Czesc

  1 1|     potrzebne.~Ile to razy stary pan wzdychał:~- Ach, gdybym
  2 1|    trzeba, żeby jaśnie wielmożny pan zamieszkał na wsi, chodził
  3 1|         Barykę - jakże - kochany pan Seweryn - Symbirsk - dawne
  4 2|       znajomy ojca nieboszczyka, pan Szymon Gajowiec, bardzo
  5 2|         przejmuje i wzrusza. Ale pan Gajowiec, sztywny i wytworny
  6 2|       imię tylko z niej zostało. Pan Gajowiec sucho zapewnił
  7 2|          kubek do matki podobne. Pan Gajowiec chętnie z Cezarym
  8 2|          nieraz, iż tak samo jak pan Gajowiec widzi ją młodziuteńką,
  9 2|      sympatia dla tamtej strony. Pan Gajowiec, jedyny teraz quasi-opiekun
 10 2| barbarzyńcy! - ciskał się pewien pan, grubas w drogich kortach,
 11 2| zobaczymy. Nie życzę panu, żebyś pan na własnej skórze doświadczył,
 12 2|          będzie dobrze.~- Jesteś pan niepoprawnym optymistą!~-
 13 2|    dookoła niego dzieje.~- Żebyś pan sobie tylko nie potrzebował
 14 2|      tylko szeptano, że to gruby pan z panów, srogi magnat, a
 15 2|         cywilne, do czego pomógł pan Gajowiec udzieleniem zaliczki
 16 2|         W pewnym miejscu "jaśnie pan" rzucił poza siebie lakoniczne
 17 2|      oczami; młody ksiądz; stary pan z czarnymi, obwisłymi wąsami...~
 18 2|        buty w przedpokojach, jak pan Jędrek.~- Ależ nie! Wiem,
 19 2|      prawie bolszewikiem.~- Tak? Pan? - zdziwiła się owa panna
 20 2|          z marchewką, ale musiał pan przecie, leżąc z nim po
 21 2|       pani.~- Aż w Baku!... To i pan stamtąd, z Baku?~- Troszeczkę
 22 2|          przybył jeszcze rządca, pan Turzycki, oraz dwie ciocie
 23 2| najszczersze z oczu kap-kap-kap! Pan Gajowiec - dobrze! Ale skądże -
 24 2|   przyszła z odsieczą.~- Ależ to pan musi być zmęczony - zmęczony! -
 25 2|       tak sądzę.~- A gdzież nasz pan Czaruś będzie spał? We dworze
 26 2|          świecę.~- Zdaje się, że pan ma tutaj wszystko, co potrzeba.
 27 2|         panią odprowadzę.~- Tak! Pan mnie, bo się boję, a potem
 28 2|        boję, a potem ja pana, bo pan nie trafi.~- Już trafię,
 29 2|         więc dobrze. Troszkę mię pan odprowadzi, bo po prawdzie,
 30 2|        to nie po chrześcijańsku: pan by zmókł.~- A więc postąpmy
 31 2|             Żadnej przykrości mi pan nie zrobił. Ale otóż i dwór!
 32 2|         Dobranoc panu! A czy też pan naprawdę traf?~- Jak w dym!~-
 33 2|       niż koń Kasztan.~- Ależ go pan zmydlił! - wtrącił mocnym,
 34 2|          w pianach. Myślę, że go pan napalił. Ależ dycha! Kiedyż
 35 2|      napalił. Ależ dycha! Kiedyż pan powrócił?~- Wczoraj.~- Tiens! -
 36 2| przyuczono nas rano wstawać.~- A pan także z wojny? - zapytała
 37 2| Oczywiście. Tak jest, z wojny.~- Pan pozwoli, że się przedstawię... -
 38 2| żołnierzy.~- Wiadomo przecie, że pan nie mógł iść ze względu
 39 2|    wtrąciła pani Kościeniecka.~- Pan Władysław chory na astmę?
 40 2|         podczas wojny musiał się pan tej astmy nabawić... - Gdzież
 41 2|          Gdzież tam! Już dawniej pan Władysław miał ataki duszności,
 42 2|          jechać do Leńca?~- Może pan jechać! Jeszcze się tam
 43 2|         kawałeczek mydła, to się pan cudnie odmyje, a chłopiec
 44 2|     skórę i safian. Tam siedział pan Barwicki z książką w ręku.
 45 2|          pewnego nic nie ma...~- Pan lubi książki? - zapytała
 46 2|        nie było znowu chęci.~- A pan jest z których stron? Przepraszam
 47 2|          Matka tam umarła.~- Ale pan tutaj u nas zostanie? W
 48 2|   okolicy, w każdym razie zabawi pan dłużej. Prawda panie Hipolicie?
 49 2|       tancerzy ani na lekarstwo! Pan przecie tańczy?~- Owszem
 50 2|      czaprakiem znaczonym. Młody pan dosiadł Urysia w oczach
 51 2|        nie powtórzy. Strzeżonego Pan Bóg strzeże.~- Dobrześ to
 52 2|       Cezary.~- Boleję i koniec! Pan tu przyjechał i jest pan
 53 2|         Pan tu przyjechał i jest pan moim porte-malheur!~- O,
 54 2|    wąsaty, przysadkowaty, typowy pan okumon. Cezary zapytał panny
 55 2|          pójść z panią?~- Jeżeli pan sobie życzy...~Minęli płoty
 56 2|     rzeczywiście nie ma. Tu, wie pan, nie ma rozmachu, przestworu.~-
 57 2|           ofiarą" bolszewików?~- Pan? Tak? Nie przypuszczałam.
 58 2|      miał koniec niż moja matka! Pan nawet nie domyśla się, co
 59 2|             Jestem mściwa. Gdyby pan wiedział; z jakim uczuciem
 60 2|      katem parobków...~- A gdyby pan wiedział, z jakim uczuciem
 61 2|      dworeczku? O Boże!~- Cóż by pan tutaj robił? Agitował?~-
 62 2|      niedzielę bawi się znowu za pan brat z dziećmi dziedziczki,
 63 2|  samowładnie. Ponieważ bezwładny pan Storzan, stary kawaler,
 64 2|       podręcznym był narzeczony, pan Barwicki. Lecz były również
 65 2|     mówiła szeptem:~- Niech mnie pan nie gubi! Niech mnie pan
 66 2|         pan nie gubi! Niech mnie pan nie robi nic złego!~- Złego?
 67 2|         głębi serca... Niech mię pan nie gubi!~- Ach, z tym "
 68 2|          powrót tych koni. Chory pan Storzan tego dnia miał się
 69 2|      całej swej przepiękności.~- Pan jeszcze tutaj?! - krzyknęła
 70 2|       zdumieniem. - Myślałam, że pan już dawno wrócił do Nawłoci.~-
 71 2|       wracają.~- Skandal! Czemuż pan nie zażądał koni stąd, z
 72 2|        czym wynagrodził! Ale cóż pan tutaj robił z tymi swymi
 73 2|       Panie, co za typy! Zobaczy pan zresztą na własne oczy.
 74 2|     również całe jego ciało.~- A pan będzie dużo tańczył?~- Będę!
 75 2|   zaprosiła mię na ten piknik.~- Pan sobie, widać, wyobraża,
 76 2|        prosił o przebaczenie, iż pan jego nie może przyjąć "jaśnie
 77 2|         holu, wesoło rozmawiały. Pan Barwicki żegnał się z narzeczoną
 78 2|    jeszcze i nakryte kapą.~- Czy pan nie ma kaszlu? - zapytała
 79 2|         cicho.~- Nie.~- To niech pan tu wejdzie.~Cezary wszedł
 80 2|    sygnały miłosne. A teraz - co pan ze mnie zrobił?~- Teraz -
 81 2|     oczodołu, pełnego ciemności, pan Storzan witał wszystkich
 82 2|  wesprzeć. Proszę o kieliszek...~Pan Storzan ujął kieliszek,
 83 2|          mam tańczyć? Jest tutaj pan Baryka, który świetnie tańczy
 84 2|        Właśnie wtedy narzeczony, pan Barwicki, nachylił się nad
 85 2|  uciekała przed perliczką.~- Ja? Pan to widział? - jęknęła zrywając
 86 2|       nie przyjedzie, choć go ów pan Gajowiec listem rekomendowanym
 87 2|     późno. Kto tu z państwa jest pan Baryka?~- A co? - zapytał
 88 2|       Szarłatowiczównie? - pytał pan Skalnicki występując niejako
 89 2|       jechać również do Warszawy pan Barwicki, ale to na zapał
 90 2|  Zwróciła się do Cezarego:~- Jak pan śmiał wdzierać się tutaj
 91 2|         tutaj o tej porze. Widzi pan, do czego doszło! Pańskie
 92 2|        go sobą. Krzyknęła:~- Jak pan śmie`? To mój narzeczony!~-
 93 2|   teatralną pozę.~- Niech mi się pan zaraz, natychmiast stąd
 94 2|     krzyknęła.~- A co?~- Wyjdźże pan stąd! Wyjdź stąd! Wyjdź
 95 2|        jak wszystko w jego domu, pan Gruboszewski wziął z rąk
 96 2|      jaśnie pana - sumitował się pan Gruboszewski - więc tutaj
 97 2| Gruboszewski - więc tutaj jaśnie pan raczy rozgościć się według
 98 2|         Nie jestem wcale "jaśnie pan", lecz najzwyklejszy Baryka.
 99 2|       może przytłuc!~- Czemuż go pan nie przytwierdzi mocnym
100 2|          poszukiwać, czego chce. Pan Gruboszewski, człowiek żyjący
101 2|          to za przygodę szanowny pan mieć musiał, że aż taką
102 2|          trupków w prosektorium. Pan Gruboszewski ucieszył się,
103 3|       Poprzez mieszkanie starych pań, których było dużo, a jakichś
104 3|         się uradował podstarzały pan Gajowiec. - Wielce!~W gabinecie
105 3|          wychodzili interesanci. Pan Gajowiec zaprosił Barykę
106 3|         środka, oświadczając, iż pan "wiceminister" spóźni się
107 3|    niejasne reminiscencje...~Gdy pan Szymon Gajowiec przyszedł
108 3|        Warszawiacy"? Dlaczego im pan nadaje taki tytuł ogólny
109 3|          gadatliwych próżniaków.~Pan Szymon Gajowiec poza urzędowymi
110 3|          nazwę narodu polskiego. Pan Gajowiec czerpał materiały
111 3|         jednego człowieka. Toteż pan Gajowiec szukał pomocy Cezarego
112 3|       się do tej właśnie roboty. Pan Gajowiec nie chciał "okradać"
113 3|          starszego pana. Starszy pan, jak wszyscy prawie starsi
114 3|        nie mógł w sedno utrafić.~Pan Szymon Gajowiec, dążący
115 3|     ażeby budzić ze snu niewoli.~Pan Gajowiec opowiadał swemu
116 3|         tam wepchnąć i schwytać. Pan Gajowiec wspominał blade
117 3|       jest siła modlitwy - mówił pan Gajowiec. ~I oto przypominał
118 3|        Modlitwa zrobiła swoje...~Pan Gajowiec, urzędnik legalista',
119 3|  entuzjazmem do "złotego". Gdyby pan Gajowiec wiedział, o czym
120 3|       Sam zadał pytanie:~- Więc "pan" utrzymuje, że Polska może
121 3|          w wyszywanej koszuli. - Pan nie wie jeszcze, co to jest
122 3|        co to jest pańska Polska, pan się dopiero dowiaduje, więc
123 3|        zaczął Mirosław - że ten "pan" wywindował tutaj w swym "
124 3|            Czy prawda?! Czekajże pan! Powiem ci prawdę! Kowalowi
125 3|           Jeszcze mało?~- Co się pan mnie czepiasz? - krzyknął
126 3|   wreszcie głos rozkazu.~Czyż to pan posterunkowy rozmyśla w
127 3|          lot, w skok, w mig, nim pan posterunkowy zawróci, nim
128 3|         na wzór deszczu.~I znowu pan posterunkowy zimnym okiem
129 3|     interesy, wielkie zyski. Tam pan w okularach na nosie, w
130 3|          intrygi, wielkie plany. Pan z uśmiechem na ustach, z
131 3|        mocnej czaszki, pracują - pan posterunkowy powstaje. Kiedy
132 3|        ciemny jak tabaka w rogu. Pan także nie wiesz całej prawdy.~-
133 3|          Po kolei!~- Na wszystko pan znajdzie wytłumaczenie!
134 3|     stawiane dzisiejsze zarzuty. Pan, jakoby, wyzbył się już
135 3|          odparcie zarzutu, używa pan tekstu romantycznego, zupełnie