Part

  1 1 |          Winrych liczył na to, że go ktoś zluzuje, zwłaszcza
  2 1 |           oka ze wszystkich stron go otoczyło. Jeden z nich,
  3 1 |       partii to wiozłeś? -zapytał go ów rewidujący. - Głupiś! -
  4 1 |      miejsca zgodnym susem i wraz go przebili. Jeden ohydnie
  5 1 |          naręcznego konia, zabiła go na miejscu. Zwierzę stęknęło
  6 1 |    zaprzęgu tak gwałtownie, jakby go kto smagał rzemiennym batem.
  7 1 |       powyżej pęciny. Ból wprawił go we wściekłość tym większą.
  8 1 |      pełzał na czworakach. Paliła go żądza poucinania rzemieni
  9 1 |       gardziel skazańca i zwaliła go na ziemię. Za chwilę jednak
 10 1 |        pobiegł cwałem za ciągnącą go parą, stąpając ostrym szpicem
 11 1 |     nogach. Miotał łbem, wykręcał go w stronę grobu Winrycha
 12 3 |         za sylabą, mówił: "Wzywaj Go w dzień utrapienia, a wyrwie
 13 3 |  utrapienia, a wyrwie cię i czcić Go będziesz". To dziwne zdanie,
 14 3 |         zapalał świecę sądząc, że go światło uspokoi. Daremnie.
 15 3 |         ma źródło. Teraz ogarnęła go chęć zajrzenia raz jeszcze
 16 3 | przesylabizował, profesor odebrał go z rąk moich, złożył starannie,
 17 3 |         wiecznie nęcących, porywa go taka przecież szewska pasja
 18 3 |          korepetytorowi - pamięta go Tatko? Kudłatemu Kawicy.
 19 3 |    nasrożony jak kania. Nie męczą go już teraz fantastyczne,
 20 3 |         kto raz utraci wątek, już go niepodobna pochwycić - i
 21 3 |  nowożytnego człowieka. Czymże ja go przyciągnę? Miłością, śmiertelną
 22 3 |          był w ręku ojca, słuchał go i czcił, nie miał prawa
 23 3 |         gdy ktoś litościwy wezwie go telegraficznie, on, przy
 24 3 |     mizerny tego wieczora, kiedym go odprowadzał nie przeczuwając,
 25 3 |          tylko wykształcony. Nikt go za to nie skarze, nikt nawet
 26 3 |      zbadać swój rozum, podniecić go, wyćwiczyć i wyostrzyć do
 27 3 |    chłopca jak śmierć.~- Oddaj mi go! - skamle - wypożycz na
 28 3 |      widzieć. Nigdy wszakże żrące go upokorzenie nie wynurzało
 29 3 | otrzymaniu. Gdy mu dokuczono, gdy go obrażono, gdy czuł, że mu
 30 3 |          Jest ten wasz pan? można go widzieć?~- Pana niby? -
 31 3 | jęczmienia w kłosie, zastanawiała go wszakże szczególna predylekcja
 32 3 |      bezwstydnego przeładowywania go samymi kartoflami. Przyszli
 33 3 |         się tam, dokąd powoływały go nieuniknione warunki ekonomiczne.
 34 3 |           a późna noc przypędzała go dopiero do starej rudery.~
 35 3 |    poczęły jego serce. Obejmowała go złowieszcza niechęć do tej
 36 3 | pieszczotą ojcowską.~Potem zaczął go forsownie ciągnąć do pokoju,
 37 3 |         nieobeszły krajobraz, jak go zobaczył wtedy, przycisnąwszy
 38 3 |         ścianie i suficie. Morzył go przerywający się, płochliwy
 39 3 |           bladego nieba. Ogarnęła go jakaś boska fantazja. Czuł
 40 3 |        kapitału stałego (oznaczmy go literą c), z kapitału zmiennego,
 41 3 |         do nóg. Starzec odepchnął go, usunął się w kąt pokoju
 42 3 |         pręty i zębate liście tak go zaciekawiają, tak bawią...~
 43 3 |         bawią...~Z zadumy obudził go dopiero daleki świst lokomotywy.
 44 3 |         gdzieś chodził? - zapytał go rządca ponuro. - Na stację.~-
 45 3 |     śladów zatrzymywał się, macał go laską... Nad każdym z piersi
 46 4 |       najwyraźniej, że opanowywać go zaczyna "metafizyka".~Wiadomą
 47 4 |     duchami ciemności, oczerniono go w opinii inteligencji okolicznej
 48 4 |     ciemną masą ludu rozczarowało go nad wyraz: jego prośby,
 49 4 |        zbierać łupy, lecz nie oni go pokonali: sam się pokonał.
 50 4 |       ponieważ troglodyta przyjął go u siebie w gabinecie, siedział
 51 4 |         tak dalece mały, że można go było zakreślić końcem modnego
 52 4 |           metafizyka" opanowywała go z dawną siłą. Już podczas
 53 4 |           Przeczuwał, że odwiedzi go kiedykolwiek, będzie, z
 54 4 |          rozerwać pasmo męczących go myśli.~Ogromny chłop w żółtym
 55 4 |  kobiecina zerwała się, ujrzawszy go, z łóżka, poprawiła chustkę
 56 4 |          gardło, w którym dławiły go, niby zwitki pakuł, łzy
 57 4 |         Zdawało się doktorowi, że go ktoś dotyka, że prócz niego
 58 4 |          suche drewno, obejmowało go dawne, przeżyte, zapomniane
 59 4 |         mu umiera...~Wszystko, co go spotykało tego dnia, wydawało
 60 4 |         strumienia wychowany, gdy go zanurzyć w wodzie morskiej...~
 61 4 |        nie chciał. Bieda nastraja go pesymistycznie, wtrąca w
 62 4 |      odwagę. Nieznajoma zmierzyła go wzrokiem tak okropnej pogardy,
 63 4 |        żywa piękniejszą, napawały go jakimś strachem jej kryniczne
 64 4 |        się serdecznie i pożegnała go przyjacielskim uściśnieniem
 65 4 |            który liże mózg, trawi go, nie da mu spocząć.~ ~* * *~
 66 4 |          rozpręża nerwy i wprawia go w stan dygotania całym ciałem.~
 67 4 |         się ostatnią nadzieją, że go zobaczy. Złe przeczucie
 68 4 |       dwie jakieś stare baby myły go... Drobne pyłki śniegowe
 69 4 |         nie mam prawa! Obejmowała go cześć głęboka, zrozumienie,
 70 4 |           samym sobą wiedział, że go zdejmuje obawa o siebie.
 71 4 |       siebie. W tym wszystkim, co go miażdżyło owej chwili, była
 72 4 |           się na twarz i poniosły go konie, duszącego się spazmatycznym
 73 5 |        przez ramię - poznałem, że go spotkało jakieś wielkie
 74 5 |         odstrzelonymi nogami, gdy go dopędzają ogary - zbliżył
 75 5 |       idzie między tłumami, które go nienawidzą, i nie dostrzega
 76 5 |         list panny Zofii zabrałem go i nie wiem kiedy znalazłem
 77 6 |          jej dziecko. Od południa go nie widziała: śpi samo jedno
 78 7 |  przejmującym płaczem...~Zagłusza go dopiero jęk organów. Do
 79 7 |        zarządu parafii. Wychowano go, nauczono śpiewać godzinki,
 80 7 |          jakże... Bywało, poślemy go paść bydło - jużci bydło
 81 8 |        odpocząć - i kto wie, jaki go los spotykał...~Nareszcie
 82 8 |    sztucer i kiwając się zacząłem go nabijać, nabijać, nabijać...~
 83 9 |         obok i co chwila pociągał go za rękaw.~- Czegóż rozpaczasz?
 84 9 |       student. Kolega odprowadził go, posadził jak chorego w
 85 11|           Z twardego snu zbudziły go nagle szmery i szepty. Zerwał
 86 11|         dziewczyny. Nie rozumiała go wcale i zaczęła z krzykiem
 87 11|          pod śniadą skórą zaczęły go upajać. Kiedy tak patrzał
 88 11|          złożywszy pięści zwaliła go w piersi i pchnęła na posłanie,
 89 11|          to zdawało się przebijać go na wskroś jak cios sztyletu.
 90 11|           cios sztyletu. Chwyciła go nagła niechęć do tej dziewki.
 91 11|         których przepadła. Zdjęła go wtedy zabawna ciekawość
 92 11|        Zsiadł z konia i prowadząc go za uzdę szukał ze śmiechem
 93 11|    zbliżył się do rycerza i ostro go zapytał:~- Coś za jeden
 94 12|          tyle już lat nie dano mi go słyszeć na jawie! Przebiegam
 95 12|          Nieraz mi się wydaje, że go wcale nie było, że to po
 96 12|           kundlów dawał radę, gdy go stanowiły w oparzelisku -
 97 12|        ducha rozszalałego. Wołały go ku modlitwie lecącej w niebo,
 98 12|         jeno te drzewa. Pobudzały go, ponęcały i powabiały ku
 99 12|         świst-poświst i wypędzała go stela. Toteż, gdy nie było
100 13|            Pierwszy raz widziałem go niegdyś, przed wieloma laty
101 13|          Feliksa Kohna. Widywałem go na procesie Stanisława Brzozowskiego
102 13|           krzak przy drodze. Wróg go może nadepnąć, kopnąć, poszturchnąć,
103 13|      Powinno mu być obojętne, kto go w ziemię woruje, kto go
104 13|           go w ziemię woruje, kto go depce i kto soki zeń wypija.
105 13|           przekonać świat, zmusić go do uznania prawdy, iż idee,
106 13|  bolszewizm na polu bitwy, należy go pokonać w sednie jego idei.