Part

 1 1 |      pewien śladu polnej drożyny, gdy mu ta jednak zginęła w kałużach;
 2 1 |     podniecał jak chłostą. Teraz, gdy już wszystko runęło na łeb
 3 1 |           i już prawic szalony...~Gdy tak zmoknięty, głodny i
 4 1 |       kłoci i sondować głąb wozu.~Gdy grot dźwięknął uderzywszy
 5 1 |         Skazany spojrzał na nich, gdy mieli ukłuć konie ostrogami,
 6 1 |   odjechał o kilkanaście kroków i gdy dwaj pierwsi, wyrwawszy
 7 1 |         za cyngiel wtedy właśnie, gdy nieszczęsny zsunął się w
 8 3 |         nawałnica ponurych myśli. Gdy z mrocznych kątów izby wychylać
 9 3 |         się poczną zmory bojaźni, gdy w sercu żarzyć się poczyna
10 3 |         wierzch wyłaziły z pychy, gdy koleżkowie kpinkowali, że
11 3 | podziwieniem na jego łysy czerep, gdy ten stary niedojda mruknął:~-
12 3 |         mrówka wychowana w lesie, gdy ją na środek stawu wiatr
13 3 |       skończonego posągu, podczas gdy on, prócz idealnego w duszy
14 3 |          do Anglii. To znaczy, że gdy ja będę umierał, gdy ktoś
15 3 |           że gdy ja będę umierał, gdy ktoś litościwy wezwie go
16 3 |          podczas zamieci zimowej, gdy wicher je zwiewa.~- Chemia
17 3 |      miejsc pobytu - dość będzie, gdy powiem, że budował wiele
18 3 |       niewyspanym telegrafistom), gdy oto niespodziewanie zjawił
19 3 |         Skoro nadchodził wieczór, gdy robotnicy, zlani do suchej
20 3 |     strawę padali w sen kamienny, gdy panowie inżynierowie zasiadali
21 3 |     trzeciego dnia po otrzymaniu. Gdy mu dokuczono, gdy go obrażono,
22 3 |     otrzymaniu. Gdy mu dokuczono, gdy go obrażono, gdy czuł, że
23 3 |       dokuczono, gdy go obrażono, gdy czuł, że mu klatkę piersiową
24 3 |         nosa i - milczał. Dopiero gdy załatwił proces umieszczania
25 3 |        pan, co dajesz! Nie lubię, gdy mi się kto w nos śmieje!
26 3 |       dość że nadeszła ta chwila. Gdy pierwsze lokomotywy świstać
27 3 |        osnuwały na nich nadzieje.~Gdy nadeszła wiosna, wyszły
28 3 |      skiby przerośnięte murawą...~Gdy nadeszła wiosna, u podnóża
29 3 |          omdlenia. Nawisłe złomy, gdy rozpętano nieopatrznie ich
30 3 |           spłynęła do jego duszy, gdy się uświadomił, że to, co
31 3 |        szyn, skróconych od mrozu, gdy pociąg gnał na północ od
32 3 |       wielkim niebezpieczeństwie. Gdy pan Cedzyna był na połowie
33 4 |         na procesji Bożego Ciała.~Gdy delikatne i oględne perswazje,
34 4 |          złość ogarniała doktora, gdy patrzył na ten krajobraz,
35 4 |     między aptekarzem a doktorem, gdy skonstatowano dodatnie zjawisko "
36 4 |      grono pięknych dam, w chwili gdy mu najstraszliwiej dokucza
37 4 |         się...~A jednak w chwili, gdy siedział po powrocie z imienin
38 4 |      niego - dowiaduje się o tym, gdy mu umiera...~Wszystko, co
39 4 |        dnie strumienia wychowany, gdy go zanurzyć w wodzie morskiej...~
40 4 |       pobladł Obarecki z radości, gdy wchodząc pewnego wieczora
41 4 |           dygotania całym ciałem.~Gdy po raz szósty mierzył temperaturę,
42 4 |     wykrzywionych prawie ukośnie, gdy ujrzał otwarte okna domostwa
43 5 |       Józię itd.~Niejednokrotnie, gdy przyjechałem zbyt wcześnie
44 5 |             Zdziwiłem się bardzo, gdy wszedłszy pewnego razu do
45 5 |        usłyszał moje powitanie, a gdy podniósł wreszcie głowę
46 5 |           z odstrzelonymi nogami, gdy go dopędzają ogary - zbliżył
47 5 |      skazany niewinnie na śmierć, gdy idzie między tłumami, które
48 5 |         Tylko ani szelest wiatru, gdy koń pędził cwałem, ani list,
49 6 |         sodową w budce sprzedaje.~Gdy nastał nowy, mądry dziedzic,
50 6 |          bez jedzenia nie podoła. Gdy karbowy zapowiedział kopanie
51 6 |    obnażone do kolan nogi chłopa; gdy taczki z deski na deskę
52 6 |          Walek - mówi trwożliwie, gdy chłop taczki przyciągnął -
53 6 |        żyta na wadze dziesiętnej. Gdy powrócił, kobieta błagała
54 6 |           wyczuwa już prawie ból, gdy boso biec będzie po ścierniach
55 6 |        kolebki... Zbije ją Walek, gdy przyjdzie do chaty, skatuje -
56 6 |    spojrzy, czy do palika daleko; gdy ładunek gotowy, chwyta taczki
57 7 | Przedmieścia w Warszawie.~Podczas gdy postać znana jak warszawski
58 7 |     wyjścia po bezcennej stracie.~Gdy wyśpiewał ostatnie tęskne
59 8 |           zbudziłem się pierwszy, gdy mnie dym zakrztusił. Przysiadłem
60 9 |  pocieszyciel wybiegł~z wagonu i, gdy pociąg ruszył, przesyłał
61 10|     radości, jaką czuje człowiek, gdy na progu jego serca staje
62 11|       natychmiast siodłano konia. Gdy podkowy zadźwięczały na
63 11|        rozwali jej głowę. Wszakże gdy spostrzegła, że baron siedzi
64 11|          Rudolf wchodząc do izby.~Gdy stanął w chałupie, głową
65 11|      pójdź! - odpowiedział Recho.~Gdy słońce wzbiło się nad wysokie
66 12|      cześć napełniała jego duszę, gdy mierzył nieznane i niewidziane,
67 12|  dziesiątkowi kundlów dawał radę, gdy go stanowiły w oparzelisku -
68 12|       górom. Witali las radośnie, gdy się z góry najwyższej spadem
69 12|          niczym chmura gradowa. A gdy po jego błękitnych przegubach
70 12|          na przydrożne kapliczki, gdy eremitów nie stało, pamięć
71 12|           pamięć o nich wygasła i gdy już nikt nie wie, nie pamięta,
72 12|         tajemnicy bytu i śmierci.~Gdy pierwszy anachoreta, pono
73 12|        wypędzała go stela. Toteż, gdy nie było już dlań powrotu,
74 12|     chleba.~Przyrosły czary nowe. Gdy stary zakonnik, kapelan
75 12|           zmiłuj się nad nami!" - gdy ją ze siebie wyrzucali tłumem,
76 13|   przerywały jazdę popsute mosty. Gdy jeden z takich byłych mostów
77 13|          utrudniały dalszą drogę, gdy już stanęliśmy znowu na
78 13|           znowu na bitym trakcie. Gdy wreszcie ruszyliśmy dalej,
79 13|          przepaścistych wybojach. Gdy wreszcie dotarliśmy do środka
80 13|       same się gościnnie otwarły, gdy zameldowano gospodarzowi
81 13|      śmieszności rzeczy wysokich, gdy nie mogą ustać własną swoją
82 13|         rojowisko gadów i płazów. Gdy to dostrzec mógł każdy na
83 13|      naszych wsiach i mieścinach, gdy mieliśmy ręce rozwiązane
84 13|         Po okrzyku: - do broni! - gdy pokój stanie, powinien się
85 13|        własnego dostępu do morza, gdy nędzny Gdańsk zdradza nas,
86 13|          miejsce stojące. W dobie gdy młode rycerstwo polskie