Part

 1 3 |         zaspakajać wydłubane ze swego własnego mózgu hipotezy.~
 2 3 | śpiczastego buta dotykał prawie swego nosa i - milczał. Dopiero
 3 5 |   nieznajomość przyprawiała mię swego czasu o .,lufy", mnożyłem
 4 11|      cugle i osadził na miejscu swego ulubieńca. Daleko u podnóża
 5 11|        dnia w największej izbie swego zamku. Dość już długo padały
 6 11|      ledwie mógł rozpoznać rysy swego gościa. Domyślił się wszakże,
 7 12|      czyste j jak łza, ażeby ze swego odbicia czynić wnet przedmiot
 8 12|         Wyrzucała mię z wnętrza swego na powierzchnię siłą potężną
 9 12| nieznanemu. Przyciskał do serca swego pienie ich biskup Bodzanta
10 12|       łeb, po których nawałnica swego czasu wody puszcza. Nie
11 13|        na kraj stawał do obrony swego pałacu, dworu, domu w mieście,