Part

 1 1 |      zostawionych na błocie przez te dziurawe buty, szła za Winrychem
 2 1 |          z ich wartości ubierając tę podłość w najlogiczniejsze
 3 2 |           łąk, w okrągłe wzgórza, te same zmurszałe ze starości
 4 2 |          z opadającymi żerdziami, te same rokiciny, wikle i sity
 5 2 |           ciemnogranatowe fale, a te kołysały rytmicznie badyle
 6 2 |        chytrze i nieufnie. Gdzieś tę twarz, za lat dziecięcych
 7 2 |      nieświadome jakby myślenie - tę samą, z pałającymi posępnie
 8 2 |        Wiedziałem jednak, że oczy te dawniej, wtedy - miały wyraz
 9 2 |           osobna zalepię, w wągle te kule pokładę - pałek skubać
10 2 |           pieniędzy to nabiorą za tę gadkę popy a księdze! Ja
11 2 |             to i dobrze. A grzyby te i jagódki, rybki i raki -
12 2 |    pieczątki nie nałoży.~- A któż te grzybki i jagódki stwarza
13 3 |        określenia ulgę. Gdyby nie te dwa litościwe szmery, rozszarpałyby
14 3 |       gońcach. Teraz przeklinam i te niby zdolności, i te głupie
15 3 | przeklinam i te niby zdolności, i te głupie rachunki. Gdybym
16 3 |       prawdziwie wielki przemysł, te cuda cywilizacji, te kolosalne
17 3 |    przemysł, te cuda cywilizacji, te kolosalne skoki ludzkiego
18 3 |          Do dziś dnia mam w sercu tę chwilę, te uczucia, jakby
19 3 |       dnia mam w sercu tę chwilę, te uczucia, jakby to było wczoraj.
20 3 |          rzekę i ssały korzeniami tę wodę żywą...~Wpadłem w szał:
21 3 |           ojcowskiego serca klnie tę naukę. Jakaś umiejętność,
22 3 |    wolnych chwilach odczytywał to tę, to inną stronicę Dekamerona (
23 3 |     dziedzica Zapłocia do ugorów. Te długie, szare smugi gruntu,
24 3 |      Liczne oczy wpatrywały się w te kawałki ziemi z niepokojem
25 3 |     okrągły otwór. Naraz przerwał tę czynność i raptownie odwrócił
26 3 |      stacji kolejowych dzwoneczki te biły za szybami wagonu głosem
27 3 |    przycisnąwszy twarz do szyby - tę pustynię przywaloną zaspami.
28 3 |         dźwignij powiekę. Widzisz tę łzę, co wytoczywszy się
29 3 |   zdejmuje z wąsa dwoma palcami.. Te łzy - gada stary zegar -
30 3 |   lasecznika tęsknoty. Niejednemu te figlarne istoty wyssały
31 4 |        siły i odwagi, wynalazłszy te żelazne ogniwa, jakie człowieka
32 4 |        wiedzieć w imię czego kość tę nakręcać... Przypuszczał
33 4 |           pokoju "panienki". Małą tę i nadzwyczajnie ubogą izdebkę
34 4 |    powieki i niechaj idą pod nimi te obrazy, które wydzierają
35 4 |    dziwnego doznał wrażenia; oczy te były zmęczone i straszne,
36 4 |      tęczy, która uniosła z ziemi tę głupią dziewczynę. Trzeba
37 5 |         wyrazistością przypomnieć tę ofiarę monoandrii.~Nie sądzę,
38 5 |        wyraz, jak boleśnie mdlały te szklane, tępo myślące oczy!...~
39 5 |         pokraj - nie i nie! - Jak te dzieci zaczęły płakać...~
40 6 |           czasu - na małym dniu - te same dwa kubiki wyrzucają,
41 6 |        się, zaczepiania myślami o tę kruszynę...~- Walek - mówi
42 6 |      drobną tarniną i jeżynami... Te ostre kolki kłują nie tylko
43 6 |   ustępstwo na rzecz jej miłości, tę grubiańską dobroć, tę twardą
44 6 |    miłości, tę grubiańską dobroć, tę twardą i surową jakby pieszczotę,
45 7 |          wąskie okna, i wkracza w tę ustroń poświęconą Bogu:
46 7 |         trzeba. Co do mnie, lubię te posępne, dysonansowe tony,
47 7 | nieszczęściem udręczonego chłopa, te ni stąd, ni zowąd w pochód
48 9 |           i ciskał o ziemię. Dymy te wlokły się po małych krzakach
49 9 |        zgadłem ! - krew uciekła z te j twarzy, wargi zbielały
50 11|      płacenia haraczu - i dlatego tę broń niezbędną miał przy
51 11|          ruchy wysmukłego ciała i te oczy, w których niby w mroku
52 11|          na szyję konia wjechał w tę uliczkę. Słońce przelewało
53 12|         niemym murze, dla nikogo, te słowa wypisał. Obok tego
54 12|          niegdyś wdzierali się na te góry i przemierzali wielkie
55 12|    zaroślami, wądołami, w których te same biegną potoki, łaskawością
56 12|       nich nie wiedział nic, jeno te drzewa. Pobudzały go, ponęcały
57 12|      czemu to tutaj właśnie stoją te puste chatki boże. Owocześni
58 12|       pono Włoch rodem, przybył w tę puszczę ciemnozieloną, szum
59 13|           już był zaszczyt poznać tę drogę przed dwoma dniami,
60 13|       Trudno by tu było powtarzać te lokucje i dyskusje na temat
61 13|           iż sami wdrapują się na tę samą wyniosłość, wyślizganą
62 13|          skarbów materialnych, bo te mają wartość względną i
63 13|         są odpowiedzialni. Oni to te wszystkie pisma, druki,
64 13|          chłopów. Musimy teraz na tę krew się powoływać, wzywając
65 13|       prędzej mu będzie pasowała. Tę już do końca życia nosić