Part

  1 1 |           szumiały, zniżając pręty aż do samej ziemi. Kartofliska,
  2 1 |           Bardzo przemókł i przeziąbł do szpiku kości. Któż by zdołał
  3 1 |             je popaść. Konie należały do pewnego szlachetki z okolic
  4 1 |        zazwyczaj późno w nocy, stukał do okna domostwa - wychodzili
  5 1 |              miarę tego jak nie tylko do głębi nastrojów i sumień,
  6 1 |               nastrojów i sumień, ale do podstaw tak zwanej polityki
  7 1 |              co nie waha się wtargnąć do miejsca świętego świętych,
  8 1 |     pogwizdując - przegrane nie tylko do ostatniej nitki, ale do
  9 1 |               do ostatniej nitki, ale do ostatniego westchnienia
 10 1 |            ważyłby się jeden drugiemu do ucha powiedzieć, to teraz
 11 1 |               jednostajny, równoległy do ledwie widocznego horyzontu.
 12 1 |        namyślał się, co wywlec z wozu do obrony: pałasz czy sztucer
 13 1 |               machinalnie zbliżył się do zmordowanych koni swoich
 14 1 |               na chwilę przytulił się do szyi końskiej i westchnął.~
 15 1 |        wszystkiego na tej ziemi.~- Ty do czyjej partii to wiozłeś? -
 16 1 |        Winrych nie podnosząc głowy.~- Do czyjej partii to wiozłeś?
 17 1 |                  To nie chłop - rzekł do podwładnych starszy, z naszywką
 18 1 |              sygnału, wzywającego ich do powrotu, wskoczyli na siodła
 19 1 |            Usta mu drgnęły i wymówiły do tych chmur szybko pędzących
 20 1 |             wygniotła w błocie dołek, do którego teraz spływać poczęły
 21 1 |       zabawnie wyłamywały im skrzydła do góry albo kamieniem ciskały
 22 1 |                    Przymaszerowała aż do nozdrzy zabitego konia,
 23 1 |         zabitej szkapy, podniosła łeb do góry, rozkraczyła nogi jak
 24 1 |             jak drwal zabierający się do rąbania, nakierowała dziób
 25 1 |                 co zapragnęła zajrzeć do wnętrza mózgu, do siedliska
 26 1 |             zajrzeć do wnętrza mózgu, do siedliska wolnej myśli i
 27 1 |                dotarła szczęśliwie aż do głowy i poczęła dobijać
 28 1 |               dobijać się zapamiętale do wnętrza tej czaszki, do
 29 1 |               do wnętrza tej czaszki, do tej ostatniej fortecy polskiego
 30 1 |              osiągnąć tak zwany tytuł do sławy, spłoszył ją nowy
 31 1 |    niepostrzeżenie, chyłkiem, podobny do dużej, szarej bestii. Nie
 32 1 |             działku, który odtąd miał do niego należeć na zawsze,
 33 1 |           rzucił się przede wszystkim do kieszeni i zanadrza i począł
 34 1 |           przetrąconą nogę, przyszedł do wniosku, że jest zepsutą
 35 1 |          linkę na kark, przywiązał ją do wagi od orczyków, wlokącej
 36 1 |             egzekucji. Zaprzągł konie do wozu i odjechał. Po południu
 37 1 |           przez ułanów. Została tylko do wzięcia skóra na koniu jeszcze
 38 1 |               jakimś skrupułem, rzekł do leżącej:~- Ej - a dychaj
 39 1 |         dychaj...~Na uboczu względnie do tego kierunku, w jakim zdążał
 40 1 |               grunt przepuszczał wodę do wnętrza tych dworskich piwnic
 41 1 |               teraz wodnistego błota. Do jednej z tych dziur zaciągnął
 42 1 |            skóry. Zepchnął je pospołu do jednego lochu, uwikłał żerdzią
 43 1 |              rzewna radość zstępowała do jego duszy i ubierała mu
 44 2 |          schody, od krańca widnokręgu do bezkształtnej głębiny niebieskiej
 45 2 |           rodzaju melancholię, odrazę do wszystkiego, cokolwiek się
 46 2 |         rzeczne zakręty, podobne były do zacienionych bujną krzewiną
 47 2 |             osadzony na długim kiju - do łowienia raków.~- A co to
 48 2 |           pałek skubać nie trzeba, bo do gliny przyschną, a jadło
 49 2 |               to czas - szeptał jakby do siebie szyderczo. - Dawny
 50 2 |             drugi maleńki, maleńki... Do Pana Jezusa ja ich przepił;
 51 3 |           jest w dziwacznych myślach, do niebywałego ogromu podniesionych
 52 3 |            Dominikowi niejaką, trudną do określenia ulgę. Gdyby nie
 53 3 |             biedna odwaga smutnych aż do śmierci: zapuścić sondę
 54 3 |           zapuścić sondę w głąb rany, do cna ją wymacać, przekonać
 55 3 |             niegdyś z moich zdolności do matematyki, oczy mi na wierzch
 56 3 |          trzema tygodniami prosi mnie do siebie profesor i daje do
 57 3 |             do siebie profesor i daje do czytania list niejakiego
 58 3 |             złożył starannie, schował do szuflady, skrzywił się swoim
 59 3 |             skarpetkach nad morze, aż do miasta Hull? Czemu nie kogo
 60 3 |        Zamiast wszakże zwołać publikę do Kropfa, gdzie tradycja surowo
 61 3 |             się na drodze prowadzącej do Westmünster. Ciemna mgła
 62 3 |              A więc jadę - myślałem - do ziemi Angielczyków ziemnowodnych,
 63 3 |    strzelisto-rekomendowanych afektów do Łodzi, Zgierza i tym podobnych
 64 3 |              Pompe und Parade zabiorę do siebie, że posprawiamy sobie
 65 3 |             pastwisko, bez czapki!... Do dziś dnia mam w sercu tę
 66 3 |             nie słyszaną, przejmującą do szpiku kości. I popłynęły
 67 3 |               życiu dziecięce ramiona do tej wielkiej niewiadomej...~~
 68 3 |              nieciekawe - piszę jakby do siebie... Gdym tedy stał
 69 3 |     porządkiem praca przechodzi z rąk do rąk, gromadzi się, rozwija,
 70 3 |                że poszedłem na służbę do pierwszego lepszego bękarta
 71 3 |     pierwszego lepszego bękarta losu, do syna jakiegoś przekupnia,
 72 3 |             syna jakiegoś przekupnia, do parweniusza, który rozmaitymi
 73 3 |          całowaniem mankietów doszedł do dyplomu inżyniera i możności
 74 3 |             śmierci. Piotruś pojedzie do Anglii. To znaczy, że gdy
 75 3 |           przeczuwając, że na zawsze. Do końca będę nasłuchiwał,
 76 3 |     nasłuchiwał, wyczekiwał jak głupi do ostatniej minuty życia -
 77 3 |             go, wyćwiczyć i wyostrzyć do walki z sofizmatami syna.~-
 78 3 |        odbierał po kolei wszystko, aż do ostatniej szmaty odzieży
 79 3 |          światła z wolna się przysuwa do łóżka starca, który zwinąwszy
 80 3 |       moralnych. ~Rozkazała przywołać do siebie Teosia, patrzała
 81 3 |         sprawy Bijakiem-seniorem zdał do gminazjum. I tam szedł z
 82 3 |             szedł z nagrodami z klasy do klasy, cicho i skromnie.
 83 3 |          mankietów, nim wreszcie zdał do Szkoły Głównej, ukończył
 84 3 |             tych i tamtych dostał się do Instytutu. ~Wszystko to
 85 3 |               bezpiecznie i świetnie. Do posad przy eksploatacji
 86 3 |             nowych. Pieniądze płynęły do jego kieszeni szerokim łożyskiem:
 87 3 |            Zdawało się, że pan Teodor do końca życia będzie sobie
 88 3 |          objęciu robót przyplątał się do niego zrujnowany do szczętu
 89 3 |               się do niego zrujnowany do szczętu obywatel ziemski,
 90 3 |              naszego przedsiębiorcy i do innych celów użytym został.
 91 3 |        drzwiach byłego panka i mówiąc do niego: "pójdziesz mi, mój
 92 3 |         wieczór, gdy robotnicy, zlani do suchej nitki potem, rzucali
 93 3 |        panowie inżynierowie zasiadali do winta - Cedzyna szedł wzdłuż
 94 3 |           Cedzyna szedł wzdłuż plantu do sąsiedniego miasteczka. ~
 95 3 |                  ach, Piotruś".~Pukał do okna pocztmistrza i ugrzecznionym,
 96 3 |               pytał, czy nie ma listu do Dominika Cedzyny. Jeżeli
 97 3 |           pieszcząc kopertę palcami i do warg ją przytulaj~c. Potem
 98 3 |          obręcz żelazna i krew uderza do głowy - macał boczną kieszeń
 99 3 |             wapiennych. Góra należała do folwarku Zapłocie, a folwark
100 3 |          folwarku Zapłocie, a folwark do niejakiego pana Juliusza
101 3 |               pana Cedzynę i pojechał do folwarku Polichnowicza.
102 3 |           kiedy furmanka zbliżała się do Zapłocia. Folwark stał u
103 3 |            białe postacie wsuwały się do dworu i wymykały do ogrodu,
104 3 |               się do dworu i wymykały do ogrodu, dźwigając jakieś
105 3 |              Nadzwyczajny dom - mówił do siebie zaciekawiony do żywego
106 3 |          mówił do siebie zaciekawiony do żywego bourgeois. - Ten
107 3 |       wreszcie jakaś babina, podeszła do Bijakowskiego i bezczelnie
108 3 |               tutejszym panem - mówił do niej pan Cedzyna. - Mamy
109 3 |              niej pan Cedzyna. - Mamy do pana interes. Chcemy od
110 3 |              Drzwi prowadzące z ganku do sieni otwarły się znowu
111 3 |         przybysze wprowadzeni zostali do obszernego pokoju o bardzo
112 3 |              myśliwskich z przyborami do polowania; roztwarty kufer
113 3 |               taki jest nasz interes: Do pana należy góra, w pobliżu
114 3 |                 Świńska Krzywda"? no, do mnie należy... i cóż z tego?~-
115 3 |        powiedzieć. Ale co panom znowu do tej góry?... Fintik! won,
116 3 |           sądzisz, że masz z frajerem do czynienia - mówił młody
117 3 |              wstając i zabierając się do wyjścia.~- No... cóż pan
118 3 |            góry funkcjonowała maszyna do wyrabiania cegły, a na skałach
119 3 |        predylekcja dziedzica Zapłocia do ugorów. Te długie, szare
120 3 |                Pański folwark - mówił do niego Bijakowski pewnego
121 3 |              z tej góry, podobny jest do trupa.~- Dobrze, dobrze...
122 3 |            trupa.~- Dobrze, dobrze... Do trupa! Wziąłem po ojcu folwark
123 3 |                 No i bierzesz się pan do krytykowania! Widzisz pan
124 3 |           rządcy; na wzgórzu, frontem do plantu, wzniesie skromny,
125 3 |        Jeździć co niedziela z rodziną do wiejskiego kościoła, zasługiwać
126 3 |        podpalacza?~Przyjechać na lato do siedziby wiejskiej, obserwować
127 3 |              rządcy, powrotu na wieś, do roli, rozporządzania się,
128 3 |             nie ruszy tego, co należy do dziedzica; że wypruje ze
129 3 |           ornego gruntu poza ogrodem.~Do niepoznania zmieniła się
130 3 |           czasów kołodzieja Piasta aż do dublańczyka Polichnowicza
131 3 |         wielkie kłęby dymu. Przyparty do zbocza góry olbrzymi cylinder
132 3 |          kopalnie gliny, jak zsypywać do pieca bryły kamienia i formować
133 3 |          normować płomienie wchodzące do pieca z oddzielnych ognisk -
134 3 |            świcie, budził i prowadził do roboty czeladkę, a późna
135 3 |            noc przypędzała go dopiero do starej rudery.~Odwieczne
136 3 |               został w czeluść pieca, do ostatka ranił, gniótł, karał
137 3 |           koronę, to lgnęły kosmykami do czoła, do jasnego czoła
138 3 |            lgnęły kosmykami do czoła, do jasnego czoła Piotrusia.
139 3 |               miara pociechy spłynęła do jego duszy, gdy się uświadomił,
140 3 |     Obejmowała go złowieszcza niechęć do tej izby, do nadchodzącego
141 3 |      złowieszcza niechęć do tej izby, do nadchodzącego dnia, może
142 3 |              nadchodzącego dnia, może do siebie wreszcie.~Na pół
143 3 |           wymówił:~- Żeby to już raz, do cholery... umrzeć...~Rozległo
144 3 |          Wszystka krew spłynęła nagle do serca starowiny. Pośpiesznie
145 3 |               i pobiegłszy na palcach do okna zaczął chuchać na szybę
146 3 |              i raptownie odwrócił się do ściany. Zgiął się w pałąk,
147 3 |  spazmatycznie - i mówił, nie wiedząc do kogo, cichym, równym głosem:~-
148 3 |             Odrzucił haczyk i wyszedł do sieni, szeroko otworzył
149 3 |           zaczął go forsownie ciągnąć do pokoju, bełkocząc pojedyncze
150 3 |              usty mruczał:~- Pisał... do Anglii... do miasta...~Doktor
151 3 |                 Pisał... do Anglii... do miasta...~Doktor Piotr wodził
152 3 |             oczyma i nie mógł przyjść do słowa. Nareszcie pan Dominik
153 3 |             zziajany kładł je później do pieca.~- Niech ojciec da
154 3 |            wiesz... zieloną...~Weszli do sąsiedniej, zimnej izby,
155 3 |            rupieciami, i przydźwigali do pierwszej starożytną, familijną
156 3 |           swoją pościel i ułożył syna do snu. Sam, zabawnie wykręcając
157 3 |          doktór Piotr przyłożył głowę do poduszki, zapadł w senne
158 3 |             ja, to ja, to ja... Widzi do tej chwili pod przymkniętymi
159 3 |            wtedy, przycisnąwszy twarz do szyby - tę pustynię przywaloną
160 3 |               starzec twarzą zwrócony do ognia. W pobliżu drzwiczek
161 3 |               garnuszku przystawionym do węgli.~U wezgłowia doktorowego
162 3 |              uczucie można przyrównać do tego ostrego widzenia całej
163 3 |           widzenia całej drogi życia, do tej twardej pewności: -
164 3 |            dobre...~- Nie, nie pojadę do żadnej Anglii - myślał pan
165 3 |         śniegu; bose sanice docierały do gruntu i sunęły po grudzie
166 3 |              wylazł ze sanek i wszedł do sieni, z hałasem otrzepując
167 3 |        Bijakowski dał mi upoważnienie do pobierania, oryginalnej
168 3 |          Stosunek wartości dodatkowej do kapitału zmiennego, czyli
169 3 |       kapitału zmiennego, czyli zysku do płacy najemnika, p: v, pokazuje
170 3 |              dokoła walizki. Od czasu do czasu szyderczy uśmiech
171 3 |          nazwisko, ponieważ stosownie do żądania miał wskazać czyjekolwiek
172 3 |         porządną pracę i usposobienie do samodzielnych doświadczeń.~-
173 3 |            Znowu nastało milczenie aż do chwili, kiedy młody człowiek
174 3 |               jak papier, zbliżył się do niego ze łzami w oczach
175 3 |               oczach i schylił mu się do nóg. Starzec odepchnął go,
176 3 |           rosły w oczach, idąc z dołu do góry, fantastyczne gałązki
177 3 |             Jeszczem mu tobół zaniósł do maszyny. - Mówił co do ciebie?-~-
178 3 |        zaniósł do maszyny. - Mówił co do ciebie?-~- E... mówić to
179 3 |              nie mówił dużo. - Wracaj do domu!~Chłopak oddalił się
180 3 |             nieprzerwany jęk, podobny do żałosnego skomlenia wiatru
181 4 |           najlepszym humorze powrócił do domu doktór Paweł Obarecki
182 4 |        zamknął tak szczelnie, aby się do niego nikt, nie wyłączając
183 4 |              ogniska życia umysłowego do Klwowa, Kurozwęk lub - jak
184 4 |                 jak doktór Obarecki - do Obrzydłówka, podlega z upływem
185 4 |          atakom nudy, osłabiającej aż do takiego stanu, jaki graniczy
186 4 |           nieprzezwyciężonego wstrętu do czytania, pisania oraz rachowania,
187 4 |            dławi i przygniata niejako do ziemi. Szczególniej dokuczała
188 4 |           Obrzydłówek od przedmieścia do przedmieścia, było coś bolesnego,
189 4 |        bolesnego, coś, co poduszczało do wołania o pomoc. Mózg, opleciony
190 4 |           niejednokrotnie - stanowczo do niczego niepodobne.~Gwizdanie
191 4 |           czasy raz, czasami dwa razy do roku - to kilka godzin świadomego
192 4 |           rozumie się, nie prowadziło do żadnej zmiany na lepsze
193 4 | energiczniejszym i uzdolnionym lepiej do podjęcia zwyczajnego jarzma
194 4 |               Doktór Obarecki przybył do Obrzydłówka przed sześcioma
195 4 |               eksploatując sytuację" (do najbliższej apteką przez
196 4 |           jednostki pragnące powrócić do zdrowia dzięki jego olejom,
197 4 |         oględne perswazje, skierowane do farmaceuty a wypowiadane
198 4 |             zabierał ją ze sobą jadąc do chorych na wieś. Sam przygotowywał
199 4 |              je odtąd periodycznie aż do chwili sprawienia dębowych
200 4 |        przemocą chorych zmierzających do jego mieszkania, wyprawiano
201 4 |               mąkę, aby tej domieszać do zbyt szczupłej miary mąki
202 4 |            podręczna została na klucz do szafy zamknięta i doktór
203 4 |    obrzydłowskie zamknięciem apteczki do szafy!~Zwycięzcami mają
204 4 |              w okolicy.~Pozostał tedy do wymiany myśli ksiądz proboszcz
205 4 |            sobą, usiłował zbliżyć się do przyrody, odzyskać spokój,
206 4 |             po polach, docierał nawet do poręb w lesie i zagrzązł
207 4 |             ciągnęły się nie wiedzieć do kogo należące zagony. Pastwiska
208 4 |     umierającymi przedwcześnie, jakby do rozwoju gałeczek zieleni
209 4 |              prowadziła, zdawało się, do żadnych osad ludzkich, rozszczepiała
210 4 |               Zaczął chodzić z wizytą do aptekarza i emablować jego
211 4 |              okazała, że zdolnym jest do platonicznego rozmiłowania
212 4 |           tępej umysłowo jak siekiera do rąbania cukru, gotowej dać
213 4 |    najstraszliwiej dokucza ból zębów.~Do czynów bohaterskich w zakresie
214 4 |          sobie zdołał, przywykł jakoś do Obrzydłówka, do samotności,
215 4 |        przywykł jakoś do Obrzydłówka, do samotności, do nudy nawet,
216 4 |           Obrzydłówka, do samotności, do nudy nawet, do prosiąt pieczonych,
217 4 |            samotności, do nudy nawet, do prosiąt pieczonych, i nie
218 4 |             nie kwapił się bynajmniej do ogniska życia umysłowego.~
219 4 |             życia umysłowego.~Zasadą, do której, niby do wspólnego
220 4 |               Zasadą, do której, niby do wspólnego mianownika, sprowadzały
221 4 |         przeczuwał, że są to preludia do zbliżenia się, zaprzyjaźnienia
222 4 |          stagnacji", a zniżywszy loty do spraw obrzydłowskich wykaże,
223 4 |               że nie będzie miał siły do zakończenia propozycji aptekarzowych
224 4 |             ma. Doktór jednak wyszedł do kuchni, aby rozerwać pasmo
225 4 |                jedźcie, pada, Ignacy, do Obrzydłówka po wielmożnego
226 4 |         hukiem przechodzącym od czasu do czasu w głuche largo; śnieg
227 4 |             my jesteśmy? - Jadę polem do lasu - odpowiedział chłop -
228 4 |           światełka w oddali, podobne do chwiejących się w różne
229 4 |             mijali pędem szereg chat, do strzech zasypanych śniegiem.
230 4 |              wprowadził doktora Pawła do sieni i znikł. Namacawszy
231 4 |       Namacawszy klamkę doktór wszedł do małej, nędznej izby, oświetlonej
232 4 |              Stara w przerażeniu swym do słowa przyjść nie mogła. -
233 4 |               i pokój.~Uchyliła drzwi do izby sąsiedniej.~- Zaraz!
234 4 |          doktór co prędzej wsunął się do pokoju "panienki". Małą
235 4 |          Doktór Paweł pochylił się aż do samej twarzy chorej i zaczął
236 4 |             od jednego końca poduszki do drugiego i jakoś cicho,
237 4 |             antypirynę trzeba posyłać do Obrzydłówka... trzy mile.
238 4 |         Stanisława otwierała od czasu do czasu oczy szklane, bezmyślne,
239 4 |           szklane, bezmyślne, podobne do zastygłego pod powiekami
240 4 |               wlecze teraz bezsilnego do jakiejś mrocznej pieczary,
241 4 |            jakiejś mrocznej pieczary, do jakiejś szczeliny bez dna...~-
242 4 |          izbie ktoś trzeci...~Wyszedł do kuchenki i zakrzyknął na
243 4 |          człowieka, który by pojechał do Obrzydłówka?~- Teraz, panie
244 4 |       przedartej, nie dosięgającej mu do kolan, w zgrzebnych spodniach,
245 4 |               czekał. Doktór powrócił do stolika nauczycielki i zaczął
246 4 |           trzęsły i skakały co chwila do skroni. Kombinował, pisał,
247 4 |               papier. Wystosował list do aptekarza, prosząc, aby
248 4 |              natychmiast wysłać konie do miasta powiatowego po tamtejszego
249 4 |             jeszcze. Wyszedł wreszcie do kuchni i wręczył list chłopakowi.~-
250 4 |               Chłopiec skłonił mu się do nóg i wyszedł z sołtysem.~-
251 4 |              Paweł babinę, przytuloną do komina.~- Trzy zimy!...
252 4 |          zmarszczkami wlewały się łzy do ust bezzębnych.~- Dobra
253 4 |             od siebie odegnać. Wszedł do pokoju i zaczął na palcach
254 4 |              Zatrzymywał się od czasu do czasu przy łóżku i z gniewem,
255 4 |          wyszczerzyły się zęby, mówił do chorej:~- Niemądra byłaś!
256 4 |                odprowadzą na powrozie do stada, a jeśli się im oprzesz
257 4 |              o niej nie zapomniał, że do tej chwili ją uwielbiał
258 4 |           mgłach. Po nerwach jego, aż do najdalszych ich gałązeczek,
259 4 |           wszedł przez małe drzwiczki do dużej izby, zastawionej
260 4 |                Idzie w poranek zimowy do szpitala, tak misternie
261 4 |               zmarszczy brwi, podobne do prostych a wąskich skrzydełek
262 4 |     Krakowskie Przedmieście, wsiadała do tramwaju i jechała na Pragę.
263 4 |              się tedy w pogoń, wsiadł do tego samego, dziesięciogroszowego
264 4 |           wskórawszy.~Nie czuł jednak do niej żalu - tym wyżej, dalej
265 4 |               natrętne widmo, podobne do białego obłoku o niejasnych
266 4 |              jednak stał się punktem, do którego zmierzał wieczorem
267 4 |           cudzych papierosów, nagadać do ochrypnięcia i wydać ostatnie
268 4 |              zaznajomić z nie znanymi do owej pory wielkimi ludźmi,
269 4 |             wchodząc pewnego wieczora do tak zwanego salonu ujrzał
270 4 |       koleżanek! Rozmawiał z nią i aż do nieprzyzwoitości tracił
271 4 |                Wracając tego wieczora do domu pragnął być sam - nie
272 4 |             dręczącej podróży doszedł do czystego stoku, ukrytego
273 4 |         przywiązywano szczególną wagę do jej słów. "Ruch", przedstawiając
274 4 |           lekcje, miała zamiar jechać do Zurychu czy Paryża na medycynę,
275 4 |                odprowadzając ukochaną do domu, oświadczył się o jej
276 4 |               potem znikła; wyjechała do guberni podolskiej jako
277 4 |          podolskiej jako nauczycielka do jakiegoś wielkopańskiego "
278 4 |        wzburzoną. Powrócił na palcach do łóżka chorej, oparł łokcie
279 4 |               biło, powietrze wpadało do ust z głośnym świstem. Doktór
280 4 |             Czuje w sobie siłę atlety do pełnienia uczynków, które
281 4 |            wsiadł na sanie i pojechał do Obrzydłówka.~O godzinie
282 4 |                Szedł blady jak płótno do okna, zajrzał i został tam,
283 4 |              leżał na ławce rozebrany do naga trup młodej nauczycielki;
284 4 |               umarłej.~Doktór poszedł do pokoiku nieboszczki, zgarbiony,
285 4 |           więcej... słyszysz! - mówił do stolarza z tajoną wściekłością -
286 4 |             miejsce inne - uszykuj to do druku i zmuś Antosia, niech
287 4 |               stał przytulony w kącie do pieca, przestępując z nogi
288 4 |                  zawołał przyskakując do chłopca.~- Zabłądziłem na
289 4 |            zdziczała rozpacz, podobna do niedocieczonej tajemnicy.~-
290 4 |              się od niego i uciekając do pokoiku.~Tam stanął wśród
291 4 |             godzinę dłużej, doszedłby do tego szczytu łańcucha gór,
292 5 |               na tydzień przyjeżdżała do stołecznego miasteczka mej
293 5 |          tęsknoty... "Bieda" przybija do progu stacji pocztowej,
294 5 |          odrzwia; nim jednak powrócił do domu i powymijał wszystkie
295 5 |          najbardziej. Chodząc od okna do okna oddawałem się na pastwę
296 5 |         zewnątrz ciągle i nieodparcie do zamglonych krain szczęścia.~
297 5 |       godzinie dziesiątej, wchodziłem do biura, kłaniałem się panu
298 5 |               żółta, ze smutnie, niby do płaczu, zagiętymi ku dołowi
299 5 |              pierwszym roku wprzężone do pługa. Nie wiem, czy się
300 5 |         wąskiej, wilgotnej i podobnej do paki izbie leżały wszędzie
301 5 |    miejscowego profesora przygotowany do egzaminu, że zda na pewno
302 5 |             egzaminu, że zda na pewno do klasy pierwszej, że nawet
303 5 |            gdy wszedłszy pewnego razu do biura nie usłyszałem za
304 5 |              po tym pytaniu, podszedł do okna i stał tam przez chwilę.
305 5 |            jego kurczowo dźwigały się do góry, jakby się przeciągał.
306 5 |        przeciągał. Potem odwrócił się do mnie, spojrzał wzrokiem
307 5 |            szkła.~- Chłopiec miał iść do szkół - zaczął mówić głosem
308 5 |               pokiwała głową i poszła do izby. Zajrzę ja przez szparę:
309 5 |             na kuferku i dosiedziałem do białego dnia.~Rano wyleciałem
310 5 |            jak bochenek chleba i szła do mnie. Tom się jej u nóg
311 5 |       odepchnął mię, skoczył we drzwi do izby i runął tam na łóżko.
312 5 |              list, który przyciskałem do serca, nie mogły mi wygnać
313 6 |           miedzianym blasku, podobnym do przejrzystego kurzu, nieruchomą
314 6 |           dwoje ludzi.~Błota należały do dworu. Dawniejszy młody
315 6 |        najmować dzień w dzień chłopów do kopania torfu, szlam na
316 6 |             wstawiać i ryby sadzić...~Do wywożenia torfu najął się
317 6 |           ujmował i niósł wieczorkiem do szynkarza Berlina za tytuń,
318 6 |       zgłaszać się nawet gdziekolwiek do służby. We żniwa tu i owdzie
319 6 |             malin, poziomek nazbiera, do dworu albo do Żyda zaniesie
320 6 |               nazbiera, do dworu albo do Żyda zaniesie i choć na
321 6 |        kubicznego obiecał.~Walek babę do kopania zajmował dzień dnia.
322 6 |          flejtuchami pada na obnażone do kolan nogi chłopa; gdy taczki
323 6 |               koszulę, że przebiedują do wiosny, to młocką, to tkactwem
324 6 |            każdy się złakomi od świtu do nocy w błocie gmerać, że
325 6 |            dojadło, kiedy bez namysłu do takiej roboty się kwapią;
326 6 |             takiej zapowiedzi poszedł do karczmy i schlał się ze
327 6 |           babę wyprał i pojął ze sobą do roboty.~Od tego czasu -
328 6 |         wyrzucają, od rannego brzasku do szczerej nocy nie ustępując
329 6 |            jak żywe ciała, podpełzają do niej chyłkiem, zabiegają
330 6 |             ręce, wsiąkają w ciało aż do kości, drapią w gardzieli
331 6 |          strach wieczorny zniewala ją do skupienia się, zaczepiania
332 6 |            taczki przyciągnął -polecę do chałupy, naskrobię ziemniaków?...~
333 6 |               troska, podniecająca aż do bólu. Chwilami baba zamierza
334 6 |               zaduch izby - spina się do kolebki... Zbije ją Walek,
335 6 |               ją Walek, gdy przyjdzie do chaty, skatuje - a to i
336 6 |         szelkę od taczek, zbliżył się do żony i wskazał ruchem głowy
337 6 |           wskazał ruchem głowy palik, do którego muszą dziś dokopać.
338 6 |         ziemię rydel, to spojrzy, czy do palika daleko; gdy ładunek
339 6 |               skwierczą, fale podobne do rozcieńczonego wodą mleka
340 7 |              trudne bywają częstokroć do wytłomaczenia. Ja na przykład
341 7 |               których każdą wyżłobiły do połowy liczne pokolenia
342 7 |               go dopiero jęk organów. Do jęku tego przyzwyczajonym
343 7 |        przyzwyczajonym być trzeba. Co do mnie, lubię te posępne,
344 7 |             dysonansowe tony, podobne do głębokich westchnień nieszczęściem
345 7 |               wesołe allegra, podobne do śpiewki dziewczyny, która
346 7 |        wymykają się spodnie sięgające do kostek. Wielkie, z żółtej
347 7 |            powiekami, nachylił mi się do ucha pan Wiewiórski i szeptał:~-
348 7 |             nicpoń, zalecał się także do nieboszczki Sroczanki...
349 7 |              na zapłociu wyszczerzają do siebie zęby. W zimie - ani
350 7 |           lecz jakby rozbity, podobny do dźwięku poderwanej nagle
351 7 |        podmuchem - by spaść za chwilę do drgających łkań.~Melodia
352 7 |       wyśpiewał ostatnie tęskne tony, do nawoływań podobne, zasłonił
353 8 |       kamaszów naszych przeniosły się do dziedziny wspomnień, a my
354 8 |              jak z komina tłoczył się do naszej sieni z drzwi izby
355 8 |         szarpałem za czupryny, sięgał do bagnetu, ażeby mnie przebić,
356 8 |          dusząc się w dymie doszedłem do jakiejś sionki.~Wybiłem
357 8 |         ciągnęła się błotnista droga, do której dotykała równina,
358 8 |           pałąk zamierzałem dopełznąć do pierwszego krzaka... Nagle -
359 8 |              na lufę bagnet. Skoczyło do mnie z wrzaskiem ze dwudziestu
360 8 |         dzwony. Potem zacząłem lecieć do góry, na dół, do góry, na
361 8 |               lecieć do góry, na dół, do góry, na dół, coraz głębiej,
362 8 |              nabił, przyłożyłem kolbę do szczęki i mierzyłem do nieprzyjaciół,
363 8 |          kolbę do szczęki i mierzyłem do nieprzyjaciół, których już
364 9 |           Wytrzeszczałem z nudów oczy do kilku po kolei dam, również
365 9 |            czasu.~Na szczęście weszło do sali dwu młodych studentów,
366 9 |             studentów, zabłoconych aż do bród-mierzwinek, zmęczonych
367 9 |          dziewczęta, matka słabowita. Do emerytury brakuje pół roku...
368 9 |               i zamieszanie. Wsiadłem do tego samego wagonu klasy
369 9 |              blondyna drgała od czasu do czasu kurczowo i powieki
370 9 |               kocham! przekonasz się, do wszystkich diabłów!... Zadzwoniono
371 9 |             pasy iskier jak rozpalone do czerwoności druty, kłęby
372 9 |           prawda, w którą nie wierzył do tej chwili, przeszyła mu
373 9 |                Gdybym się był wówczas do niego zbliżył i powiedział
374 9 |               chwili - byłby mi upadł do nóg i uwierzył. Wyświadczyłbym
375 9 |   niewysłowioną...~Lecz nie poszedłem do niego, nie uścisnąłem mu
376 10|              z lekka wygięte, podobne do rąk długich, oplatających
377 10|         zasępiał twarz ziemi, podobną do spracowanej twarzy chłopa,
378 10|        rosochatych głowach. Od jednej do drugiej szedł, zataczając
379 11|        falistych tarasach podgórza aż do wód jeziora, niebieściejących
380 11|      strumyczki, biegnąc z pośpiechem do jakiejś urwistej krawędzi,
381 11|             podejść, otoczyć i zmusić do wydania należności. Z twardego
382 11|            ołowiane ramy, sączyło się do stancji tak mało chmurnego
383 11|                przyciągnąwszy ją siłą do światła i widząc dobrze
384 11|            machnął nań ręką i zagadał do dziewczyny. Nie rozumiała
385 11|           ujął w porę i zamierzył się do ogłuszenia mocnym ciosem,
386 11|             Chwyciła go nagła niechęć do tej dziewki. Odwrócił się
387 11|           schodów, przywiązał sznurem do siodła, wskoczył na koń
388 11|         wskoczył na siodło i pojechał do domu.~Od tego dnia spochmurniał.
389 11|         puszczy. Codziennie zajeżdżał do tego miejsca, gdzie spuścił
390 11|              Vrenelisgratli, podobnym do nachylonego stołu; niezmierny
391 11|               przypartej tylną ścianą do wysmukłej, szarej skały,
392 11|              promień wpadał przez nie do wnętrza. Rudolf zsunął się
393 11|          który klęczał na ziemi tyłem do drzwi zwrócony i śpiewał
394 11|     obstrzępioną a sięgającą zaledwie do kolan, z tkaniny najgrubszej,
395 11|              nie ma czegoś, co by się do zrabowania nadawało, wsunął
396 11|        przestając śpiewać zbliżył się do drzwi. Wtedy baron zobaczył
397 11|           śpiewać, szybko zbliżył się do rycerza i ostro go zapytał:~-
398 11|              krzyknął Rudolf wchodząc do izby.~Gdy stanął w chałupie,
399 11|         cudzołożnikiem. Przychodzą tu do mnie od dawna ludzie ze
400 11|               jak wczoraj przychodził do mnie ze skargą na ciebie
401 11|              nim wołał:~- Prowadź mię do tej dziewki, prowadź mię
402 11|              ramiona, szybko podszedł do ściany i zerwawszy z niej
403 11|              Recho poszedł na wyprawę do Lombardu z cesarzem Ottonem
404 11|          rzekł Rudolf rzucając mu się do nóg i całując jego stopy.~-
405 11|       Pójdziesz bosy, z odkrytą głową do Lucerny i tam odprawisz
406 12|               tak się świetnie nadaje do wciągania w usta lodowatej
407 12|              się z łożyska, chcąc się do zabawy przyłączyć, lecz
408 12|              kładł je w moje uszy jak do składu - a czasem tym dzielił
409 12|              we dwie strony, przyparł do ścian i raz na zawsze otworzył.
410 12|          drzwi w podłodze, prowadzące do sklepu pod ziemią. Oglądaj
411 12|          Święta malują wapnem od góry do dołu tak porządnie i skutecznie,
412 12|               wypełniła sobą od deski do deski - widniały wydrapane
413 12|               to polna droga z Ciekot do Wilkowa, trzy wiorsty -
414 12|                 to gościniec z Krajna do Górna, trzy mile - to linia
415 12|               to linia prosta z Kielc do Świętej Katarzyny. Każda
416 12|               skraju lasów, gdzie już do puszczy docierają z dawna
417 12|                podłość zbójów wróciła do swej samowoli. Ody kule
418 12|          osadników z siekierą i sochą do trzebienia i karczowania
419 12|                nieznanemu. Przyciskał do serca swego pienie ich biskup
420 12|               w chowanego. ~Domki ich do dnia dzisiejszego przetrwały,
421 12|               ponad naturę anielską., do wyciągniętych objęć Człowieka-Boga.~
422 12|               ludzi dostojnych, mówił do zgromadzenia ludzkiego zrozumiałym
423 12|             osinowe krzyże. Wiara nie do wytrzebienia, głucha, ciemnonocna,
424 12|           przyłożył Austriak siekiery do korzenia lasów. Stoi oto
425 12|              siekiera-mi, ażeby ściąć do korzenia macierz jodłową
426 12|          prawo, czyjekolwiek by było, do tych przyszłych barbarzyńców
427 13|           Warszawy automobil należący do Oddziału Drugiego Inspektoratu
428 13|             Mierzyńskim, bez dotarcia do zamierzonego celu, gdyż
429 13|      nawałnicy windować ciężkie pudło do góry. Na szczęście żołnierze,
430 13|            przemoczyła nas wszystkich do szpiku kości. Stojąc wśród
431 13|            posunęliśmy się już żywiej do Wyszkowa. Zbliżając się
432 13|               Wyszkowa. Zbliżając się do tego miasteczka, spostrzegliśmy
433 13|               Gdy wreszcie dotarliśmy do środka miasta, objaśniono
434 13|             przykładać należytej wagi do czci najwyższych dostojeństw,
435 13|        godziwy szanować cudzego prawa do posiadania domu i jego ciszy.
436 13|           podpisany, wieloletnim i aż do znudzenia wytrwałym antyalkoholikiem.
437 13|              w Polsce, jak wywrócenie do góry nogami całego administracyjnego
438 13|             pięknego marzenia, z ręki do ręki krążyć poczęła, oczy
439 13|              szepnąć nam, przybyszom, do ucha:~- Proszę brać, proszę
440 13|               ku zgorszeniu obecnych, do szklanki. Zapijając gorącą
441 13|          statuty, umowy, kontrakty co do tłumaczenia pewnych moich
442 13|  Marchlewskiego, Petzold, zwracał się do mnie z prośbą o prawo wydania
443 13|                honorariów, wpakowałem do drugiej szklanki herbaty
444 13|             domu ustronnego probostwa do odegrania wielkiej roli
445 13|             zwłaszcza iż podane z ust do ust mogłyby stracić na prawdziwości
446 13|           niedostępne, ponieważ mówią do nas z wieczności o wieczności,
447 13|        zabytki i rzeczy sztuki podali do rąk nic nie wiedzącego motłochu.~
448 13|             komisarze, znaleźli drogę do naszych miast i wsi, do
449 13|               do naszych miast i wsi, do naszych kościołów, domów
450 13|          jałowy biurokratyzm, dążenie do kariery i nieodpowiedzialnej
451 13|               dużo w kraju, docierali do steru władzy, lecz mężowie
452 13|            okresie czasu od roku 1891 do 1901 wzrosła od 13,2% do
453 13|              do 1901 wzrosła od 13,2% do 17,2% ludności wiejskiej".
454 13|         rokrocznie na roboty sezonowe do Niemiec, a przemysł fabryczny
455 13|              roli i dachu, przykutego do roli, dla tych komorników,
456 13|             czynienia, co chcemy? Oto do nich przyjechali w goście
457 13|             owoc wydajny bogate prawo do ziemi postawić w pierwszym
458 13|               tylko Królestwie, które do ziemi są przykute, gdyż
459 13|         mogiłę ziemską - jakże by był do naszych drzwi znalazł drogę
460 13|               wasze ręce składają się do modlitwy, albowiem ci bezrolni
461 13|              Od krańca ziemi polskiej do drugiego krańca, gdziekolwiek
462 13|        najazdu Moskali na kraj stawał do obrony swego pałacu, dworu,
463 13|         posiadał nic zupełnie, stając do obrony ojczyzny, nie wiedział,
464 13|             prosperowania dworu, praw do komornego z domu w mieście,
465 13|      powoływać, wzywając naród polski do wielkich społecznych reform,
466 13|               wszystkich pismaków, co do reakcji wzywają lub wzywać
467 13|            przekonać świat, zmusić go do uznania prawdy, iż idee,
468 13|           świata. Nie możemy dopuścić do tego, żeby pokonanie czerwonej
469 13|               podłości. Po okrzyku: - do broni! - gdy pokój stanie,
470 13|       powinien się rozlegać od krańca do krańca okrzyk równie skuteczny,
471 13|              skuteczny, jak tamten: - do pracy! Jakiż to ogrom roboty!
472 13|        kilometrów kolei z Kościerzyny do Wejherowa dla zdobycia własnego
473 13|             zdobycia własnego dostępu do morza, gdy nędzny Gdańsk
474 13|         Dzierżyński, pomazany od stóp do głów krwią ludzką, i szanowny
475 13|               będzie pasowała. Tę już do końca życia nosić mu wypadnie.
476 13|              nosić mu wypadnie. Nawet do biednego sznura od polskiego