Czesc

  1 1|              nie mogło jej przełamać. Teraz ta żelazna obręcz rozluźniła
  2 1|            napełniła jego matkę.~- Co teraz będzie? - szeptała załamując
  3 1|          umizgami lub awanturą. On to teraz stawiał na swoim. Robił,
  4 1|             dokładniej obejrzeć. Całe teraz dnie spędzał poza domem
  5 1|              nieraz i bójek. Z każdym teraz belfrem zadzierał, wszczynał
  6 1|               pokornym cieniem osoby. Teraz ów cień musiał stać się
  7 1|             głos, krzyk, śpiew. A oto teraz obcy się staje i złowieszczy.
  8 1|         chodziła na mityngi. Patrzyła teraz ponuro w ziemię i nie odzywała
  9 1|            młody adept rewolucji cały teraz dzień spędzał poza domem
 10 1|             mroku i strachu. Bała się teraz śmierci. Straszliwie, ach,
 11 1|            Cezary z matką mieścił się teraz w najmniejszym pokoiku,
 12 1|           szczęścia. Czekali na ojca. Teraz już Cezary nie lękał się
 13 1|               pochłonąć świat cały, a teraz świat ich pochłonie. Wychodzą
 14 1|          katowni-czrezwyczajek. Wieją teraz, gdzie pieprz rośnie. Wolą
 15 1|  ironiczny-nieironiczny, wyrozumiały. Teraz dopiero czuciem dotarł do
 16 1|          przecież prowadzony za rękę. Teraz dopiero zdrętwiał, nie znajdując
 17 1|               tam i patrzał w ziemię.~Teraz dopiero wyraźnie widział,
 18 1|              należy. Przypatrując się teraz poprzez kupę czerwonej bakińskiej
 19 1|         przetrąciła jej żelazną wolę. Teraz dopiero wysunęły się na
 20 1|          wierszach poetów. Wypowiadał teraz matce umarłej te ciche,
 21 1|          Cezary - poniewczasie! - był teraz uległy matce. Wsuwał się
 22 1|          wszystkimi błędami! Rozumiał teraz ilość i jakość błędów. Przebaczał
 23 1|            trwożyła się i miłowała. A teraz, gdy już od niej odeszło
 24 1|           sedno jego istoty. Tak samo teraz!~"Rewolucja - nauczał ducha
 25 1|               pułki ormiańskie, które teraz nic nie miały do stracenia,
 26 1|         niegdyś, Cezary Baryka myślał teraz o świątyni ognia między
 27 1|           napełnionym mrowisku, które teraz druzgotały wielkie pociski
 28 1|               ciężarów, pozbawiony na teraz płóciennego nakrycia, ciągniony
 29 1|         podpierania się nosem", toteż teraz jadł przyznaną i przeznaczoną
 30 1|            nagięty nosek wyprężył się teraz jak struna wyciągnięta ponad
 31 1|           chwyciły go ręce ojcowskie.~Teraz już nie było wątpliwości!
 32 1|         zemstę wydać. Zabiliby mię. A teraz nie chcę umierać!~- Za co
 33 1|                 Czy to wiadomo, za co teraz ludzie ludzi zabijają!~-
 34 1|            ledwie można było pojąć:~- Teraz już... Teraz już - w nogi!
 35 1|            było pojąć:~- Teraz już... Teraz już - w nogi! W nogi! Chcesz?~-
 36 1| przedsięwzięciu.~Dążyli tedy, obydwaj teraz, na razie w marzeniu, do
 37 1|       pracowali w kopalniach nafty, a teraz wskutek przewrotów i zawieszenia
 38 1|              potem. Rozumiał, że jadą teraz do walizki, ale potem? Rozumiał,
 39 1|               nie mówiłem, bom ja się teraz bardzo zmienił i nie chciałbym
 40 1|        Dawniej byłem zupełnie inny, a teraz jestem zupełnie inny. Innego
 41 1|        dzieciństwie, a innego widzisz teraz. Taki to los. Za pobytu
 42 1|               wywrócił. Ale nie o tym teraz mowa.~- Cóż ten Baryka?~-
 43 1|               swoich odległych celów. Teraz wieś polska jeszcze nie
 44 1|            przypartej do budynku. Już teraz bardzo mała ilość paliwa
 45 1|           żądzą życia. Cezary patrzał teraz na rozmach rewolucji w jej
 46 1|             między ludźmi tworzącymi. Teraz szedł na postronku swojej
 47 1|              nic nie rozumiał, jak ty teraz. I patrz, co się ze mną
 48 1|        przedziałach pociągu, oddychał teraz powietrzem szerokim, olbrzymim.
 49 2|            jako młoda panienka, a oto teraz imię tylko z niej zostało.
 50 2|          strony. Pan Gajowiec, jedyny teraz quasi-opiekun i duchowy
 51 2|          dobrze Cezaremu znajomy. Oto teraz znowu rozlegał się ten głos
 52 2|       przytłoczyła. Baryka nie myślał teraz, o co walczy i z kim, gdzie
 53 2|             siedzieli w sanatorium, a teraz przebrali się za bohaterskie
 54 2|            kiedy jej dobra zabierano. Teraz zarabia na kawałek chleba.
 55 2|           buzią jak malina! Jeżeli go teraz nie oszołomisz, znowu zapanuje
 56 2|              stale i niezmiennie, ale teraz przepij no, Nastek, do tego
 57 2|             matki. Ojciec to mu nawet teraz niedawno umarł. I w jakich
 58 2|               chodzi. I śmieje się. I teraz sobie znowu starki kropnie!~-
 59 2|           rozradowanych.~- Et, Hipowi teraz będzie dobrze w Nawłoci! -
 60 2|            placu wujcio Michał, który teraz dopiero dorwał się do opowieści
 61 2|             przerabiany wielokrotnie. Teraz tu jest mieszkanie rządcy,
 62 2|              zawsze zgięty ku dołowi, teraz stał się jakby nowym szponem
 63 2|             wstała już wprawdzie, ale teraz powróciła znowu do łóżka,
 64 2|               Ból głowy. Febra. Bo to teraz te ciągłe zmiany pogody.
 65 2|               pogoda, no to pogoda. A teraz... Widać panienka z tej
 66 2|              szosy - rzekł Hipolit. - Teraz ruszymy. Czuj duch!~- Rozkaz!~
 67 2|            częstotliwiej furkocząc.~- Teraz uwaga! Pełny bieg! Full
 68 2|               miał ataki duszności, a teraz się to uwidoczniło, gdy
 69 2|              parą. Cezary zwrócił się teraz twarzą do konia i mógł widzieć
 70 2|              był człowiek. No, umarł. Teraz się ten Barwicki rozbija
 71 2|          srogimi kolcami. Głogi miały teraz na sobie owoc swój różany,
 72 2|          suknię. Jej uroda zajaśniała teraz inaczej. Było dziwnie, niemal
 73 2|              jedwabiem pończochy były teraz wysmukłe jak u podlotka.
 74 2|               Zresztą - czyja wiem... Teraz nie było czasu czytać, a
 75 2|         włościańskiej Nawłoć Dolna, a teraz dawał baczenie na przygotowania
 76 2|       ostrożnie szeptała matka, która teraz bała się bardziej, ażeby
 77 2|             ich w istnym locie, który teraz przedsięwzięły czarne "krety".
 78 2|               wychowaną do zbytków, a teraz muszę obsługiwać cudzy zbytek.~-
 79 2|                Umarła. Jestem sama.~- Teraz ja znowu jestem pani porte-malheur,
 80 2|           Hipolitowi Wielosławskiemu. Teraz sprawiała mu istotną przyjemność,
 81 2|       Ukrainie, gdzie już pewnie jest teraz wiejska szkoła.~- Żeby odebrać
 82 2|           młynarczyka"... - szydziła.~Teraz Cezary zaczerwienił się
 83 2|               ustom przez usta krążył teraz we wszystkich jego żyłach
 84 2|         jeszcze choćby i pół godziny. Teraz nieprędko taka sposobność
 85 2|         ważyła. Zasiadła nad książką. Teraz dorozumiała się, dlaczego
 86 2|            piękna pani - że nie byłam teraz w domu. Już by konie dawno
 87 2|              będzie na tym pikniku. A teraz trzeba już jechać... - rzekła
 88 2|     obrośnięty kolczastymi krzakami.~"Teraz - z kolei - psy..." - pomyślał
 89 2|             namyślając się, czy wejść teraz. Jeżeli służący wlezie do
 90 2|             stronicy dosyć długo. Był teraz zupełnie spokojny: przyszedł
 91 2|               rozmawia. Serce biło mu teraz nie na żarty. Lecz nacichło,
 92 2|              nasze sygnały miłosne. A teraz - co pan ze mnie zrobił?~-
 93 2|              co pan ze mnie zrobił?~- Teraz - niech go wszyscy diabli
 94 2|           dwoma ogromnymi powozami, a teraz pokazywało światu, co to
 95 2|              w nieustanne szaleństwo. Teraz się to znów przed jej oczyma
 96 2|          przed jej oczyma powtórzyło. Teraz ta sama tajemnica spadła
 97 2|          patrzeć na niego.~- Nie myśl teraz o tym, Czarusiu, Czarusieńku...~-
 98 2|        Obmyślę. Może dziś. Posadź mię teraz, a potem znowu tańcz ze
 99 2|          zamysły i obmierzłe żądze, a teraz wyprowadza ją do drzwi tego
100 2|                Cała wielka sala pełna teraz była par posuwających się
101 2|             ścierpła na samą myśl, że teraz ma tańczyć solo tego zawadiackiego
102 2|               potężnej jego rozkoszy. Teraz wprawiał ją w zachwyt swym
103 2|             się posuwistymi figurami. Teraz zabawa sięgała swego zenitu.
104 2|        kłap-kłap-kłap... Ja cię znam! Teraz się dopiero wylakierowałeś...
105 2|           Gajowca, z doniesieniem, iż teraz jeszcze nie przyjedzie,
106 2|             zadawania ciosów, bił nim teraz bez miłosierdzia. Barwicki
107 2|             krzesło. Obydwaj wydawali teraz zduszone szepty nienawiści
108 2|             kim ma do czynienia.~- Ty teraz będziesz nosił swoją ruski
109 2|            jego nie postanie. Oto tam teraz Laura i ten człowiek śmieją
110 2|              Któż wie, może to tamten teraz zacznie powiększać światło
111 2|              nieszczęście. A nie szło teraz samo. Jak to jest we zwyczajach
112 2|        Dlatego, ażeby Laura mogła być teraz z Barwickim. O rozpaczy!~
113 2|           sobie poradzić. Osaczyły go teraz te trzy kobiety, niczym
114 2|             zadany przez Barwickiego, teraz narywał jak wrzód. Cezary
115 2|            walec nabrzmiały. Jakże tu teraz zjawić się w Nawłoci? Wrócić
116 2|              Leńca. Ha! Cóż? Można by teraz pójść do Laury... Już go
117 2|         świństwa. Niczemu nie wierzę. Teraz ta pręga na twarzy...~-
118 2|            był położył za drugiego. A teraz ty w moim gnieździe rodzinnym,
119 2|              tutaj otoczyło. Nie mogę teraz ani tutaj być, u was, ani
120 2|            śmierci. Cezary plątał się teraz wśród mieszkańców wiosek,
121 2|        wiadomość w serce go poraziła. Teraz już zgasły wszelkie tajne
122 2|           uniesień, takiej radości, a teraz zwierciadło takiej żałości.
123 3|             Ach, jakże ten zapach był teraz dokuczliwy! Zaiste, jak
124 3|        zwracał uwagi na te wizerunki. Teraz, nie mając do roboty nic
125 3|              i Austria! Ale nie o tym teraz mowa. Oto - Edward Abramowski.
126 3|     społeczeństwa stowarzyszeniowe. A teraz rzeczywistość. "Stowarzyszenie
127 3|            spadli widocznie z etatu i teraz oto szukają zysku wprost
128 3|       wiadomości o krajach, które się teraz zjednoczyły i w jedno ciało
129 3|          poruszać, że przynajmniej na teraz nie ma żadnej szansy wykorzenienia
130 3|             jak ci się żywnie podoba. Teraz masz sposobność usłyszenia
131 3|                  Wstęp już słyszałem. Teraz może by pierwszy rozdział...~-
132 3|             weszło naraz siedem osób.~Teraz dopiero Cezary zrozumiał,
133 3|               Przewodniczący rzekł:~- Teraz mówi towarzyszka. Później
134 3|   towarzyszowi głosu.~- Dlaczegóż nie teraz? Ja tylko parę słów...~-
135 3|            wam wszystkim...~Wszystkie teraz oczy skierowały się na Cezarego
136 3|              się uczyć medycyny.~- Ja teraz od komunistów pobieram lekcje
137 3|               mało - ale dajemy.~- Ja teraz stawiam pytania! I pytam
138 3|         przyszła do mnie przez sen. A teraz przyszłaś sama. Przyszłaś
139 3|              powabna, nadobna! Jesteś teraz tak wysmukła, tak puszysta.
140 3|       wychowanku! Mogłam być twoją, a teraz muszę być z Barwickim, muszę
141 3|           ledwo-ledwo wydała:~- Muszę teraz... Muszę... Tak oto... Umierać
142 3|       zachwiał się od wrażenia, że to teraz on dostał szpicrutą straszliwe
143 3|              Któż to była ta kobieta? Teraz dopiero dowiedział się o
144 3|               jej obeschły i patrzyły teraz, spłakane i zaczerwienione,
145 3|             Więc to tak - westchnął - teraz jesteś ślubną żoną Barwickiego.~-
146 3|           podeptał!~- Kłamiesz! To ty teraz wszystko depczesz nogami!