Czesc

  1 Rod|               awansów męża, zaszkodziła mu znamiennie swą niedostateczną
  2 Rod|                czas po temu, nie bardzo mu się chciało zaprzątać sobie
  3 Rod|           czasem... nieraz... pachniała mu myśl powrotu do kraju, przeniesienia
  4 Rod|                 w tym okresie czasu już mu samemu pachniało to coś
  5 1  |           granic tych obszarów, których mu dawniej nie wolno było przekraczać,
  6 1  |           utrzymać syna w domu, nakazać mu zmiany wyuzdanych obyczajów,
  7 1  |                  że jest obok niej i że mu nic nie zagraża. Ale sama
  8 1  |             włóczykij i zawalidroga!~Co mu się też śni - co tam przepływa
  9 1  |                 drogi jego krwi. Nadała mu głos, krzyk, śpiew. A oto
 10 1  |                Próbował wszystkiego, co mu strzeliło do głowy. Matka
 11 1  |             szkoły w tym państwie. Inne mu już wiatry świstały koło
 12 1  |             ściany jego willi, wrzucały mu do gabinetu przez dziury
 13 1  |                 mówcy wiecowi, trafiało mu do przekonania, było jakby
 14 1  |           tamten skarb z groty. Prawiła mu tedy, iż ten Tatar albo
 15 1  |              oprawionej ozdobnie, którą mu nieraz pokazywano. Chciał
 16 1  |               które dawniej nie wpadały mu w oczy. Przede wszystkim
 17 1  |           przecież tak ograniczona, jak mu się z pierwszego wydawało.
 18 1  |                 wszelką nadzieję, odkąd mu powiedziano w urzędzie,
 19 1  |               na jakiś czas umieszczono mu matkę w szpitalu powszechnym.
 20 1  |               ten widok. Nikt nie umiał mu powiedzieć, kto zabrał ślubny
 21 1  |              dawnym mieszkaniu odebrano mu i przeznaczono inny, daleko
 22 1  |            powziąć wiadomość, udzieliły mu fatalnej. Według tej ostatniej
 23 1  |                 rozumowaniu, nie chciał mu ulec - żal - stan podobny
 24 1  |             sobie pisma poetów, których mu się w różnych językach uczyć
 25 1  |          wypędzony został z izby, którą mu na mieszkanie przeznaczono.
 26 1  |             jego przynagi grzbiet, dano mu w rękę karabinisko sprzed
 27 1  |                 samego Baryki - ocaliła mu życie. Poklepano go po ramieniu,
 28 1  |               stracił na sile. Zdarzały mu się minuty zamroczeń i "
 29 1  |           nerwami niż mięśniami. Trudno mu było zasnąć po ciężkim i
 30 1  |              kupców i buchalterów, więc mu na dobre obmierzli widokiem
 31 1  |                 tamtego człowieka. Nogi mu drżały. Chciał skoczyć.
 32 1  |                 Ostatnia rana dokuczała mu nade wszystko i przeszkadzała
 33 1  |            obyczajów, nałogów ułatwiała mu drogę i możność przedzierzgania
 34 1  |              tracił oddech ostatni; ona mu dodawała siły, gdy trzeba
 35 1  |       funkcjonariuszów. Ona to dodawała mu ducha wytrwania, gdy siedział
 36 1  |            aspiryną i antypiryną, które mu tak często były potrzebne.~
 37 1  |              sypkie i zwiewne.~- Po cóż mu to było potrzebne?~- Zaraz!
 38 1  |                 i w głąb. A morze wciąż mu jeszcze podrzucało najczystszego
 39 1  |                uważasz - czystość, żeby mu snadź w izbie szklanej nie
 40 1  |         szklanej nie było gorąco. Wciąż mu baba zmywa izbę, ściany,
 41 1  |         narkompros, sownarkom. Zdarzało mu się widywać marynarzy o
 42 1  |         słyszało. Zdawało się, że gdyby mu pozwolono wsiąść do pociągu
 43 1  |                pragnął. Ojciec narzucił mu ideał obcy duszy i niezrozumiały,
 44 1  |                 Możnaż było nie pomagać mu w sprawie powrotu?~ Toteż
 45 1  |             urzędniczych czasów. Począł mu się przypominać i błagać
 46 1  |            dobrych współbraci, lecz nic mu nie mogli odpowiedzieć.
 47 1  |              pocałunkami uciszał. Mówił mu w rozżarzone usta tysiące
 48 1  |                 się na legowisku, jakby mu sił nagle przybyło. Objął
 49 1  |               Cezarego za szyję i mówił mu tak samo w usta:~- Pamiętasz?
 50 1  |            Znany. Dopytasz się. Powiesz mu o nas. Był w przyjaźni z
 51 1  |              pogrążonym w agonii, a nic mu poradzić nie mógł, przeżywał
 52 1  |              głowę śpiącego ojca, ażeby mu ulżyć w cierpieniu. Zmorzony
 53 1  |               od krótkiego snu. Zdawało mu się, że nie zamykał oczu.
 54 1  |                 nim zawinęli, pozwolili mu jeszcze zacisnąć powieki
 55 1  |              czarnego przyjaciela, żeby mu pozwolił iść za ojcem. Zobaczył
 56 1  |              będzie sobie leżał. Lepiej mu przecie będzie tam niż tutaj
 57 1  |              potaszczył do pociągu. Coś mu tam mówił. Cezary nie rozumiał,
 58 1  |             czującą - tyranię, o której mu ojciec mówił tyle razy.~
 59 1  |               inżynier Białynia wetknął mu w rękę jakiś papier, czyjąś
 60 2  |              względem materialnym wiele mu pomógł znajomy ojca nieboszczyka,
 61 2  |                 Ministerium Skarbu, dał mu bowiem nieetatową posadę
 62 2  |           pedant i zimny służbista, sam mu to wytłumaczył, gdy tak
 63 2  |              rozmowach o matce. Zdawało mu się nieraz, iż tak samo
 64 2  |                siłą przemożną. Zdarzało mu się iść w sam środek nieprzyjaciół,
 65 2  |             front bolszewicki. Zdarzało mu się maszerować dniami i
 66 2  |                 uciekającym. Przesunęły mu się przed oczyma niezliczone
 67 2  |           bakiński. Przełożeni oddawali mu pochwały, a towarzysze broni
 68 2  |             świetle lamp i świec migały mu przed oczyma rozmaite postacie:
 69 2  |             tego" Barykę, przypatrywali mu się z ciekawością, jak na "
 70 2  |           zrujnowanym kapeluszu stawało mu na przeszkodzie w zadawaniu
 71 2  |         zapanuje nad tobą.~- Przebaczam mu z góry wszystko. Biedny
 72 2  |                 Czarusia...~- A, Czaruś mu na imię? Właśnie chciałem
 73 2  |               ojca ani matki. Ojciec to mu nawet teraz niedawno umarł.
 74 2  |                z odkorkowywaniem. Nawet mu źle szło z tymi korkami.
 75 2  |             szło z tymi korkami. Musiał mu sam panicz, "Jaśnie-Hipcio",
 76 2  |             Maciejuniem.~Cezary pił, co mu nalewano, i jadł, co nakładano
 77 2  |          użalały. Tam wujcio Michaś coś mu chce powiedzieć, coś sekretnego,
 78 2  |                 i nie może skończyć, bo mu wszyscy przeszkadzają. Spiknęli
 79 2  |              Hipcia białymi rękami, coś mu pokazuje na migi. Hipolit
 80 2  |               pokazuje na migi. Hipolit mu na migi odpowiada i oba
 81 2  |               wojska wrócił, strzelając mu dawnym obyczajem z batów
 82 2  |              wyboru i tak szczodrze, aż mu niektóre zgorszony Maciejunio
 83 2  |           rozkosz bytu, szczęście. Było mu dobrze z tymi obcymi ludźmi,
 84 2  |                do pokoju stołowego, żal mu ścisnął serce. Świeże powietrze
 85 2  |               szyję i namiętnie szeptał mu do ucha:~- Strzeż się, bracie!
 86 2  |               na młodego świerka, który mu się cały wpakował pod sutannę
 87 2  |               ten sowiet ptasi.~Popsuła mu kontemplację scena najzabawniejsza
 88 2  |              pochwałę. Cezary przysiągł mu oczyma, iż odwiąże opakowanie
 89 2  |          wyrazem uszczęśliwienia podała mu rękę, gdy on raczył ją zaszczycić
 90 2  |            oczyma jego twarz i przeszło mu przez myśl zastanowienie,
 91 2  |                 niesamowity żal ściskał mu serce na widok sennowładztwa
 92 2  |        Wielosławskiemu. Teraz sprawiała mu istotną przyjemność, jakąś
 93 2  |              rzekła serdecznie, podając mu swoją.~- Ale - ale! Proszę
 94 2  |              Panna Karolina przyglądała mu się spod oka z baczną uwagą.~
 95 2  |          przyjaciela na parę dni, a tak mu się tutaj podoba, że rad
 96 2  |           objęciach. Raz nawet zdarzyło mu się trzymać ją znacznie
 97 2  |           zwycięstwa - tudzież zdarzyło mu się dotknąć w przelocie
 98 2  |                porównaniu z pracą, jaką mu narzuciła pani Kościeniecka.
 99 2  | wdowy-narzeczonej i musiał tańczyć, jak mu zagrała. Lecz ten kandydat
100 2  |               Mała, miękka dłoń pomogła mu podnieść się na stopień.
101 2  |               Widocznie spał. Nie chcąc mu przeszkadzać w pokonaniu
102 2  |               górę, na paluszkach. Było mu gorąco - wyraźnie i po prostu
103 2  |               tureckiego oblężenia. Coś mu zagraża. Coś czai się w
104 2  |               do tego rogu willi, który mu był w tajnej rozmowie wskazany.
105 2  |              jak wilk we wnyku. Zdawało mu się, że siedzi już w tym
106 2  |               kimś rozmawia. Serce biło mu teraz nie na żarty. Lecz
107 2  |               pokręcał ten knot. Już ja mu to fajnie odstawię!~- To
108 2  |             rytm i nakaz tańca poddawał mu ją fizycznie, zamierał z
109 2  |             nienawiści, z gniewu, które mu dech zapierały, gdy Barwicki
110 2  |            spódnicą. Zresztą najłatwiej mu było patrzeć na Laurę w
111 2  |            który jeden z sąsiadów podał mu niemal na klęczkach, drżącymi
112 2  |                 tego samego, wskazanego mu celu.~Były jednak oczy,
113 2  |                 Na szczęście dopomożono mu do zmiany kierunku. Podtrzymany
114 2  |           oczyma pewnych miejsc znanych mu po nocy.~Za parkiem i aleją
115 2  |                pobyt dłuższy. Trudno by mu było w tym czasie odjechać.
116 2  |                 znaku! Czasami wydawało mu się, że wszystko, co przeżył,
117 2  |                 robić dalej. Przesunęła mu się w pamięci melodia znanej
118 2  |            głowę - ukazywała się niosąc mu w ofierze uśmiech miłosny,
119 2  |          opiekunkę tego młokosa. Dawała mu przezorne rady i wskazówki
120 2  |            czarną twarz Karoliny. Śniło mu się, że już dawno taką samą
121 2  |               wypadki nawłockie służyły mu za temat do interesujących
122 2  |            podjudzona i podsycona, dała mu taką moc, jakiej w sobie
123 2  |              trafił na szpicrutę, którą mu ciosy zadawano. Baryka uchwycił
124 2  |                światło przyćmione, żeby mu w tym stogu siana ciemno
125 2  |             dlań dobry i czuły: śpiewał mu gorzką pieśń swoją o wiecznej
126 2  |               sosen w tym lesie sprawił mu ulgę, jakby muzyka głęboka
127 2  |                 się po okolicy. Zdawało mu się, że ją pierwszy raz
128 2  |              oberwanymi wrótniami. Było mu wszystko jedno, iść tu czy
129 2  |         Hipolita, dziedzica, więc wolno mu było poszukiwać, czego chce.
130 2  |                 sekretnej misji szepnął mu już okumon Gruboszewski.
131 2  |             srogi polski wicher - serce mu nieraz pękało. Pękało tak
132 2  |        Gruboszewski ucieszył się, jakby mu kto cały Chłodek na własność
133 2  |                 z wielkiej sieni, udało mu się jeszcze rzucić okiem
134 3  |        kramarzył. Mieszkał i już. Pokój mu się jednak nie podobał.
135 3  |                książek przeważnie obcej mu, ekonomicznej i handlowej
136 3  |                jego przyjaciel niewiele mu powiedział. Właściwie -
137 3  |       Abramowski. Nauczał i wierzyliśmy mu ślepo, stworzyliśmy dzięki
138 3  |             kochany portret i powtarzam mu codziennie: śpij spokojnie,
139 3  |        zaciekawiać, a wreszcie narzucił mu się wszechwładnie jako problemat.
140 3  |       zamieszkujący dzielnicę, w której mu przebywać wypadło, są zbiorowiskiem
141 3  |               urzędowymi pracami, które mu ogrom czasu zabierały, i
142 3  |           pracowity młody człowiek, tak mu skądinąd bliski, nadzwyczajnie
143 3  |                pracy siłami podwładnych mu urzędników. Toteż płacił
144 3  |             barwy zupełnie nowej, którą mu dawało postępowanie dzielne
145 3  |                rozjuszała. Nie podobało mu się tutaj, w tym mieście.
146 3  |               nie anemia i astma, które mu "głos odbierały", mógłby
147 3  |               milczenie, w astmę, która mu głos odbierała. Zimnymi
148 3  |            Fenomenalna pamięć pozwalała mu mieć na zawołanie cytaty
149 3  |                dokonać spowiedzi, którą mu swego czasu proponował ksiądz
150 3  |            aferach poszukiwał. Chodziło mu o zgorzknienie Baryki, o
151 3  |            uczuciom Cezarego, jakoś był mu na rękę. Sam w rozmowach
152 3  |        proletariatu i nędzarzy. Nie dał mu wracać w wydeptaną, wygodną
153 3  |         uniesień wojennych, których nic mu odebrać nie mogło i nic
154 3  |           rozumiał je i cenił. Lecz coś mu ostro przeszkadzało czuć
155 3  |               być tak radykalnym, łatwo mu wyzbyć się granicy polskiej,
156 3  |                 udręczeni ludzie. Łatwo mu zresztą wyzbyć się mnóstwa
157 3  |                  pod sinawym nosem. Żal mu było Antoniego Lulka! Tak
158 3  |             wzrok w Barykę. Prawnik coś mu tam kładł do ucha, gdy Cezary
159 3  |         usposobienie pustackie. Chciało mu się śmiać ze wszystkiego,
160 3  |                 poczuł w sobie właściwą mu przekorność. Każde bowiem
161 3  |                go do Gajowca, zagrodził mu drogę do Gajowca. Nie było
162 3  |              poszedł przed siebie. Było mu zimno. Lepka wilgoć topniejącego
163 3  |             wypiciu odrobiny rumu zdało mu się w półsennym przywidzeniu,
164 3  |                policyjny uniform. Zdało mu się w półsennym drzemaniu,
165 3  |                 czym nikt nie wie. Każe mu tam drzwi otworzyć! A tamten
166 3  |             wciąż się wahał. Wspomniało mu się wtedy jedno zdanie z
167 3  |                zimna wzgarda napełniała mu piersi, niczym trucizna
168 3  |                  że to jest ona. Wydała mu się być młodszą o jakie
169 3  |                  Wszelkie słowa wypadły mu z gardła. Sam głos zamarł.
170 3  |             zemściwego jastrzębia u rąk mu wyrosły. Szedł rozbryzgując