Part

1 1 | umierającego, niby przestrzeń bez końca. Z tą nadzieją w sercu umarł.
2 3 |        duszę... I tak zawsze, bez końca...~~Zapomniałem, o czym
3 3 |    przeczuwając, że na zawsze. Do końca będę nasłuchiwał, wyczekiwał
4 3 |     Zdawało się, że pan Teodor do końca życia będzie sobie w wolnych
5 3 |      idącą ku niemu z przeciwnego końca stawu postać omgloną. Widmo
6 4 |       przesuwała głowę od jednego końca poduszki do drugiego i jakoś
7 5 |    tatarki, tatarki i tatarki bez końca, sięgające prawdopodobnie
8 13|        będzie pasowała. Tę już do końca życia nosić mu wypadnie.