Czesc

 1 1| niesprawiedliwości" i "krzywd", za które znowu jako człowiek honoru musiał
 2 1|                    na dwa. Na trzeci już znowu gdzieś coś płatał. Wybijał
 3 1|               już nie ma na ziemi. Miała znowu siedemnaście lat i tę radość
 4 1|                 i śmieszny nonsens, była znowu sobą, dawną, młodą dziewczyną.
 5 1|                młodą dziewczyną. Kochała znowu Szymona Gajowca, sekretnie,
 6 1|                 śmierć - jak wtedy. Była znowu na śmierć kochana przez
 7 1|                 swój niemy romans. Czeka znowu na jego wyznanie -długo,
 8 1|                  bez gadania. Wspominała znowu odjazd swój z mężem do Rosji.
 9 1|               się natychmiast. Trzeba by znowu przyczaić się, udawać świętoszka,
10 1|           kapitału pozostawiona w banku, znowu "na wszelki wypadek", służyła
11 1|                konszachty. Mełła ziarno, znowu za bajeczną opłatą w złocie
12 1|         oczywista, śledzono, dostały się znowu do srogiej turmy.~ Gościna
13 1|                   w celu wyprawienia się znowu na wieś po zboże. Bita potężnie "
14 1|               gdy odpoczęła, trzeba było znowu iść do ciężkich robót. Słaby
15 1|                słowy, iż wiosna przyszła znowu - iż ptaszek złotopióry,
16 1|               wiosny, zjawił się skądsiś znowu i wśród gałęzi samotnego
17 1|               realną i niezmienną został znowu, jak przed nieprzeliczonymi
18 1|        twierdzenie szczęścia tej prawdy. Znowu opuścił głowę na piersi
19 1|                imię`? Śpiewał je przecie znowu:~- Czaruś - Czaruś - Czaruś...~
20 1|                  nie mogąc mówić wykonał znowu swój gest szeroki, pół horyzontu
21 1|                ramionami żelaznymi. Ktoś znowu szedł, więc Cezary ociężale
22 1|                przeraźliwie wyziewać - i znowu zasypiał. Inni mieszkańcy
23 1|                  człowiek genialny.~- Co znowu! nic mi nigdy o tym nie
24 1|                zawracający wylotem swoim znowu do morza. Utworzył coś w
25 1|                 miarą nie mogą? Białynia znowu począł tłumaczyć, że nie
26 1|                za nim zamknęły i zostali znowu sami, Cezary objął ojca
27 1|                Zacichł na długa chwilę i Znowu mówił:~- W Warszawie idź
28 1|             wionęło. To czarny przyszedł znowu ze strawą. Nachylił się
29 1|                przedziału, Cezary musiał znowu wyjść i zająć swe miejsce.~
30 1|             człowieczy. Za chwilę jechał znowu.~ Długo wlókł się pociąg
31 2|              Cezaremu znajomy. Oto teraz znowu rozlegał się ten głos przeklęty
32 2|                 i pracą nowo rozpoczętą! Znowu zaczynało się to samo, co
33 2|                    zlustrowała szeregi i znowu zawrzeszczała:~- Żarłbyś
34 2|            wypady, obroty i zasadzki, to znowu wiał przed siłą przemożną.
35 2|                 widzę, Hipie, żebyś zbyt znowu wyraźnie przypominał steranego
36 2|                 go teraz nie oszołomisz, znowu zapanuje nad tobą.~- Przebaczam
37 2|                śmieje się. I teraz sobie znowu starki kropnie!~- O, widzisz!
38 2|               drogę pytasz? Do łóżka bym znowu nie trafił! Dobre sobie!
39 2|                  krótką koszulinę - albo znowu zasłaniała~się nią bezskutecznie,
40 2|           wprawdzie, ale teraz powróciła znowu do łóżka, a do stołu dziś
41 2|              pogody. To pogoda, to masz! znowu niepogoda. Nigdy tego dawniej
42 2|              Pani Laura...~- Gdzie? Jaka znowu Laura?~- Sąsiadka nasza,
43 2|                 złośliwie, zwracając się znowu w stronę Hipolita.~W ogóle "
44 2|                 Obadwaj wojskowi wsiedli znowu na linijkę i pojechali za
45 2|                 gdy było można, nie było znowu chęci.~- A pan jest z których
46 2|               panny Szarłatowiczówny był znowu tak wybujały i dostojny,
47 2|              chwili byłoby dosyć trudno. Znowu byś się potknęła. Nic tu
48 2|                  ich ostatniego oddechu. Znowu wózek zatrzymał się obok
49 2|             chmury pożeglowały nad pola, znowu jesienny kolor nieba spływał
50 2|                 Karolina.~- Doprawdy? Bo znowu ja widzę w tym stawie ulubione
51 2|                  Jestem sama.~- Teraz ja znowu jestem pani porte-malheur,
52 2|                  przybywają wyrzucać nas znowu z domów i mordować, rozstrzeliwać,
53 2|                   a w niedzielę bawi się znowu za pan brat z dziećmi dziedziczki,
54 2|              Anastazy zrywał się i padał znowu, ażeby jeszcze dwa, trzy
55 2|            pralnią dworską. Cezary łamał znowu ręce nad swym ostatecznym
56 2|                prędko, jak nagle dał się znowu słyszeć huk drzew alei nawłockiej!
57 2|              Drzwiczki zatrzasnęły się i znowu głośno zachrzęścił żwir
58 2|                  Lecz Cezary nie był tak znowu bardzo cierpiący. Po ciemku,
59 2|                 po pewnym czasie wydobył znowu tak wielkie, że aż kopeć
60 2|            zaniku Cezary jął podnosić go znowu do zenitu. Czynił to dotąd,
61 2|                Posadź mię teraz, a potem znowu tańcz ze mną...~- Jeżeli
62 2|               jej woli oddać swój głos i znowu zapaść się w nicość. Pedał
63 2|             fortepianu, żeby przypadkiem znowu nie zamierzała beethovenować.
64 2|               kozak się skończył, kapela znowu poczęła grać murzyńskie
65 2|              byle słówka, obrażali się i znowu przepraszali wracjąc do
66 2|            źrebiec, zlewał sobie głowę i znowu parskał. Wreszcie wytarł
67 2|                 ustach. Wstała. Usiadła. Znowu wstała. Dygnęła. Bokiem
68 2|                Karolina umiera!~- Cóż to znowu?~- Umiera! To złote dziecko!
69 2|               zmarzniętą ziemię, iż jest znowu sam, jak niegdyś w Baku.
70 2|                 szalonymi nogami. I jest znowu sam jeden, jak w Baku, odrębny
71 2|             głową. Odszedł. Wydostał się znowu na pola i szedł długo, bez
72 2|             siność napełniała las. Wiatr znowu nacichł i niezgłębione milczenie
73 2|            ofiara.~- Jaka ofiara? Cóż to znowu za brednie!~- Zakochała
74 2|               pokażę księgi...~- Nie tak znowu zaraz. Przy okazji. Rad
75 2|            dotykalnym i tutejszym, że on znowu tego nie rozumiał. Wszystko
76 2|               lato i drugą jesień będzie znowu to samo: wyrobić, wydębić
77 2|               przetrzymać przednówek - i znowu dalej - do "nowego".~W pewnej
78 3|                Cezary Baryka zapisał się znowu na swą medycynę i zamieszkał,
79 3|                  w "niewoli". Częstokroć znowu osobistość dla młodego medyka
80 3|              władzę - Cezary widział, że znowu Lulek "nie ma tak dobrze".
81 3|                  byli sprawę robotniczą.~Znowu nastąpiła w przemówieniu
82 3|                  nieco na bok. Zabrzmiał znowu głos metaliczny, spokojny:~-
83 3|             upadał na podłogę, od której znowu odbijał się w podobny sposób.
84 3|                ziemię na wzór deszczu.~I znowu pan posterunkowy zimnym
85 3|               już jęków wysłuchała tyle, znowu by jękła jak nigdy. Cóż?
86 3|                  Czekacie, aż wam jarzmo znowu nałożą.~- Nie nałożą! Zginiemy,
87 3|              szli ginąć. To wy pobijecie znowu tę młodzież - swoją mądrością,
88 3|                przyszły refleksje: "Skąd znowu Barwicki? Dlaczegóż by znowu
89 3|             znowu Barwicki? Dlaczegóż by znowu w ogrodzie, obok fontanny,
90 3|                  stanął przed nią.~- Czy znowu będziesz może bił mię batem
91 3|        koniecznie z tego miejsca odejść. Znowu tedy powiedział:~- Chodźmy
92 3|                jego rękę, ale ją wyrwał. Znowu poniosła go jędza zazdrości,