Part

1 3 |            morze... Nadaremnie tak długo łudziłem się nadzieją, że
2 3 |        siebie Teosia, patrzała nań długo, a wreszcie rzekła:~- Pójdź,
3 3 |          ale stylowy pałacyk. Zbyt długo wszakże inżynier nasz był
4 5 | zrozumiawszy.~Staliśmy obok siebie długo, w milczeniu. Kilka razy
5 8 |            ziemi. Nie wiem, jak to długo trwać mogło.~Otrzeźwiałem
6 11|        izbie swego zamku. Dość już długo padały były deszcze nawalne
7 12|           dno wrosłych - gdym zbyt długo nurkiem po jej tajnikach
8 12|       klasztorne na Łyscu osadzil. Długo szedł korzcnistą i piaszczystą
9 12|          Napieńkowie. Trzon wyższy długo jeszcze trwał po staremu.