Part

 1 1 |        ostry i jak nóż śpiczasty jej kawałek przebił skórę i
 2 1 |      między sprychami. Wyciągnąć jej dla wielkiego bólu już nie
 3 1 |     rudawą. Bystre i przenikliwe jej oczy dojrzały, co należy.
 4 1 |        śmiałej wrony ruszyły się jej towarzyszki. Ta preparowała
 5 1 |        odznaczyła się ta (należy jej się tytuł wrony "tej miary"),
 6 1 |        niezdatną udusić. Założył jej też, nie zwlekając, linkę
 7 2 |     zupełnie z Warszawy i, żyjąc jej życiem, byłem "chory na
 8 3 |          Tatku, zobaczyć Anglię, jej prawdziwie wielki przemysł,
 9 3 |      całował kolana i ręce, a po jej śmierci musiał, sierotka,
10 3 |          rozciągający się u stóp jej obszar ciekawym i zamyślonym
11 3 |         wiedzieć czemu, nie może jej dosięgnąć. Zanurza wreszcie
12 3 |  tantiemy. Od sprzedaży nigdy mi jej przyznać nie chciał, a natarczywe
13 4 |          łap tytanicznych i bury jej kłąb zawiśnie bezwładnie,
14 4 |         ponieważ nie odstraszały jej duchy ciemności, a zachęcała
15 4 |       Szkarłatem powleczona była jej twarz, szyja, ręce - na
16 4 |        wypłynąć. Widział, że nic jej nie pomoże, nic nie może
17 4 |     najczulszymi nazwami, unosił jej głowę słabo trzymający się
18 4 |      wargami jak wielbłąd. Głowa jej się trzęsła, zmarszczkami
19 4 |       długiemu, jasnopopielatemu jej warkoczowi... Ona nie podniesie
20 4 |    kaloszach za dużych trochę na jej małe nogi, w niezgrabnej
21 4 |   przypomnieć sobie, uprzytomnić jej włosy, oczy, usta w kolorze
22 4 |          oczu, znikały z pamięci jej rysy -zostawało natomiast
23 4 |      napawały go jakimś strachem jej kryniczne i mądre oczy...~
24 4 |     oczach, w uszach mieć dźwięk jej głosu, tak myśleć jak ona,
25 4 | wydzierają się z serca. Pamiętał jej octy przedziwne, posępne
26 4 | przywiązywano szczególną wagę do jej słów. "Ruch", przedstawiając
27 4 |        do domu, oświadczył się o jej rękę. Roześmiała się serdecznie
28 4 |     Panienka spała. Na skroniach jej nabrzmiały żyły, z zagiętych
29 4 |               szeptał cicho, aby jej nie obudzić - nie ucieczesz
30 4 |         mieć chininę, zmniejszyć jej ból głowy, powrócić przytomność!
31 4 |          rodzinę. Gdzież jest ta jej rodzina?...~Zaczął z tępą,
32 4 |        trupem Stasi i szeptał na jej uczczenie najpiękniejsze
33 5 |        pozór rzeczy zmiażdżonej. Jej spiczaste ramiona, wystający
34 5 |           lecz jakże często oczy jej musiały przemywać łzy gorzkie!
35 5 | Ignacowej nie przekraczało progu jej mieszkania: - nie umiała
36 5 |         tyczyło się bezpośrednio jej dzieci. Jaś miał ospę tej
37 5 |          straszliwie dźwięczał w jej ustach ten wyraz, jak boleśnie
38 5 |           wywołałem żonę i mówię jej od razu - tak i tak... Tu
39 5 |          i szła do mnie. Tom się jej u nóg włóczył, po trzewikach
40 6 |       strach ogarnia. Włosy jeżą jej się na głowie i mrowie przechodzi
41 6 |      piersiach. Wtedy przypomina jej się jej dziecko. Od południa
42 6 |         Wtedy przypomina jej się jej dziecko. Od południa go
43 6 |      pustkowiu. Rozlega on się w jej uszach, nęka jakieś jedno
44 6 |           jak on potrafi zedrzeć jej szmatkę z głowy, omotać
45 6 |      ostre kolki kłują nie tylko jej nogi, ale przebijają serce.
46 6 |         drewnianym kluczem, bije jej na twarz ciepło i zaduch
47 6 |     pokornie, aczkolwiek wie, że jej ten zbój nie puści.~- Ady
48 6 |       łaskawe ustępstwo na rzecz jej miłości, tę grubiańską dobroć,
49 6 |         mocą nerwów.~W piersiach jej rzężało, pod powiekami migały
50 7 |         nieboszczkę, Panie świeć jej...~- Miał śpiewać? - wtrąciłem.~-
51 7 |          przez śpiewaka, i każdy jej dźwięk był okrzykiem niezdławionej,
52 11|          światła i widząc dobrze jej twarz cudną, prawie czarną,
53 11|     opaloną w wiatrach górskich, jej ogromne czarne oczy, wymacawszy
54 11|          czarne oczy, wymacawszy jej piersi małe i twarde niby
55 11|      otaczających dolinę Gaster. Jej rzymski profil, wspaniałe
56 11|          wstrzymany został przez jej spojrzenie. Spojrzenie to
57 11|      dolinie Lontschu, zwrócił w jej stronę spojrzenie. Na chwilę
58 11|    topora błyszczącego u siodła. Jej okrągłe, śniade barki drżały
59 11|          linkę od siodła, koniec jej cisnął na ziemię i zatrzymał
60 11|        znienacka topór i rozwali jej głowę. Wszakże gdy spostrzegła,
61 11|    rycerz widział już tylko ślad jej stóp na mokrym piasku ścieżki
62 11|          uzdę szukał ze śmiechem jej śladu. Mimo to jednak że
63 11|     który by mu wskazał kierunek jej ucieczki. Wrócił tedy na
64 11|          znowu za jaką bądź cenę jej śniadą, chudą twarz, gibkie
65 12|          ogarnięciem, gdym się w jej czarne głębie ufnie rzucał
66 12|       gdym zbyt długo nurkiem po jej tajnikach chodził. Znałem
67 12|         Radostowej. Jestem oto u jej podnóża, w Leszczynach,