Part

  1 1 |         trawach i chwastach wszystko, co żyło. Obdarte z liści, sczerniałe
  2 1 |               zgonione tak dalece, że co pewien czas ustawały. Nic
  3 1 |       spostrzeżeń, owa bieda okrutna, co nie waha się wtargnąć do
  4 1 |            miejsca świętego świętych, co odważnie, jak plugawy lichwiarz,
  5 1 |        obejrzeć poza siebie i zbadać, co się tam dzieje. Zdawało
  6 1 |       wysunęła przed front i pomknęła co koń skoczy. Winrych, patrząc
  7 1 |        parciane lejce i namyślał się, co wywlec z wozu do obrony:
  8 1 |           przywykliśmy mówić, odwagi (co "było dawniej paradoksem,
  9 1 |        przenikliwe jej oczy dojrzały, co należy. Wtedy bez namysłu
 10 1 |             tytuł wrony "tej miary"), co zapragnęła zajrzeć do wnętrza
 11 1 |            spłoszył ją nowy przybysz, co zbliżał się niepostrzeżenie,
 12 2 |            ludzką niedolę, która nęka co godzina, codziennie, wszędzie
 13 2 |                do łowienia raków.~- A co to majstrujesz, stary? -
 14 2 |              przewlekle: - A tobie na co, skąd ja?~- Ja ciebie widziałem
 15 2 |               Chrystusie miłosiernym, co łzy nędzarzów w sercu trzyma,
 16 2 |             nędzarzów w sercu trzyma, co krzywdy wszystkie pamięta,
 17 2 |            krzywdy wszystkie pamięta, co karał będzie barbarzyńcę...~
 18 2 |           głowie jasno. Wstaje se ono co dzień, pracuje, traweczki
 19 3 | przestrzeliwszy grubą warstwę szronu, co zabielił szyby niby wapno,
 20 3 |           albo i same wieprzki... Ale co to pomoże w bawełnę obwijać!
 21 3 |            zwołałem psy folwarczne i "co koń skoczy" przez zagony,
 22 3 |             ludzkim. Ono jest węzłem, co spaja pokolenia umierające
 23 3 |        rodzącymi się, wypływa z tego, co jest niezbędne we względzie
 24 3 |        domysłów, wszystkiego, słowem, co mógł nabyć długoletnim doświadczeniem.
 25 3 |               śmiertelną tęsknotą?... Co nas łączy?  Nazwisko chyba,
 26 3 |             człowiek: uczyni ze sobą, co chce i jak chce. Za moich
 27 3 |       pieniędzy na torach kolejowych? Co z tego, że wyłamałem ze
 28 3 |               moich niegdyś parobków? Co z tego, że zdławiwszy w
 29 3 |            nie zostałem mieszczuchem. Co stokroć gorsza, nie rozumiem
 30 3 |               jego współczucia, jego, co jest jedyną na całym szerokim
 31 3 |               mnie nie pomyśli... Ale co.. nie pomyśli! On dobrowolnie,
 32 3 |             umysł jakieś wyobrażenia. Co to jest ojcostwo? - zada
 33 3 |         niewinna na pozór operacyjka, co więcej, szczęśliwy dowcip
 34 3 |         wyprowadza się widocznie, czy co u licha?... o tej porze...
 35 3 |            takiej góry? Kpisz pan czy co? - Pastwisko pewnie - wtrącił
 36 3 |             pan chyba powiedzieć. Ale co panom znowu do tej góry?...
 37 3 |         największą przyjemnością.~- I co by też pan żądał?~Polichnowicz
 38 3 |              Cha!... cha!... wie pan, co...~- Nie siedmset, lecz
 39 3 |           lecz ośmset rubli! Mów pan, co dajesz! Nie lubię, gdy mi
 40 3 |             jestem dublańczyk i wiem, co jest warta taka glinka zmieszana
 41 3 |                Spiszemy kontrakcik... co tam!... Może herbaty?~-
 42 3 |         kontrakt. Będzie przynajmniej co wsadzić jutro w zęby panom
 43 3 |              ani żyta... - A bobik?~- Co za bobik?~- No i bierzesz
 44 3 |            plan drugi myśl o ugorach. Co począć z tymi ugorami? Czyliż
 45 3 |           stodoły, owczarnie? Jeździć co niedziela z rodziną do wiejskiego
 46 3 |            przebiegające pociągi - to co najmniej nierozsądek.~Zupełnie
 47 3 |              myślał stary szlachcic - co wart jest pan Cedzyna. Wie,
 48 3 |              głodu, a nie ruszy tego, co należy do dziedzica; że
 49 3 |             imiona "rycerzy kultury", co tam polegli w boju z przyrodą.~
 50 3 |            gdy się uświadomił, że to, co widział przed chwilą, było
 51 3 |             snem tylko. Niestety! to, co czuł przed chwilą, ciągle
 52 3 |           oprzytomniał. - Zziąbłeś... co? - zapytał nakrywając oczy
 53 3 |          dudnienie skostniałej ziemi, co głucho stęka pod szynami: -
 54 3 |             jego własne męskie serce, co już złudzeń przebolało tyle,
 55 3 |        opowiadał tajemnicze historie. Co pewien czas wyciągał rękę
 56 3 |                ty nie wiesz, dziecko, co to jest tęsknota... Spojrzyj
 57 3 |              powiekę. Widzisz tę łzę, co wytoczywszy się z oka starszego
 58 3 |             włosa w jego lewym wąsie? Co to za ciężar, co to za ogromna
 59 3 |               wąsie? Co to za ciężar, co to za ogromna łza, jaka
 60 3 |              na przyszwę lewego buta. Co to?   co to?  - Wysuwa się
 61 3 |        przyszwę lewego buta. Co to?   co to?  - Wysuwa się druga,
 62 3 |               wyraźnie, że ta chwila, co przemija, ten ułamek czasu,
 63 3 |           przemija, ten ułamek czasu, co trwa między jednym a drugim
 64 3 |              Cóż mogło być przedtem i co może być potem? Jakież uczucie
 65 3 |               twardej pewności: - To, co w tej chwili postanowię,
 66 3 |          różowy w promieniach słońca, co stroił suche szkielety topól,
 67 3 |   podobieństwo niezmiernych ciężarów, co zdołały wgnieść w ziemię
 68 3 |           pokoju stał doktór Piotr.~- Co to? Ciebie, widzę, głowa
 69 3 |              głowę. Nie zważał na to, co syn robi nic nie widział.
 70 3 |          powziąłem decyzję wyjazdu.~- Co ty wytłumaczysz, głuptasie,
 71 3 |              wytłumaczysz, głuptasie, co? - porwał się starzec. -
 72 3 |              Produkuj pan taniej... a co na tym osiągniesz, to twoje".
 73 3 |              więcej, Bóg widzi... ale co mogłem... Starałem się choć
 74 3 |              dodatkowej, czyli zysku, co oznaczam literą p. Stosunek
 75 3 |               wpływem tej zaciętości, co zdaje się zamykać serce
 76 3 |             ponuro. - Na stację.~- Po co?~- Zaniosłem zawiniątko
 77 3 |           zaniósł do maszyny. - Mówił co do ciebie?-~- E... mówić
 78 3 |              Stał na miejscu i sięgał co chwila ręką, jakby z zamiarem
 79 4 |            niemal oczekiwaniu na coś, co się stać musi, na kogoś,
 80 4 |              było coś bolesnego, coś, co poduszczało do wołania o
 81 4 |               ziarna na opokę. Robił, co tylko mógł - na próżno!
 82 4 |             jedynie z niej korzystał.~Co za męczarnia jednak dać
 83 4 |           złożył doktór Paweł wizytę, co było pomysłem chybionym,
 84 4 |               Gorycz zalała mu serce. Co się stało, jakim sposobem
 85 4 |               mię tu przysłał... - Po co?~- A po wielmożnego doktora. -
 86 4 |               takie gorąco, że doktór co prędzej wsunął się do pokoju "
 87 4 |             boleśnie, głucho jęczała. Co chwila otwierała usta, z
 88 4 |        jakiejś szczeliny bez dna...~- Co począć? - szeptał drżąc.~
 89 4 |    natychmiast sołtysa.~Stara wdziała co tchu olbrzymie buty, okryła
 90 4 |      trzydzieści rubli, dostaniesz... co chcesz... słyszysz?~Chłopaczyna
 91 4 |              mu się trzęsły i skakały co chwila do skroni. Kombinował,
 92 4 |          wyrostka i wstrząsając nim - co koń skoczy, co tchu... Słyszysz,
 93 4 |      wstrząsając nim - co koń skoczy, co tchu... Słyszysz, mój bracie!...~
 94 4 |            gdy mu umiera...~Wszystko, co go spotykało tego dnia,
 95 4 |                zaczął wspominać. Oto, co sobie przypomniał:~ ~* * *~ ~
 96 4 |           nieodegnaną sympatią. Szedł co rano, aby żywą dziewczynkę
 97 4 |              się za każdym szelestem. Co chwila zdawało mu się, że
 98 4 |               zapasy żywności. Stawał co chwila na saniach, jakby
 99 4 |               cierpiał, nie wiedział, co mu jest, tylko po głowie
100 4 |               to dla mnie zrobi. Ach, co za smutek!... Prawda,!...
101 4 |             panie, odniosłem książki, co mi ta nauczycielka pożyczyła -
102 4 |              siebie. W tym wszystkim, co go miażdżyło owej chwili,
103 4 |         niesymetria z nim samym, coś, co wyważało z głębi jego duszy
104 4 |            dziewczynę. Trzeba uciekać co prędzej... Zgodziwszy się
105 4 |         rozpaczać pięknymi frazesami, co było już ulgą znaczną. Kazał
106 5 |               W oczach tych było coś, co raziło dokuczliwie, co bolało
107 5 |                co raziło dokuczliwie, co bolało niemal, jakaś nieustanna
108 5 |               nieustanna trwoga, coś, co jest na poły łzą, na poły
109 5 |            nie umiała mówić o niczym, co nie tyczyło się bezpośrednio
110 5 |        wielkie nieszczęście.~- Panie, co panu jest? - mówiłem pochylając
111 6 |            grube pnie kilku świerków, co sterczą samotnie na skraju
112 6 |               to zapamiętale, szybko, co tchu. Narzuciwszy pełne
113 6 |            ten gnój zimny i cuchnący. Co wbije w ziemię rydel, to
114 7 |              wygania mroki wieczyste, co jak stada czarnych płazów
115 7 |           przyzwyczajonym być trzeba. Co do mnie, lubię te posępne,
116 8 |       wzgórzem a lasem... Sen będzie! Co za rozkosz nadziemska...
117 9 |           maku - i... nie wiedziałem, co dalej przedsięwziąć dla
118 9 |               w kącie, zdjął czapkę i co chwila chował twarz w dłonie.
119 9 |               mu bilet, usiadł obok i co chwila pociągał go za rękaw.~-
120 10|             się cieniutkimi źdźbłami, co jak mgła przesłaniały zagony
121 10|         wyjrzałem spoza węgła chaty - co oni to tam robią?...~Na
122 10|       wpatrując się w Wicka Dziabasa, co siedział pośrodku na przewróconym
123 11|             wprawnym wzrokiem dróżkę, co gdzieniegdzie ukazywała
124 11|         gościa. Domyślił się wszakże, co to znaczy. Ulubieniec jego,
125 11|              gęstszy Rudolf rozchylał co moment gałęzie malin i gęste
126 11|            kątach izby nie ma czegoś, co by się do zrabowania nadawało,
127 11|          czego chcesz, bracie?~- A ty co za jeden jesteś, stary grzybie! -
128 11|              mi klątwą?... Któżeś ty, co mi grozisz? - szeptał z
129 12|        brzegiem wartkiego strumienia, co ze źródła świętego Franciszka
130 12|          świętego Franciszka wybiega, co śmiga w dół i snuje się
131 12|          wieść.~Znawcy dziejów ziemi, co jak niedosięgłe krety bobrują
132 12|               od górskiego kryształu, co w szczycie pasma zalega -
133 12|               gliniastym dnie potoku, co z mej góry rodzimej spada
134 12|       lodowatej wody ze źródła, wody, co łupie w zębach. Zarośla
135 12|               żywymi tej leśnej Nidy, co się z czystych potoków w
136 12|              każdy człowiek dojrzały, co krwawe czasy przeżył, tylko
137 12|               chłopie Marku z Krajna, co w powstaniu własną swoją,
138 12|        zdrajcy z tejże wsi - Janicu - co za wydanie spisku Ściegiennego -
139 12|           Oglądaj każdy, ktoś ciekaw, co tam jest w głębi! Leżą na
140 12|               to może ten sam rycerz, co na żelaznej pięści podparty,
141 12|              pewnej krwawej tragedii, co całkowity brulion za całe
142 12|             dla uwiecznienia naszych, co się tylko dato, co było
143 12|           naszych, co się tylko dato, co było w naszej mocy. Jan
144 12|           Strożecki i później czynił, co się tylko dało, co było
145 12|            czynił, co się tylko dało, co było w jego mocy: w najsroższy
146 12|           napełniali płuca. Pierwszy, co wtargnął z oszczepem-li
147 12|           jako się skrada tymi samymi co ja zaroślami, wądołami,
148 12|            polować na bobry brunatne, co na brzegach naszej czarnej
149 12|             jelenia i srogiego dzika, co dziesiątkowi kundlów dawał
150 12|             wieści o mężach dziwnych, co w Żmigrodzie wznoszą kamienną
151 12|               tamten przy strumieniu, co migoce w słońcu, mieni się,
152 12|              nie posiadali nic zgoła, co by się dało zrabować. Pustelnicy
153 12|            srebrzystość drzewa oliwy, co spływa ku szkarłatom róż
154 12|           szkarłatom róż w dole, róż, co wydają ze siebie Santa Rosa
155 12|          jeden z tych to anachoretów, co polskiej był krwi i mowy,
156 12|        ciągnie się wsiami, koleinami, co teraz wdarły się aż pod
157 12|               samą przełęcz Kamienia, co rozsiadły się, jak Klonów
158 12|               świętokrzyskich wiosek, co ta na sumieniu mieli przecie
159 12|                A któż ciebie wypowie, co moc twoją uprzytomni, pieśni-potęgo: "
160 12|           dolinie fiołkowej od lasów, co z dala i z bliska ciągną
161 13|               na ów niepozorny szlak, co przed dwoma tygodniami ściągał
162 13|         posiadania domu i jego ciszy. Co gorsza, w każdym z takich
163 13|             szklanki gorącej herbaty. Co więcej - w cukiernicy, która,
164 13|        prawowitym właścicielem i trzy co najgrubsze kawałki wrzuciłem
165 13|            biednej ojczyzny - krótko, co prawda, sprawującego swą
166 13|             statuty, umowy, kontrakty co do tłumaczenia pewnych moich
167 13|              troskliwie notował sobie co ważniejsze szczegóły i najbardziej
168 13|           głębiach pozostało to samo, co było za dni niewoli. W samym
169 13|        tysięcy parobków mających bądź co bądź pracę, zarobek i legowisko
170 13|          niewoli i możność czynienia, co chcemy? Oto do nich przyjechali
171 13|          znalazł drogę nieprzyjaciel, co walkę o dolę bezrolnych
172 13|             ojczyzny, nie wiedział, o co walczy. Bronił przyszłego
173 13|             lecz oddanie wszystkiego, co jest w jego ojczyźnie. Należy
174 13|             na zawsze dla nas święta, co wytrysła na polu bitwy pod
175 13|               na wszystkich pismaków, co do reakcji wzywają lub wzywać
176 13|              wzywają lub wzywać będą, co chcą niedolę proletariatu
177 13|             rozraduje się młoda krew, co za tej burzy sierpniowej