Czesc

 1 1|     oficerów został na pokładzie, a on sam z matką na brzegu, i
 2 1|    wypraszał umizgami lub awanturą. On to teraz stawiał na swoim.
 3 1|              Dopóki mąż był w domu, on był osobą - ona cichym i
 4 1|              gdzie chce, hasał! Ale on bije w miłość, targa tą
 5 1|       wyznanie -długo, tęsknie. Ale on nie powiedział jej nigdy
 6 1|       pannie z "domu" siedleckiego, on, biedny kancelista z "Pałaty",
 7 1|            jak gdyby kaplicę swoją. On to jeden wiedział o wszystkim,
 8 1|   urzędowych, z tajemnych raportów. On jeden stał nad drogami tego
 9 1|     ojczysta pachniała w jej duszy. On to był jej nauczycielem,
10 1|             sam Cezary Baryka, gdyż on to ją właśnie z miejsca
11 1|        dekrecie i oświadczeniem, iż on niezwłocznie wskaże miejsce
12 1|        Zgadzała się, skoro tak chce on, głowa domu. Nie było już
13 1|        nadpłynąć człowiek wyśniony, on jeden jedyny, który ją na
14 1|         dorosły syn stał przy niej. On także patrzał w przybyszów.
15 1|         także patrzał w przybyszów. On także przewiercał tłuszczę
16 1|         zaczęła z wnętrza okrętu. I on czekał. Nieraz okropne moskiewskie
17 1|           jej tajemnicę, iż przecie on sam - Cezary - nie był nią,
18 1|        burzy zawartego w rewolucji. On wchłaniał ten ogrom burzy,
19 1|          częstokroć ku końcowi, gdy on dopiero zasypiał. A ledwie
20 1|         przerażenie na myśl, jak to on jutrzejszy dzień przetrzyma
21 1|        Gruzinów, Niemców i Żydów, a on był nieco odmienny od wszystkich
22 1|          się, że miejscowość, którą on nabył od niemieckiego posiadacza,
23 1|            jego geniuszu.~- Dokądże on tak idzie dalej?~- Do swoich
24 1|            widziało.~- Na szczęście on nie chce stawiać nic innego
25 1|           na całym świecie, zamęczy on się, biedaczysko. Łotra
26 1|          światło uderzające w oczy. On nie tylko wierzył w coś
27 1|          przyjaźni z mamą i Ze mną. On się tobą zajmie, on ci wszystko
28 1|            mną. On się tobą zajmie, on ci wszystko powie. Nazywa
29 1|   ciekawością na młodego przybysza. On poczuł się w tym tłumie
30 1|            walizce. Szedł na oślep. On może jeden w tym tłumie
31 2|          nawet rywala. Został tylko on, Cezary, cień i podobizna "
32 2|             fakultetu. Nie pałał ci on entuzjazmem do wojaczki,
33 2|            kasztanów, widzieli, jak on się w takiej chwili, w takiej
34 2|            bolszewicką armię.~- Wie on dobrze, że już ich nie dopędzi.
35 2|        nadto z całości sentymentów. On to właśnie był żołnierzem
36 2|             zapomniał usługi. Nigdy on nie mówił o swym rodzie,
37 2|         Hipolit! Błagam cię...~- Co on chce? - pytał ksiądz Anastazy. -
38 2|             tak zaraz pobrać, jakby on pragnął, bo matka Kościenieckiego
39 2|             nic. Tak strasznie nic. On jeden przecie, Cezary Baryka,
40 2|            za babską ciekawość...~- On jest z Baku... - rzekł Hipolit.~-
41 2| uszczęśliwienia podała mu rękę, gdy on raczył ją zaszczycić podaniem
42 2|    Przypomniał sobie, że przecie to on grywał z matką dzień w dzień
43 2|            każdym razie to samo, co on, gdy go chłopy wyrzucały
44 2|             Ta strona święta, gdzie on się obracał, posiadała swój
45 2|          zawierały tylko tyle, żeby on kiedyś - kiedyś przyszedł
46 2|              okropnie zeszpecona, a on siedzi przy jej grobie.
47 2|                  wycedził Cezary. - On będzie niesłychanie zazdrosny,
48 2|          sobie, widać, wyobraża, że on jest tak oto teoretycznie
49 2|       przygaszam światło lampy, gdy on odjeżdża i zdąża przez pola
50 2|    doświadczyły tego, czego właśnie on doświadczał na widok pani
51 2|                  Już nie pamiętasz? On jest bogaty, ma pieniądze
52 2|       ciebie i będzie szeptał... Co on szepce? Jak śmie szeptać?
53 2|         będziesz się uśmiechać, gdy on zacznie szeptać, to zrobię
54 2|           roztoczone nad głową, gdy on się zbliża. Grała spółmiłośnicy,
55 2|     niepostrzeżenie z sali balowej. On, zamiast słuchać inkantacji
56 2|             Laury. Spostrzegła, jak on się wymknął z sali.~Cios
57 2| nieszczęścia dorozumiała się, że to on rozmawia tutaj z Laurą. -
58 2|     dostrzegła w tłumie Cezarego. I on także prosił, żeby tańczyła.
59 2|             diabła! Wiem, co mówię. On nami gardzi. Wiem i już!
60 2|           bo my jesteśmy burżuje, a on wielki bolszewik. Nie przeszkadzaj
61 2|           Maciejunio stwierdził, iż on pierwszy usłyszał jej krzyk,
62 2|       patrzał wciąż na pannę Wandę. On jeden wiedział o pewnym
63 2|            na fatałaszki. Takieź to on sceny widywał? Widywał,
64 2|             śmieją się z niego, jak on swego czasu, pławiąc się
65 2|         podźwignął jego rękę, ażeby on nią uderzył Laurę! To ta
66 2|         sprytna, przebiegła, podła! On ci majątek oczyści z długów`?
67 2|           do tajnych jeno uciech, a on oficjalny małżonek! Skonasz
68 2|             poił gościa, kimkolwiek on tam jest w owej istocie
69 2|       przeważnie go nie rozumieli i on ich nie rozumiał. Nawet
70 2|          dotykalnym i tutejszym, że on znowu tego nie rozumiał.
71 3|           podczas balu w Odolanach. On zaś wtedy, mając Laurę w
72 3|            lepiej, systematyczniej. On jednak był pierwszy. Wszystko
73 3|             z hałasem oświadcza, że on do dalekiej Ameryki nie
74 3|           batalion tęgiej piechoty. On stworzył ze zwyczajnych
75 3|              ażeby dojść tam, gdzie on dojść pragnął, gdyż samo
76 3|            i pomoc, a widząc, że to on jest napastnikiem - o litość.
77 3|        napastnikiem - o litość. Ale on siekierą odrąbał ręce dziewczęce,
78 3|           nagi, ceglany mur, lecz i on jest oślizgły od brudu,
79 3|    naładowana jak nabój. Do kogo to on zamierzał nią strzelać,
80 3|          romanse tego rodzaju, gdyż on czego innego w tych aferach
81 3|          jego sercu radosny śmiech. On szczerze i pilnie czyhał
82 3|          gdy się dowiadywał, że nie on jeden osmarowuje grzeszną
83 3|         pieniądze w handlu akcjami. On tymczasem wszystkiego się
84 3|            Bij go, drzyj za włosy - on zawsze da się do rany przyłożyć...
85 3|             się wujciowi Gajowcowi! On cię pocieszy! On ci to wszystko
86 3|         Gajowcowi! On cię pocieszy! On ci to wszystko wytłumaczy.
87 3|     wszystko wytłumaczy. Zaprzeczy! On ci da wyjaśniającą odpowiedź
88 3|       półsennym przywidzeniu, że to on sam tam stoi na kamiennym
89 3|          półsennym drzemaniu, że to on tam chodzi i wraca, winowajca
90 3|          wszystkich ludzi pędzących on jeden jest niewzruszony
91 3|      Zachichotał jak głupiec.~- Czy on jest tutaj, w Warszawie?~-
92 3|          ziemię - pewnie wtedy, gdy on cię obejmował! Ty jesteś
93 3|            od wrażenia, że to teraz on dostał szpicrutą straszliwe