlań powrotu, uciekał
428 12|               bóstwa domowe, leśne i polne nie pomarły. Strzygi i zmory,
429 12|           zagradzają osinowe krzyże. Wiara nie do wytrzebienia, głucha,
430 12|                    Ciebie Boga prosimy..."~Nie wyprosili się od wojny!
431 12|                  których nawet bury Moskal nie ważył się tykać. Lecz obroniła
432 12|                  swego czasu wody puszcza. Nie dosięgły Łysicy!~Przyszła
433 12|               znowu na swe miejsce Polska. Nie zamienili Moskale klasztoru
434 12|                    to było w ich planie, i nie przyłożył Austriak siekiery
435 12|                 jest zmienne i niewiadome, nie wyjdą znowu drwale z siekiera-mi,
436 12|                  czasy wołam z krzykiem: - nie pozwalam! Puszcza królewska,
437 12|                     Puszcza jest niczyja - nie moja ani twoja, ani nasza,
438 13|                    z błota i podsuwano pod nie deski, aż cały samochód
439 13|                  każdym poruszeniem ciała, nie są w stanie przykładać należytej
440 13|                 tak wielkie fenomeny wojny nie zdołały wywrócić, zarządził
441 13|                   kawałków. Ksiądz wikary, nie przerywając bynajmniej poważnego
442 13|           śmieszności rzeczy wysokich, gdy nie mogą ustać własną swoją
443 13|              kontraktów, zapewniających mi nie byle jakie korzyści materialne, -
444 13|             Dzierżyńskiego - mam szczęście nie znać osobiście. Nigdy nie
445 13|                  nie znać osobiście. Nigdy nie byłem w promieniu jego jurysdykcji
446 13|                 się świadomością, iż nigdy nie widziałem ani jego twarzy,
447 13|             widziałem ani jego twarzy, ani nie dotykałem ręki krwią obmazanej
448 13|       przekleństwach i śmierci w rozpaczy, nie spostrzegając wcale, iż
449 13|                    to jest w ich zwyczaju, nie naznaczał żadnego z nich
450 13|                   różnica: tamci komisarze nie byli z naszego rodu. Krew
451 13|                  naszego rodu. Krew polska nie płynęła w ich żyłach. Ci
452 13|                  sumieniu leży zniweczenie nie zasobów i skarbów materialnych,
453 13|                nigdy ludzkich oczu cieszyć nie będą. Są bowiem przedmioty
454 13|                 będą. Są bowiem przedmioty nie zbytku, lecz czystego artyzmu,
455 13|                   sztuki podali do rąk nic nie wiedzącego motłochu.~Zachodzi
456 13|            przybrała kształty monstrualne. Nie ludzie zdolni, zasłużeni,
457 13|                    ludności wiejskiej". To nie sto tysięcy parobków mających
458 13|                 dnia na dzień na komornym, nie mając gdzie by głowę skłonić.
459 13|               rzeczy, a przemysł fabryczny nie istnieje. Cóż uczyniliśmy
460 13|               wskrzeszonej ojczyźnie. Nikt nie wysłuchał tych głosów. Gdyby
461 13|               wysłuchał tych głosów. Gdyby nie było na ziemiach w jedno
462 13|              przykute, gdyż odejść od niej nie mogą nigdzie, w prawo ni
463 13|               swoje wypisał na sztandarze? Nie zostały wysłuchane głosy,
464 13|               nowej wypisane zostało hasło nie niższe od bolszewickiego,
465 13|                 niech żyje ojczyzna! Alboż nie było tak? Alboż nie widział
466 13|                  Alboż nie było tak? Alboż nie widział świat tego nieopisanego
467 13|                    ojczyzny. Lecz ten, kto nie posiadał nic zupełnie, stając
468 13|                 stając do obrony ojczyzny, nie wiedział, o co walczy. Bronił
469 13|                    mieszkań, których nigdy nie widział i nie zobaczy, bronił
470 13|                których nigdy nie widział i nie zobaczy, bronił wreszcie
471 13|                 nas wszystkich obowiązuje. Nie ochłap łaski, nie nagroda
472 13|              obowiązuje. Nie ochłap łaski, nie nagroda za przelaną krew
473 13|                   narzucić. Jeżeli jeszcze nie wcieliliśmy ich w życie,
474 13|               broni klęskę postępu świata. Nie możemy dopuścić do tego,
475 13|                pobudowane przez Niemców, a nie ma w nich nauczyciela, który
476 13|                odwraca się od nas Kaszuba. Nie jesteśmy w stanie wybudować
477 13|                   rogu Polski wcale w ręku nie trzymał. Czapka krakowska
478 13|                Czapka krakowska również mu nie przystoi. Jeżeli jaki strój,
479 13|                  od polskiego złotego rogu nie ma prawa ten najeźdźca.
480 13|                  ten się wyzuł z ojczyzny. Nie może ona być dla niego już
481 13|               spoczynku. Na ziemi polskiej nie ma dla tych ludzi już ani