Part

  1 1 |            jak ziarno. Wiatr krople jego w locie podrywał, niósł
  2 1 |         Stanowiły one znaczną część jego majątku, bo posiadał summa
  3 1 |         palec pod żyłę krwionośną w jego piersiach i wydzierał ją
  4 1 |          Wtedy krew szarpiąca się w jego pulsach - jakby stężała
  5 1 |        gorzałkę, rozbili butelkę na jego czaszce i podarli mu ostrogami
  6 1 |           ocucił powstańca.~Powieki jego, zaciśnięte przez ból i
  7 1 |       nadzieją w sercu umarł. Głowa jego wygniotła w błocie dołek,
  8 1 |            w takiej furii, że tylna jego noga wpadła między sprychy
  9 1 |       Obejrzawszy jak najstaranniej jego przetrąconą nogę, przyszedł
 10 1 |      orczyków, wlokącej się za parą jego koni, plunął w garść i popędził
 11 1 |         rzewna radość zstępowała do jego duszy i ubierała mu cały
 12 2 |          głosem ochrypłym:~- Ja się Jego nie zapierał, na rotę-m
 13 2 |      leciało pod batem - ja imienia Jego wzywał.~Ja w Brześciu między
 14 2 |         wywieźli - ja tylko imienia Jego wzywał. Aż raz w nocy rozum
 15 2 |       przecie niczyje, ludzkie, nie jego - pieczątki nie nałoży.~-
 16 3 |         Patrzałem z podziwieniem na jego łysy czerep, gdy ten stary
 17 3 |         jasny, wiotki piasek. Każde jego ziarenko, nasycone ciepłem,
 18 3 |           mego syna, nigdy nie będę jego przyjacielem, nigdy nie
 19 3 | przyjacielem, nigdy nie będę godnym jego współczucia, jego, co jest
 20 3 |            godnym jego współczucia, jego, co jest jedyną na całym
 21 3 |        Nigdy juź nie pomacam rękami jego włosów ani nie usłyszę głosu.
 22 3 |             Nigdy nie obejmę oczami jego postaci, jego męskich, szerokich
 23 3 |         obejmę oczami jego postaci, jego męskich, szerokich ramion.
 24 3 |        cześć inżyniera i oświetlała jego postać ogniami bengalskimi,
 25 3 |     Krochmalnej ulicy, gdzie ojciec jego skromny, ubogi, ale chędogi
 26 3 |             będę opiewał wszystkich jego promocji, przygód, zachodów,
 27 3 |        nowych. Pieniądze płynęły do jego kieszeni szerokim łożyskiem:
 28 3 |          pięknie rozkwitła małżonka jego, czytelniczka niegdyś Buckle'
 29 3 |          Czasami tylko po zaciętych jego wargach przemykał się tęskny,
 30 3 |      sąsiedniego miasteczka. ~Głowa jego podnosiła się wtedy dumnie,
 31 3 |            promyk słońca wypogadzał jego twarz drewnianą i skrzepłą
 32 3 |       wynika, abyśmy mieii, idąc za jego przykładem, wyniszczać grunta.
 33 3 |              Toteż zasługiwanie się jego Bijakowskiemu, posłuszeństwo
 34 3 |             czyhały na każdą chwilę jego nieuwagi, na każdy moment
 35 3 |             postaci snu nad znękaną jego duszą. Śniło mu się, że
 36 3 |          miara pociechy spłynęła do jego duszy, gdy się uświadomił,
 37 3 | rozzłoszczone pszczoły ciąć poczęły jego serce. Obejmowała go złowieszcza
 38 3 |       bezmyślna nienawiść zaciskały jego pięście. Wszystka jego inteligencja
 39 3 |    zaciskały jego pięście. Wszystka jego inteligencja osiadła na
 40 3 |            nie mógł rozpoznać rysów jego twarzy, ale tamten posunął
 41 3 |            piersi wędrowca bije nie jego własne męskie serce, co
 42 3 |       Doktór jak przez mgłę widział jego zgarbione plecy i siwą,
 43 3 |       Wahadło kołysało się nad samą jego głową. Kiedy pomykało na
 44 3 |           na upstrzonej przez muchy jego powierzchni błyskał klinik
 45 3 |      zestarzałego gruchota. Melodia jego szeptu unosi się nad rozmarzoną
 46 3 |          końcu najdłuższego włosa w jego lewym wąsie? Co to za ciężar,
 47 3 |          niewesołą. Spojrzenie oczu jego dziwnie wyziębło i przyćmiło
 48 3 |      szyderczy uśmiech przemykał po jego wargach i oczy błyskały
 49 3 |        laską... Nad każdym z piersi jego wydzierał się cichy, nieprzerwany
 50 4 |    umierania. Doktór Paweł, w epoce jego życia, o której mówię, zjedzony
 51 4 |             naszemu doktorowi, że w jego egzystencji roślinnej, najedzonej,
 52 4 |          powrócić do zdrowia dzięki jego olejom, balwierze zaś wybudowali,
 53 4 |            chorych zmierzających do jego mieszkania, wyprawiano w
 54 4 |      upływie roku doktór poczuł, że jego energia staje się z wolna "
 55 4 |          rozczarowało go nad wyraz: jego prośby, namowy, istne prelekcje
 56 4 |   skonstatował, że ów płomyczek nad jego głową, z którym tu przyszedł
 57 4 |             już jednak nikt z całej jego ówczesnej "działalności"
 58 4 |           po to jedynie, aby okazać jego bezpłodność, nagość i posępność...~
 59 4 |            do aptekarza i emablować jego żonę. Pewnego razu przeraził
 60 4 |            wściekłą czapą" pył spod jego nóg w głębokim pokłonie,
 61 4 |             odwracając na bok białe jego skiby. Drogę zaniosło.~Chłop "
 62 4 |        ginący we mgłach. Po nerwach jego, aż do najdalszych ich gałązeczek,
 63 4 |       gdzieś górą. Obłok ten goniły jego myśli z tęskną i pokorną
 64 4 |           oczy...~Podówczas jeden z jego kolegów, tak zwany "Ruch
 65 4 |             chorej, oparł łokcie na jego poręczy i nasycał się widokiem
 66 4 |        który zmieściła się wszystka jego boleść:~- Czyż tak? czyż
 67 4 |            coś, co wyważało z głębi jego duszy ostateczny rdzeń uczuć
 68 4 |            Ożywił się nawet; dzięki jego usilnej agitacji wszyscy
 69 5 |      Miękkie, bladopłowe włoski nad jego czołem przerzedziły się
 70 5 |           tam przez chwilę. Ramiona jego kurczowo dźwigały się do
 71 6 |           daleką widownią. Odblaski jego lśniły jeszcze na krawędziach
 72 6 |      mruknął od niechcenia.~Zna ona jego gniew, wie, jak on umie
 73 6 |             ze mgły, ogarnia ją lęk jego pięści. Znowu się modli
 74 6 |           teraz szybkie i skwapliwe jego ruchy jak małpa, narzucała
 75 7 |     chłopsku. Wiosenną porą ubranie jego składa się z dziwnie długiej
 76 7 |            cholew dopełniają reszty jego odzieży.~Tomek czy Szymek
 77 7 |             zaczął. Pierwszy dźwięk jego głosu słaby był, nieśmiały
 78 7 |           chóru i zaśpiewał...~Głos jego wznosił się i jakby zaokrąglał,
 79 7 |       natchnieniu. Chwilami wiała z jego pieśni jakaś nieokiełznana,
 80 9 |            i powieki zsuwały się na jego zamglone oczy.~- Antoś,
 81 9 |             niego wieści, że ojciec jego nie umarł w tej chwili -
 82 10|           na dno wąwozu i pełzła na jego dnie, blada z przerażenia
 83 10|        czuje człowiek, gdy na progu jego serca staje miłość.~Daleko,
 84 11|        krajobrazu, który się u stóp jego roztwierał. Po lewej ręce
 85 11|           między drzewami. Ostrożne jego kopyto kilkakrotnie próbowało
 86 11|          Műrtschenstein i spiczaste jego wieżyce szarzejące pośród
 87 11|          przechodził dziedzictwem w jego rodzie hełm stary, roboty
 88 11|           długimi kolcami. U siodła jego wisiał przymocowany łuk
 89 11|            co to znaczy. Ulubieniec jego, Radlob, bardzo często razem
 90 11|            nie spuszczała z oka ani jego ręki, ani topora błyszczącego
 91 11|        Dziewczyna patrzyła na każdy jego ruch spode łba i trzęsła
 92 11|           tak zgrzybiałego, że łysą jego czaszkę powlekała jakby
 93 11|           wyciągnąwszy ręce. Dłonie jego były mocno ściśnięte i jakby
 94 11|      wyrastające za uszami i w tyle jego czaszki, jak srebrne nici
 95 11|         drzwi. Wtedy baron zobaczył jego twarz zgrzybiałą, a jednak
 96 11|         świeciły się jak diamenty w jego obwisłych powiekach. Z nagła
 97 11|          myśl swoją, rycerz chwycił jego ręce i potrząsając nim wołał:~-
 98 11|   Zbawiciela świata! Przez niewinną jego mękę przeklnę cię, rozwiążę
 99 11|             mu się do nóg i całując jego stopy.~- Odpasz miecz, rzuć
100 12|        Franciszka i przegląda się w jego czystej powierzchni, czyste
101 12|         życie tej krainy, choćby ta jego nowość sięgała pierwszego
102 12|        zabawy przyłączyć, lecz żywe jego wody, porozdzierane przez
103 12|           się tylko dało, co było w jego mocy: w najsroższy Sybir
104 12|            Lękliwa cześć napełniała jego duszę, gdy mierzył nieznane
105 12|       ciemnej lasu głębiny szedł na jego duszę, nastawał i napastował
106 12|            chmura gradowa. A gdy po jego błękitnych przegubach we
107 12|           pątników. Ciążyła już nad jego samowolą mocna ręka królewska,
108 12|     poznania wszechrzeczy rzucały w jego sumienie. Wspominały mu
109 12|             na posępnicę i żal. Nad jego chatą ciemnozielona puszcza
110 12|         Widać ze wszech stron białą jego wieżę w dolinie fiołkowej
111 12|            z obszarów i spoczywa na jego białym kształcie, a wyrzeźbiony
112 13|            p. Modzelewskiemu wraz z jego aparatem kinematograficznym,
113 13|        zapadał. Trzeba było opuścić jego suche wnętrze i podczas
114 13|          prawa do posiadania domu i jego ciszy. Co gorsza, w każdym
115 13|          oprócz wiekowego plebana i jego wikariusza, księdza Modzelewskiego-generała
116 13|        relacji kanonika o pobycie w jego domu w ciągu ubiegłego tygodnia "
117 13|              poczułem się oto nagle jego prawowitym właścicielem
118 13|     szanowny wydawca. Posiadam stos jego listów, w których na licznych
119 13|         Nigdy nie byłem w promieniu jego jurysdykcji i cieszę się
120 13|             nigdy nie widziałem ani jego twarzy, ani nie dotykałem
121 13|            ani słyszałem wyrazów, z jego ust wychodzących. Wyznaję,
122 13|             ideologię bolszewizmu z jego strony zasadniczej, dogmatyczno-ideowej,
123 13|       bronił wreszcie władzy, która jego samego depce częstokroć
124 13|       kopnąć, poszturchnąć, obłamać jego pędy i pręty, lecz sam krzak
125 13|            innymi wywalczył, to ten jego uczynek chyba nas wszystkich
126 13|      oddanie wszystkiego, co jest w jego ojczyźnie. Należy podźwignąć
127 13|          należy go pokonać w sednie jego idei. Na miejsce bolszewizmu
128 13|              dr Julian Marchlewski, jego kolega Feliks Dzierżyński,