Part

  1 1 |            śladu polnej drożyny, gdy mu ta jednak zginęła w kałużach;
  2 1 |         wciąż szedł przy wozie. Buty mu się w rzadkim błocie rozciapały
  3 1 |           syren warszawskich'? Włosy mu porosły "w orle pióra",
  4 1 |              się tam dzieje. Zdawało mu się, że umknie na bok nie
  5 1 |           ramieniem kark konia. Usta mu się skrzywiły wzgardliwie
  6 1 |              Jeden ohydnie rozpłatał mu brzuch, a drugi złamał dekę
  7 1 |            na jego czaszce i podarli mu ostrogami policzki. Na głos
  8 1 |       ostatni zobaczyły obłoki. Usta mu drgnęły i wymówiły do tych
  9 1 |           Skoro poczuł trupa, ślepie mu krwią nabiegły, grzywa na
 10 1 |               szmat zgrzebnych, zzuł mu buty, zabrał nawet zbłocone
 11 1 |            zamachem, ale nie chciało mu się "paprać" moralnie i
 12 1 |             do jego duszy i ubierała mu cały widnokrąg, cały zakres
 13 1 |            miłosierdziu swoim zesłał mu tyle żelastwa i rzemienia...~
 14 2 |               Kiedy to mówili i oczy mu się zaśmiały łagodnie, przypomniałem
 15 2 |             wy Moskaliki!... Mówiłem mu o Chrystusie miłosiernym,
 16 2 |         śladach ran ohydnych. Z oczu mu strzelił dziki blask, brwi
 17 3 |      litościwe szmery, rozszarpałyby mu chyba serce tłok i burza
 18 3 |         Skoro zatlił zapałkę, rzucał mu się w oczy list syna i przypominał,
 19 3 |          naszego starego o wskazanie mu najzdolniejszego spomiędzy
 20 3 |          pisywać, zaprze się. Ogarną mu umysł jakieś wyobrażenia.
 21 3 |     załamując ręce.~Zimny pot spływa mu z czoła, serce uderza twardym,
 22 3 |        paroksyzm poznania podpowiada mu zdania cudaczne i plugawe.
 23 3 |       Instytutu. ~Wszystko to gładko mu poszło. Nie będę opiewał
 24 3 |              dnia po otrzymaniu. Gdy mu dokuczono, gdy go obrażono,
 25 3 |            go obrażono, gdy czuł, że mu klatkę piersiową coś gnieść
 26 3 | Bijakowskiego i bezczelnie zaglądała mu w oczy.~- Coście to za jedni,
 27 3 |              inżyniera folwarku dało mu nadzieję otrzymania posady
 28 3 |            znękaną jego duszą. Śniło mu się, że stoi na rozmiękłej
 29 3 |              Zgiął się w pałąk, oczy mu zaszły bielmem, twarz skurczyła
 30 3 |   połkniętych razem ze łzami. Wydarł mu z rąk walizkę, rozpiął palto,
 31 3 |           ojciec da pokój - przerwał mu młody doktór - tu ciepło.
 32 3 |             jazdą w wagonie. Powieki mu się kleiły, ale nie dawał
 33 3 |            się kleiły, ale nie dawał mu zasnąć mocno jakby nieustający
 34 3 |            uchu bez przerwy. Zdawało mu się, że wciąż trwa jeszcze
 35 3 |          czuprynę. Chwilami wydawało mu się, że ta droga głowa usuwa
 36 3 |             puste pola nie sprawiała mu takiej przyjemności jak
 37 3 |        rachunki? Myślał, huncwot, że mu dam łazić całymi dniami
 38 3 |              widział. Czuł tylko, że mu duszno, ciasno we własnych
 39 3 |              wściekłego gniewu.~Ręce mu się trzęsły, w oczach migotał
 40 3 |             łzami w oczach i schylił mu się do nóg. Starzec odepchnął
 41 3 |             durniu"! - pomyślał - to mu pójdzie w pięty...~Po upływie
 42 3 |       gałązeczki przymrozka... Nudzi mu się, płakałby i kaprysił,
 43 3 |       lokomotywy. Ten dźwięk sprawił mu taki ból jak uderzenie młotkiem
 44 3 |             nie widziałbym. Jeszczem mu tobół zaniósł do maszyny. -
 45 4 |               Szczególniej dokuczała mu zazwyczaj jesień. W ciszy
 46 4 |           punktach widzenia - wybito mu wszystkie szyby, jakie istniały
 47 4 |            ten krajobraz, i pożerała mu spokój nieokreślona obawa...~
 48 4 |           pięknych dam, w chwili gdy mu najstraszliwiej dokucza
 49 4 |             się wcale, ponieważ było mu najzupełniej wszystko jedno.
 50 4 |            aptekarzowych nakręcaniem mu z lekka kości policzkowej,
 51 4 |            któż wie... Gorycz zalała mu serce. Co się stało, jakim
 52 4 |           Nie wiedzieć czemu chciało mu się stanąć na saniach i
 53 4 |           jak wróg śmiertelny zadało mu ślepy cios i wlecze teraz
 54 4 |           zakrzyknął na służącą, aby mu wołała natychmiast sołtysa.~
 55 4 |         przedartej, nie dosięgającej mu do kolan, w zgrzebnych spodniach,
 56 4 |    nauczycielki i zaczął pisać. Ręce mu się trzęsły i skakały co
 57 4 |           lekarza, prosił o wysłanie mu chininy; nachylał się nad
 58 4 |          bracie!...~Chłopiec skłonił mu się do nóg i wyszedł z sołtysem.~-
 59 4 |          gniewem, od którego bielały mu wargi i wyszczerzyły się
 60 4 |             przeszywający ból wjadał mu się w serce. Trzy lata tu
 61 4 |             dowiaduje się o tym, gdy mu umiera...~Wszystko, co go
 62 4 |        spotykało tego dnia, wydawało mu się jako dalszy ciąg udręczeń
 63 4 |          pamięć nadaremnie.~Zaledwie mu znikła z oczu, znikały z
 64 4 |        widmem porównywać. I wydawała mu się ta żywa piękniejszą,
 65 4 |       których dokończyć nie pozwalał mu brak potrzebnych po temu
 66 4 |          porywy wichru. Serce ściska mu ból chorobliwy i jad namiętności
 67 4 |              wargami z wydzierającym mu się z piersi szlochaniem.~-
 68 4 |          liże mózg, trawi go, nie da mu spocząć.~ ~* * *~Noc mijała.
 69 4 |         szelestem. Co chwila zdawało mu się, że ktoś idzie, że otwiera
 70 4 |              koniuszek igły wrzynało mu się w serce. W nagich gałęziach
 71 4 |       Zdławiony krótki wrzask wydarł mu się z ust wykrzywionych
 72 4 |             Czyż tak? czyż tak?~Było mu zimno, jakby zmarzł, zmartwiał,
 73 4 |           cierpiał, nie wiedział, co mu jest, tylko po głowie toczyły
 74 4 |              tylko po głowie toczyły mu się niby koła nie nasmarowane
 75 4 |         sześćdziesiąt pięć... wypłać mu... Spencerem moim, gdyż
 76 4 |           nie odpowiedział. Spojrzał mu doktór w oczy i dziwnego
 77 5 |  uśmiechnąwszy się głupio. Zajrzałem mu w oczy, w same białka...~-
 78 6 |           właśnie wina padła, w pysk mu dał i wygnał ze służby.~
 79 6 |       znaleźć nie mógł; rządca wydał mu takie świadectwo, że niepodobna
 80 6 |             przeskakują, szla wrzyna mu się w kark i ramiona, wyciskając
 81 7 |           kalikowaniu i akompaniując mu jedną ręką. Chłopak zbliżył
 82 7 |       rzęsami, zbielałe wargi drżały mu - "zawstydany" był bardzo.
 83 9 |            Towarzysz kupił i wręczył mu bilet, usiadł obok i co
 84 9 |             To dola!~- Zobaczysz, że mu przejdzie, Antek!...~Dzwonek
 85 9 |             usiłował pocieszać, choć mu to nie szło i słowa więzły
 86 9 |    towarzyszowi dziwne ukłony, jakby mu groził pięściami.~W wagonie
 87 9 |          kłęby dymu. Wiedziałem, jak mu jest źle, jak wolno posuwa
 88 9 |              Niteczka nadziei łechce mu serce: kto wie? - może wyzdrowieje
 89 9 |             do tej chwili, przeszyła mu serce jak miecz nagi.~Gdybym
 90 9 |           niego zbliżył i powiedział mu, że jestem duchem, który
 91 9 |             uwierzył. Wyświadczyłbym mu łaskę niewysłowioną...~Lecz
 92 9 |             do niego, nie uścisnąłem mu ręki. Wolałem przyglądać
 93 9 |             ręki. Wolałem przyglądać mu się z pilną i nienasyconą
 94 11|             dwoma tygodniami zdarzył mu się wypadek niezwykły. Pewnego
 95 11|            krzyknął na Radloba, żeby mu natychmiast siodłano konia.
 96 11|              żadnego znaku, który by mu wskazał kierunek jej ucieczki.
 97 11|     kamiennego więzienia - sprawiały mu niejaką ulgę. Jadąc po grzbiecie
 98 11|              Ty wiesz?... - przerwał mu baron.~- Wiem i zakazuję
 99 11|                rzekł Rudolf rzucając mu się do nóg i całując jego
100 12|           jak jedle niezmierne pieśń mu wywodzą jedyną, której słuchać
101 12|            jego sumienie. Wspominały mu lata minione - odpłynione,
102 12|              nikt, nigdy. Wspominały mu tajnice grzechów, w których
103 12|               szum jedlany wspominał mu pewnie niebo południa, widok
104 12|                ul mnichów. Wspominał mu srebrzystość drzewa oliwy,
105 12|         dziki urok lasu północy obcy mu był i wrogi. Lecz siła ducha
106 12|              się kolejami dróg, choć mu je zagradzają osinowe krzyże.
107 13|          najbardziej urocze. Powinno mu być obojętne, kto go w ziemię
108 13|             nagroda za przelaną krew mu się należy, lecz oddanie
109 13|             Czapka krakowska również mu nie przystoi. Jeżeli jaki
110 13|        wokoło pawimi piórami prędzej mu będzie pasowała. Tę już
111 13|             już do końca życia nosić mu wypadnie. Nawet do biednego