Czesc

1501 2  |                  bobruje po jego pokoju i zostawia w nim rozmaite
1502 2  |            przyniosła, ułożyła na stole i że ona właśnie zajmuje się
1503 2  |                noszeniem cudzych fraków i krawatów, lecz mimo wszystko
1504 2  |                wzruszony pamięcią o nim i postanowił przy pierwszej
1505 2  |           wyprasowanie gorsu, kołnierzy i mankietów nie czekał długo.
1506 2  |             właśnie frak w swoim pokoju i nie bez uczucia rozkoszy
1507 2  |                Co prędzej uchylił drzwi i ukazał się przed dziewoją
1508 2  |                  Zakrzyknęła z zachwytu i oglądała go ze wszystkich
1509 2  |             Dame". Cezary nie dowierzał i poprosił, żeby weszła do
1510 2  |                bieliznę leżącą na stole i zapytał: - kto śmiał zajmować
1511 2  |           lękiem przyznała się do winy. I tu właśnie nastąpił natychmiastowy
1512 2  |           Cezary pochwycił ją w objęcia i przetańczył z nią przed
1513 2  |              hałasują - ktoś może wejść i wtedy będzie zgubiona. Zobaczą,
1514 2  |                 upadłego.~Gdy zaś wciąż i natrętnie labidziła o tej
1515 2  |             zgubie, straconej reputacji i, o mały włos, cnocie - zamknął
1516 2  |           gadania, podsłuchania rozmowy i - "ewentualnie" - zguby.
1517 2  |               się w piersi tego natręta i oderwała go od swoich ust.
1518 2  |                  Jednakże opamiętał się i wypuścił ją ze swych ramion.~-
1519 2  |              wyrwała się, skinęła głową i cichutko odemknęła drzwi.
1520 2  |          słyszał, jak otwarła wejściowe i wypadła do ogrodu. Czuł
1521 2  |               we wszystkich jego żyłach i żarzył się w szpiku kości.~
1522 2  |              całować się jeszcze choćby i pół godziny. Teraz nieprędko
1523 2  |           śledził tę schadzkę przygodną i widział dobrze pocałunki.
1524 2  |                 Cezary usiadł przy niej i grał na cztery ręce, szalona
1525 2  |             Wandzi. Wypędzona ze szkoły i z rodzinnego domu, nie wiedziała
1526 2  |            Osoba Cezarego zatracała się i niemal rozpływała w łagodnej,
1527 2  |            zapach fiołkowy czy różany - i szczególniejszą melodię
1528 2  |              obmierzły, pełen ciemności i nudy. Nie było siły, która
1529 2  |            która mogłaby odwrócić myśli i uczucia panny Wandy w innym
1530 2  |          marzenia nieustannego, we dnie i w nocy. Głos jego, z daleka
1531 2  |              głosu radosne albo posępne i nieraz grała coś samej sobie,
1532 2  |              albo zatracała go w muzyce i musiała odszukiwać. Wołały
1533 2  |                ją na niedosięgłe wyżyny i tam gdzieś, na wysokościach,
1534 2  |             chmurze. Wpływała w zaświat i niosły ją objęcia obłoków
1535 2  |                 przyszedł na jej mogiłę i usiadł przy wzgórku ziemnym -
1536 2  |          prowadzących z piętra do sieni i wtulona w głęboką framugę
1537 2  |              muzyki, wzloty niebiańskie i upadki do otchłani rodziły
1538 2  |              otchłani rodziły się wtedy i kształtowały w jej duszy.
1539 2  |            ciotka toczyła wiadome spory i dyskusje ze służącą, pod
1540 2  |              dziedziniec albo na schody i wystawała w sieni. Nikt
1541 2  |          zamierała ze szczęścia zarazem i z rozpaczy.~I tego dnia,
1542 2  |         szczęścia zarazem i z rozpaczy.~I tego dnia, gdy panna Karolina
1543 2  |             manii. Muzyczka spostrzegła i słyszała ze swej na schodach
1544 2  |              uczucia panna Wanda ciszej i sprytniej od najzgrabniejszego
1545 2  |               pod drzwi pokoju Cezarego i przez dziurę od klucza widziała
1546 2  |            płomienie wybuchły, zgorzały i zgasły w jej piersiach!
1547 2  |          wniebogłosy, rwać pasma włosów i lecieć w przestrzeń... Lecz
1548 2  |                we współczujące jej mury i widziała, jak panna Szarłatowiczówna
1549 2  |         czarnego tumana, a tylko wichry i szumy uczuć przeciągały
1550 2  |              nią jakby oszczepem diabła i utkwił w piersiach jak grot
1551 2  |                w usta, żeby nie skomleć i nie szczekać, gdy się to
1552 2  |              gdy się to widowisko wciąż i wciąż przed jej oczyma roztwierało.~
1553 2  |           polecenie pani Kościenieckiej i nie mógł powrócić do Nawłoci
1554 2  |               tego dnia miał się gorzej i nie był widzialny, a pielęgniarka-
1555 2  |          pozostał sam w salonie smutnym i ciemnym jak dom przedpogrzebowy.
1556 2  |                już był wszystkie obrazy i sztychy wiszące na ścianach,
1557 2  |               dywanie wielkim jak skwer i puszystym jak trawnik skweru.
1558 2  |               trawnik skweru. Wiatr bił i tłukł w okna. Było mroczno,
1559 2  |             ogromna, świeżo wywoskowana i ozdobiona lampionami w kolorowych ("
1560 2  |               batikach. Ciekawski minął i tę salę i otwarł drzwi do
1561 2  |               Ciekawski minął i tę salę i otwarł drzwi do małego pokoju
1562 2  |            wychodzącą na ogród. Wyszedł i na tę werandę, którą ostatni
1563 2  |                deszcz zalał szczodrze - i po paru betonowych stopniach
1564 2  |                 więc cofnął się do domu i poprzez wszystkie te wspaniałości
1565 2  | najwygodniejszego ułożenia się w fotelu i nie odtrącał już nawet myśli
1566 2  |            rzeczy.~Tymczasem w szerokim i wspaniałym westybulu o marmurowej
1567 2  |         westybulu o marmurowej posadzce i lustrzanych ścianach dał
1568 2  |                chwili drzwi się otwarły i ona sama ukazała się w całej
1569 2  |                stąd, z Odolan? Wojskowy i nie umie rekwirować...~-
1570 2  |         przepadam za metodami wojowania i rekwizycji. Liczyłem na
1571 2  |            Wolałem cierpliwie poczekać. I oto, jak pani widzi, los
1572 2  |           poprawiła włosy przed lustrem i usiadła w fotelu. Gdy zaś
1573 2  |              przypomniał sobie te stopy i nogi w grubych pończochach,
1574 2  |                ze stali. Przymknął oczy i drapieżnym uśmieszkiem pokrywał
1575 2  |                 patrzył na nią spod oka i nerwowe poziewanie przeciągało
1576 2  |                   Może być teoretycznie i praktycznie, a ja będę z
1577 2  |             tłumaczył swego chlebodawcę i prosił o przebaczenie, iż
1578 2  |                Pani Laura skinęła głową i minęła drzwi otwarte przez
1579 2  |              kareta, lśniąca z wierzchu i bielejąca wewnątrz od atłasu,
1580 2  |                 jeszcze siecią obfitych i gęstych kropelek.~Pani Laura
1581 2  |         otworzyła sama drzwiczki karety i jak ptak wionęła do bielejącego
1582 2  |               wnętrza. Już mrok zapadał i stary furman zapalił był
1583 2  |              skoro drzwiczki zatrzasnął i skoro tylko konie skoczyły
1584 2  |                jej ust płonącymi ustami i narzucił się jej z całą
1585 2  |            westchnęła, gdy ją bezoporną i posłuszną zagarnął w posiadanie.~
1586 2  |                 między wielkie pnie lip i topoli. Kareta na wybojach
1587 2  |               kolebka. Czarne jej pudło i lustrzane okna, zasłonięte
1588 2  |             rzucały tajemnicze lśnienia i przecinały noc jesienną,
1589 2  |             szybko zeszła na mokre łąki i zwiędłe pola. W tej dzikiej
1590 2  |                 pośród pól, w kołysaniu i drżeniu była otchłań radości
1591 2  |              jej w pełni. Pocałunki ich i pieszczoty były bezdenne
1592 2  |               okrąg gazonu przed dworem i stanęła. Cezary dwornie
1593 2  |                ucałował rękę pani Laury i skłonił się przed nią nisko -
1594 2  |              nisko. Nie chciała wysiąść i z nikim się widzieć. Drzwiczki
1595 2  |               Drzwiczki zatrzasnęły się i znowu głośno zachrzęścił
1596 2  |                 które wydała Hipolitowi i Cezaremu, było jedno specjalnie
1597 2  |          wysłuchał pilnie tego zlecenia i odpowiedział niemym ukłonem.
1598 2  |              głowy. Nim ksiądz Anastazy i Hipolit przyszli do domu
1599 2  |                  Chodzili na paluszkach i wstrzymywali się od chrząkania.~
1600 2  |                swego pokoju, minął park i przez jego aleję, wychodzącą
1601 2  |                cztery wiorsty gościńcem i szosą, lecz na prostaki,
1602 2  |           bezszelestnie. Przyczajał się i upodabniał do tej nocy jak
1603 2  |                do łąk otaczających staw i sadzawki w dole popod Leńcem.
1604 2  |       zdecydować się na okrążenie stawu i marsz po grobli, którą za
1605 2  |               ani na chwilę. Woda stawu i sadzawek, rozciągnionych
1606 2  |                drożyny, którą kroczył - i trafił dzięki jej przewodnictwu
1607 2  |         przejmująco w tym obcym miejscu i głębokim mroku szemrała.
1608 2  |              mroku szemrała. Za upustem i poza :groblą teren podnosił
1609 2  |               ręką o górną część listwy i lwim susem przesadził ów
1610 2  |          kolczastych malin czy agrestów i ze szkodą swego odzienia
1611 2  |                 nich na ścieżkę szeroką i ubitą. Myśl jego pracowała
1612 2  |               Było mu gorąco - wyraźnie i po prostu mówiąc - ze strachu.
1613 2  |               na ławkę ogrodową. Usiadł i nasłuchiwał. Psów nie było
1614 2  |                rozkoszy z nią obcowania i porwał się z ławki. Pędem
1615 2  |              najciszej. Ustąpiły powoli i cicho. Te drzwi, otwarte
1616 2  |                 drzwi, otwarte na ogród i pola, były pierwszym sprzymierzeńcem.
1617 2  |                 oko do dziury od klucza i rozejrzał się po pustym
1618 2  |               może to jest przewidziane i służący nie wejdzie do tego
1619 2  |               tego pokoju? Może przecie i przez tę sień ktoś z domowników
1620 2  |                    Licząc na ślepy traf i na szczęście miłosne nacisnął
1621 2  |               klamkę, którą już znalazł i trzymał w ręce. Cicho wszedł
1622 2  |             książkę, która obok leżała, i w miejscu, na którym tom
1623 2  |                 Śmiech był kobiecy. Ale i męski. Dwie kobiety i mężczyzna.~-
1624 2  |               Ale i męski. Dwie kobiety i mężczyzna.~- Barwicki... -
1625 2  |            wstać, wyjść, jak przyszedł, i dmuchnąć do Nawłoci. Zaklął
1626 2  |               ze złości, wściekając się i wijąc jak lis złapany w
1627 2  |                  coraz mniej tchórzliwą i coraz bardziej ozdobną,
1628 2  |              się był po tym pokoju, tam i z powrotem.~Nagle posłyszał,
1629 2  |         otwierają się, schody trzeszczą i kilka osób schodzi na dół.
1630 2  |            Laury, głos jej narzeczonego i jeszcze jakiejś osoby. Obecność
1631 2  |                 skulony na swej kanapie i przechodził istne tortury
1632 2  |                 przysunęła się do stołu i zdmuchnęła lampę. Barwicki
1633 2  |             Nastąpiły pożegnalne szepty i kontrszepty. Wreszcie narzeczony
1634 2  |       narzeczony wyszedł do przedpokoju i na ganek. Wnet dał się słyszeć
1635 2  |              Pani Laura wróciła do holu i rzekła do swej świekry:~-
1636 2  |            usłyszał muśnięcie pocałunku i szelest lekkich kroków.
1637 2  |               przeszła przez bibliotekę i z hałasem zamknęła drzwi,
1638 2  |          Później zbliżyła się do Baryki i znalazła w ciemności jego
1639 2  |                 w swej rozpalonej dłoni i pociągnęła go za sobą. Dmuchnęła
1640 2  |             szkło lampy stojącej w holu i poprowadziła kochanka na
1641 2  |             sypialni. Był to pokój duży i śliczny, jaskrawo oświetlony
1642 2  |                  Rozległy dywan, miękki i puszysty, zaścielał większą
1643 2  |            łóżko, nie rozebrane jeszcze i nakryte kapą.~- Czy pan
1644 2  |                  Baryka usiadł w fotelu i usłyszał z przerażeniem,
1645 2  |                 klucz w tychże drzwiach i otworzyła wreszcie skrytkę
1646 2  |               owoc tak wielkiego męstwa i strachu.~Lecz zdobycz odsunęła
1647 2  |                 anioła".~- Czyżby śmiał i dzisiaj?~- Raz tutaj wrócił
1648 2  |                Raz tutaj wrócił z drogi i siedział jeszcze dwie godziny.~-
1649 2  |                o nim, marzenia na jawie i tęsknoty za fiksatuarem
1650 2  |       fiksatuarem jego wąsów, podkręcam i przygaszam światło lampy,
1651 2  |          światło lampy, gdy on odjeżdża i zdąża przez pola do szosy.
1652 2  |             prowadzą!~- Muszę podkręcać i przygaszać światło, bo gotów
1653 2  |            ujęły jego kędzierzawą głowę i odwróciły ją od okna. Śmiech
1654 2  |       okolicznych ondulowali, fryzowali i czesali panie - jeżdżąc
1655 2  |                 mistrzem ceremonii, ale i fryzjerem nie lada! Wprawdzie
1656 2  |                pod tym względem pojęcia i zasady pachniały cokolwieczek
1657 2  |                 jak ulał na ich walnych i szykownych żołnierskich
1658 2  |                drogocennej, połyskliwej i delikatnej, o jedwabnych
1659 2  |        guziczkach - rozpiętego z przodu i związanego pod szyją jedwabnym
1660 2  |           niepodobny do draba kudłatego i obdartego, który boso konwojował
1661 2  |          lustrze niezrównanego eleganta i barczystego młokosa z podfryzowaną
1662 2  |           chwaściki pod brodą, to można i falbankę u dołu.~- Nie bądź
1663 2  |             wszystkie księże kokieterie i wdziej frak, albo noś i
1664 2  |                 i wdziej frak, albo noś i na balu kapotę do ziemi,
1665 2  |            radykalny! Nie urodziłeś się i nie wyglądasz na Woltera.~-
1666 2  |        ziemiański w Polsce! Chłodna noc i wilgotne jej podmuchy owiewały
1667 2  |           Baryka wszedł do sali balowej i znalazł się w kole lśniącym
1668 2  |             znalazł się w kole lśniącym i barwnym, stropił się i o
1669 2  |         lśniącym i barwnym, stropił się i o mało nie cofnął. Przekonał
1670 2  |                z boku od całej edukacji i zdobytej pewności siebie.
1671 2  |           należało zachowanie doskonałe i swobodne w pełnym salonie.
1672 2  |               tegoż statutu, iż głównym i zasadniczym dążeniem jest
1673 2  |           obdzieranie wszelakiej grubej i wielkiej własności z walorów
1674 2  |                 odstawiała swoją sztukę i kilka par już tańczyło w
1675 2  |              pochodzie na puste krzesło i dla zamaskowania swej towarzyskiej
1676 2  |                 towarzyskiej prostracji i niewiedzy, jak się zachować,
1677 2  |       przedstawicieli typu "młodzież" - i stosownie do otrzymanego
1678 2  |                 sukni była szczuplejsza i jakby wyższa. Bardzo odsłonięte
1679 2  |               Bardzo odsłonięte ramiona i plecy ukazywały zachwycające
1680 2  |              jej młodocianego szkieletu i nadobnego ciała. Cezary
1681 2  |               chciał wierzyć swym oczom i doznawał wybuchów rzetelnego
1682 2  |            gorsem, ogolonymi policzkami i to jedną, to drugą z wypomadowanych
1683 2  |                ukłony, ukłony. Uśmiechy i uśmiechy. Odpowiedziała
1684 2  |              się - "idiota!" - nachylał i ciągle coś - "idiota!" -
1685 2  |                 Michał ze swymi grubymi i obwisłymi wąsami, szczególnie
1686 2  |             obiedwie ciotki - Angélique i Victoire ("Ach, te stare
1687 2  |           pokazywało światu, co to jest i co znaczy - Nawłoć. A więc
1688 2  |          doskonałe formy, zadarte głowy i uśmiechy sprzed lat trzydziestu
1689 2  |               przybłąkanej Karoliny, no i panny Wandzi, która patrzyła
1690 2  |                oczyma, nie widziała nic i nikogo, i gotowa była dać
1691 2  |              nie widziała nic i nikogo, i gotowa była dać drapaka,
1692 2  |       dostrzegły w tłumie męskim Barykę i obiedwie doświadczyły tego,
1693 2  |               pani Kościenieckiej.~Lecz i Cezary był rad ze zjawienia
1694 2  |                 ruchy, których go długo i usilnie uczyli metrowie
1695 2  |           uczyli metrowie tańca w Baku, i poprosił pannę Karusię do
1696 2  |                 zwrócił uwagę na siebie i na tancerkę. Zza ramion
1697 2  |                  W tym tańcu monotonnym i nudnym mógł to zbliżać się
1698 2  |              tylko wątłe suknie, a rytm i nakaz tańca poddawał mu
1699 2  |             widziały jego osobę, taniec i odczuwały tę samą zapamiętałość!
1700 2  |                 łączący swe piersi, uda i nogi z piersiami, udami
1701 2  |                 nogi z piersiami, udami i nogami Karoliny Szarłatowiczówny.
1702 2  |             czym oni taki taniec kończą i o czym, tańcząc i uśmiechając
1703 2  |                kończą i o czym, tańcząc i uśmiechając się ciągle,
1704 2  |           uśmiechając się ciągle, myślą i marzą. Ona jedna znała tajemnicę,
1705 2  |                 młode serce. Wilcze kły i tygrysie pazury zazdrości
1706 2  |          salonie buchającym od świateł. I oto w tej ostatecznej prostracji -
1707 2  |          Nareszcie po wielokrotnych tam i sam posunięciach, z jednego
1708 2  |                  zwiotczałych mięśniach i obwisłych skupieniach tłuszczu
1709 2  |             suknie. Ich zwiędłe szyjska i ohydne piersi były nakryte
1710 2  |         naśladującej wydatność, młodość i gładkość cielesną. Za pomocą
1711 2  |           sztucznych szyj z prawdziwymi i za pomocą mnóstwa istnej
1712 2  |          ostatni z ostatnich? - marzyły i w rzeczywistości przeżywały
1713 2  |                 przez litość bynajmniej i nie dla dogodzenia ich złudnym
1714 2  |                 zachceniom popychał tam i ciągnął nazad, "wytrząsał"
1715 2  |              ciągnął nazad, "wytrząsał" i rozprażał najprzód ciotkę
1716 2  |               nade wszystko za śmieszki i poufne półsłówka z "tamtym".
1717 2  |           szeregu panien, mężatek, wdów i rozwódek przyszła kreska
1718 2  |                rozwódek przyszła kreska i na Wandę Okszyńską. Gdy
1719 2  |       Omdlewającym ruchem podniosła się i stanęła. Gdy ją ujął, gięła
1720 2  |             worek kartofli. Niezgrabnie i nie do taktu chodziła po
1721 2  |               ją odprowadził do krzesła i usadowił. Wtedy co prędzej
1722 2  |                wśród posunięć, przegięć i wywzajemnień, dopełnień
1723 2  |                 wywzajemnień, dopełnień i pociągnięć cielesnych tańca
1724 2  |           pieszczot słownych, pogłaskań i uściśnień dwu-, jednosylabowych,
1725 2  |                można.~Cezary był ponury i głucho zawzięty. Mruknął
1726 2  |        Uwolniłabym się. Muszę!~- No, to i ja muszę z nienawiścią patrzeć
1727 2  |                 nim. A ja o tobie myślę i myślę. Dniem i nocą! Tylko
1728 2  |              tobie myślę i myślę. Dniem i nocą! Tylko ciebie na tej
1729 2  |             widzę! Tylko ciebie, zawsze i wszędzie! Ja szaleję bez
1730 2  |               raz nachyli się do ciebie i będzie szeptał... Co on
1731 2  |            Ubrany we frak, biały krawat i kamizelkę, uczesany i swobodny -
1732 2  |            krawat i kamizelkę, uczesany i swobodny - gospodarz Odolan
1733 2  |             obok niego. Wrzucając wciąż i wypuszczając monokl z oczodołu,
1734 2  |                dawnym eleganckim gestem i miłym uśmiechem. Poruszał
1735 2  |              uśmiechem. Poruszał rękoma i zdawało się, że szasta znieruchomiałymi
1736 2  |                 do góry swą suchą ręką, i z wytwornym uśmiechem, pełnym
1737 2  |                 słowa ujęła ją pod rękę i poprowadziła przez ciżbę
1738 2  |               uczucia, haniebne zamysły i obmierzłe żądze, a teraz
1739 2  |           ludzką, na dziedziniec ciemny i pełen starych furmanów z
1740 2  |           Wandzię na okrągłym taborecie i szepnęła jej do ucha tonem
1741 2  |                 sprzeciwu, rozkazującym i władczym:~- Zagrasz, co
1742 2  |             najlepiej. Pomódl się cicho i graj!~- Rozumiem, proszę
1743 2  |               tego świetnego fortepianu i trwożnie uderzyła w nie
1744 2  |       poszczególne dźwięki wpadły w nią i przeleciały wskróś, niczym
1745 2  |          szczególniejsze zimno w krzyżu i w końcach palców u nóg -
1746 2  |         przebierać się zdawał, podnosić i miotać w górę ogień niematerialny.
1747 2  |              podobnymi do tych chybkich i potulnych młotków, obitych
1748 2  |                jej woli oddać swój głos i znowu zapaść się w nicość.
1749 2  |                  ażeby podwyższać pieśń i aż do dna otchłani dosięgnąć
1750 2  |               wyrzeczeń basu. Nieśmiała i niezdecydowana panienka
1751 2  |            stosie z mirry sam się palił i z popiołów własnych odmłodzony
1752 2  |                 śledziła go w ciemności i oddawała jego loty, bieg
1753 2  |             jego loty, bieg jego wysoko i nisko, tuż-tuż i daleko.
1754 2  |                 wysoko i nisko, tuż-tuż i daleko. Grała pieśń pięknemu,
1755 2  |          miłości swej, wszystkie udręki i treść swego cierpienia,
1756 2  |               swego cierpienia, skrytki i zaułki uczuć, przesmyki
1757 2  |             zaułki uczuć, przesmyki ich i przejścia tajne, doły jej
1758 2  |        przejścia tajne, doły jej ciemne i straszliwe oraz niebiosa
1759 2  |          Karolinie, wyznanie nienawiści i głębokie, straszliwe ostrzeżenie...~
1760 2  |               brwiami w stronę Cezarego i nie patrząc więcej w jego
1761 2  |             muzyki, która go przyzywała i wabiła, wyszedł chyłkiem
1762 2  |            niczym najbystrzejszy szpieg i najzmyślniejszy detektyw
1763 2  |                Poczęła śledzić uśmiechy i spojrzenia tamtej. I wszystko
1764 2  |           uśmiechy i spojrzenia tamtej. I wszystko wypatrzyła. Nie
1765 2  |              dookoła niej przed chwilą, i nie rozumiała, gdzie się
1766 2  |             przeprowadziła przez salony i sienie, dokądś, na taras.
1767 2  |             zeszła po stopniach mokrych i śliskich. Tak jak była,
1768 2  |               stojące drugim szeregiem. I ten, i ten szereg odrzucał
1769 2  |                drugim szeregiem. I ten, i ten szereg odrzucał ją od
1770 2  |               się między pniami w prawo i w lewo. Długo tak szła w
1771 2  |                 w nocy, zabita na duszy i nie wiedząca, co się z nią
1772 2  |         Karolina wbiła wzrok w ciemność i zobaczyła, zaiste, źrenicami
1773 2  |               napotkała na swej drodze, i w jego martwe piersi wylewała
1774 2  |                par posuwających się tam i z powrotem do taktu shimmy.
1775 2  |                 naśladowców. Już młodzi i starsi tancerze wypili byli
1776 2  |         zmarznięta. Trzęsła się z zimna i wnętrzności w niej drżały.
1777 2  |               Wielosławska zbliżyła się i dawała znać oczyma, że należy
1778 2  |           dostrzegła w tłumie Cezarego. I on także prosił, żeby tańczyła.
1779 2  |                 Spojrzała w jego stronę i wycedziła przez zęby:~-
1780 2  |                 Cezary wystąpił z tłumu i stanął w pustym kole. Karolina
1781 2  |                 Karolina przybrała pozę i wykwitła naprzeciwko niego.
1782 2  |                rzucił się do fortepianu i począł z rytmicznym naciskiem
1783 2  |            Skoro, powtarzając swe ruchy i skoki poprzednie, cofnął
1784 2  |              ujęła się również pod boki i odrzuciwszy w tył głowę
1785 2  |         szaleńsze wykonywując ruchy nóg i przysiadania a poderwania
1786 2  |               istny arcywzór zgrabności i powabu. Był to jak gdyby
1787 2  |              gdyby obraz nagłej napaści i zdradzieckiego wypadu, którego
1788 2  |               ucieka równie zdradziecko i nagle. Usta jej były boleśnie
1789 2  |                a całe ciało miotało się i szarpało w niezwalczonej
1790 2  |                 w sidła melodii dzikiej i nieokiełznanej. W ujęciu
1791 2  |              się pod boki, przysiadaniu i niepochwytnych dla oka rzutach
1792 2  |                była niezmiernie kusząca i powabna melodia jej młodego
1793 2  |           sprężystym, wklęsłym brzuchem i wysmukłymi nogami. Hardo,
1794 2  |                 nogami. Hardo, wyniośle i wyzywająco miotała przed
1795 2  |               swe małe stopy, wynurzała i chowała swe piersi. Głowa
1796 2  |                 jej była dumnie zadarta i w tył odrzucona. Oczy ciskały
1797 2  |               Oczy ciskały tysiąc pokus i tysiąc przekleństw w oczy
1798 2  |            przekleństw w oczy złoczyńcy i zdrajcy.~Oparta o pudło
1799 2  |            mierzyły każdy skok Cezarego i Karoliny i liczyły każdy
1800 2  |                skok Cezarego i Karoliny i liczyły każdy uśmiech obojga.~
1801 2  |              całej swej krasie, powabie i ponęcie siedziała Laura
1802 2  |           siedziała Laura Kościeniecka. I ona mierzyła każdy krok,
1803 2  |            przegięcie się, zniżanie się i wzlot do góry "jej" Czarusia
1804 2  |              przenikliwe zimno jesienne i zdrętwienie pleców od zetknięcia
1805 2  |              ciężar upragniony, radosny i błogi, a wewnątrz siebie,
1806 2  |        płomienny, gorący, darzący cichą i tkliwą uciechą owoc potężnej
1807 2  |               swą niespożytą, pulsującą i ruchliwą siłą. I czuła go
1808 2  |              pulsującą i ruchliwą siłą. I czuła go w całej swej istocie
1809 2  |            całej swej istocie jako ruch i skok, który nad jej wolą
1810 2  |             skok, który nad jej wolą tu i tam lata niczym wielobarwny
1811 2  |          Barwicki, nachylił się nad nią i czynił jej do ucha cierpkie
1812 2  |             dobrze sformułowane, ściśle i trafnie ujęte w złośliwe
1813 2  |       protestować, boć jako inicjatorka i gospodyni tego pikniku...
1814 2  |           chłystek", choć tak sprężysty i silny, musiał przecież przerwać
1815 2  |              przecież przerwać prysiudy i uwolnić od tychże pannę
1816 2  |           poczęła grać murzyńskie tańce i cała sala napełniła się
1817 2  |           indywiduów podpitych. Hipolit i ksiądz Anastazy zjawili
1818 2  |                we drzwiach sali balowej i poczęli dawać znaki Cezaremu.
1819 2  |              wybałuszając zamglone oczy i czepiając się rękami bezradnymi
1820 2  |                nie tylko sąsiadów, lecz i sąsiadek.~- Owszem, piję.~-
1821 2  |                  piję.~- Nic nie pijesz i nic nie jesz. Ciągle tańczysz
1822 2  |               nie jesz. Ciągle tańczysz i tańczysz. My pijemy, a ty
1823 2  |          Przecież to ja go namówiłem... I ty także !... - perswadował
1824 2  |             mówię. On nami gardzi. Wiem i już! Nie chce z nami pić,
1825 2  |               tu droga. Ja leżę w rowie i nie widzę ani łączki, ani
1826 2  |                pode mnie. Na barana mię i w dyrdy przez tę łączkę
1827 2  |               tobą, a ten precz!~- Piję i ja z tobą! - wołał Cezary,
1828 2  |            zobaczysz...~- Czaruś, pijże i ze mną! - nastawał ksiądz
1829 2  |                  moskiewskie wychowanie i kwita!~- Piję z tobą, księże
1830 2  |               co widział. Machał rękami i ruszał nogami bezskutecznie,
1831 2  |          stawiać kroków. Siadł na stole i zwiesił głowę na piersi.
1832 2  |               znajomi ujęli go pod ręce i opierającego się z całej
1833 2  |           Baryką, raz w raz całując się i bez przerwy dysputując.
1834 2  |              teologiczna, nafaszerowana i naszpikowana takimi subtelnościami,
1835 2  |               byle słówka, obrażali się i znowu przepraszali wracjąc
1836 2  |             wspólnie ulubiona piosenka. I oto obadwaj zaczęli śpiewać.
1837 2  |           obadwaj zaczęli śpiewać. Lecz i ze śpiewem nie szło dobrze.
1838 2  |             Barwickiego wyprostował się i począł cedzić przez zęby
1839 2  |               cedzić przez zęby krajowe i cudzoziemskie wyrazy, rozmaitego
1840 2  |           tureckie, perskie, gruzińskie i zgoła portowe. Na szczęście
1841 2  |             źrebiec, zlewał sobie głowę i znowu parskał. Wreszcie
1842 2  |            Wreszcie wytarł się do sucha i trzeźwym głosem zapytał:~-
1843 2  |               zaśpiewał zupełnie dobrze i głosem zgoła czystym.~-
1844 2  |             żeby zgorszenia nie szerzyć i żeby go oko ludzkie nie
1845 2  |                 W mig umył się, uczesał i odział. Narzucił paltot
1846 2  |                po cichu. Mijał korytarz i sienie. W drugim końcu pałacu
1847 2  |               końcu pałacu muzyka grała i słychać było stamtąd gwar
1848 2  |               rozsadzać ten dom ogromny i spokojny. Przed drzwiami
1849 2  |          znanych mu po nocy.~Za parkiem i aleją ukazała się wieś włościańska.
1850 2  |          domostw słomą krytych, niskich i małych. Rżały konie. Porykiwały
1851 2  |               gęgały gęsi. Koguty piały i psy naszczekiwały zajadle.
1852 2  |       przyziemnych chlewów, nosili wodę i paszę. Praca ciężka, ordynarna
1853 2  |                 Praca ciężka, ordynarna i pozioma wrzała w każdym
1854 2  |                buchający kłębami pary - i biegł do swej roboty. Głębokie
1855 2  |                 się zdawało na podwórka i łączyć, spajać z gnojówkami.
1856 2  |          ludzkiego wśród tych bajorzysk i gnojówek powiał na Cezarego.~-
1857 2  |             pikniku nastały dnie jałowe i nudne. Im ta zabawa większy
1858 2  |                 większy wywołała rwetes i głębsze zamieszanie, tym
1859 2  |               zamieszanie, tym bardziej i głębiej dawał się następnie
1860 2  |             następnie odczuć spokój wsi i surowość codziennej pracy.
1861 2  |      Przebąkiwał o powrocie do Warszawy i na medycynę, ale to tylko
1862 2  |                 ale to tylko dla pozoru i jak gdyby dla sprowokowania
1863 2  |                 pretekstów. Wiercił się i zżymał na miejscu, nie mogąc
1864 2  |            przeżył, to był sen zmysłowy i nic więcej. Ludzi, którzy
1865 2  |             każde sekretne westchnienie i każdy moment zadumania -
1866 2  |                popołudnia, już ciemnego i mrocznego, w starym nawłockim
1867 2  |                Głowa jej była odwrócona i wciśnięta między barki,
1868 2  |                 wciąż febrycznie drżała i szponami palców wpijała
1869 2  |              Wysunął swą rękę ostrożnie i stanowczo spod tamtej dłoni.
1870 2  |                  Bokiem wyszła z pokoju i uciekła z ganku przez ogród,
1871 2  |                perliczek, pawi, kogutów i indorów.~Nieustanne przemyśliwanie
1872 2  |                 wszystkimi siłami duszy i każdą kroplą krwi, marzenie
1873 2  |             chwilę powinna, musi ukazać i - kiedy odwracał głowę -
1874 2  |        uwielbiał jej dowcip, dobrotliwy i przyjacielski - dowcip łagodny,
1875 2  |                  jakoś "z głupia frant" i "z cicha pęk" - dowcip przytulny
1876 2  |                 rzeczach niepowszednich i nieżyciowych, kiedy gwarzyła
1877 2  |             serca do serca o duszy swej i o duszy przyjaciela! Były
1878 2  |           zapomnienie się, zapamiętanie i wszystek obłęd miłosny był
1879 2  |                Dawała mu przezorne rady i wskazówki dobrotliwe. Uczyła
1880 2  |                jeszcze w swym bezładnym i roztrzęsionym życiu nie
1881 2  |           Śmiano się przez cały wieczór i nie chciano jej wypuścić.
1882 2  |             tancerzami swymi, Hipolitem i Cezarym, długo różne rzeczy
1883 2  |           Cezarego maleńkiej karteczki.~I oto nazajutrz Cezary prosi
1884 2  |           telegram do swego przyjaciela i poniekąd opiekuna, pana
1885 2  |                 rankiem po tych alejach i odnalazła ślady kopyt. Ślady
1886 2  |             gość. Nie bał się ciemności i wichury, deszczu i grubej
1887 2  |            ciemności i wichury, deszczu i grubej mgły. Nie lękał się,
1888 2  |               lękał się, że go pochwycą i zdemaskują, że go powitają
1889 2  |         wyśledziły kierunek śladu kopyt i trafiły do drzewa, gdzie
1890 2  |             kora. Koń zmarzł na wichrze i wtedy rżał. Długo musiał
1891 2  |                musiał czekać na wichrze i deszczu, skoro tak wyraźnie
1892 2  |               jego butów, przemoczonych i zabłoconych, a ubranie musiał
1893 2  |            Zresztą samo owo bezwzględne i okrutne odwrócenie się młokosa
1894 2  |              się młokosa od wszystkiego i wszystkich - a zwłaszcza
1895 2  |              zorientować, co to znaczy, i zanim zdążył ręce obmyć
1896 2  |             drodze, drzwi się otworzyły i nie wszedł, lecz wtargnął
1897 2  |                 ksiądz Anastazy w komży i stule. Cezary żachnął się
1898 2  |               stule. Cezary żachnął się i na chwilę oniemiał.~- Chodź
1899 2  |       despotycznym gestem rękę Cezarego i pociągnął go brutalnie.
1900 2  |           brutalnie. Cezary wyrwał rękę i uniósł się:~- Proszę mię
1901 2  |              śmiercią. O to jedno błaga i błaga. Ruszaj, bo możemy
1902 2  |                 przepychali we drzwiach i pędzili przez park, Cezary
1903 2  |                stał Hipolit. Łamał ręce i tłukł głową o słup ganku.
1904 2  |                skok, co siły w kościach i mięśniach. Bryczka oparła
1905 2  |                się z nikim, w kapeluszu i paltocie, z pudełkiem narzędzi
1906 2  |               za Hipolitem przez sienie i pokoje. Za nimi dopiero
1907 2  |               nimi dopiero szedł ksiądz i Cezary. Z dala, z trzeciego
1908 2  |                 biegało, coś przynosiło i wynosiło, radziło i płakało.
1909 2  |          przynosiło i wynosiło, radziło i płakało. Najtrzeźwiejszy
1910 2  |                 który wciąż coś dźwigał i wszystkich uspokajał.~Cezary
1911 2  |                 jego pociągnął za ramię i spytał szeptem:~- Co się
1912 2  |             Nachylił się do ucha Baryki i stanowczo wyszeptał:~- To
1913 2  |           Przyszła z ogrodu z krzykiem. I oto tak się wije już z godzinę
1914 2  |              niecierpliwie po zebranych i niechętnie mruknął:~- Za
1915 2  |             okręcił obiedwie ręce stułą i począł szepcząc łacińską
1916 2  |             żelaza. Cezary nachylił się i złożył pocałunek na tych
1917 2  |               pierwszy dotknął ustami - i ostatni. Odskoczył, bo usta
1918 2  |               bezwładnie się rozchyliły i wśród jęku potwornego cały
1919 2  |              drugi, jęk się powtórzył - i wszystko ustało dziwnie
1920 2  |         Strzepnął palcami, podniósł się i począł sprzątać swe statki,
1921 2  |              szukać porzuconego paltota i kapelusza. Karolina umarła.
1922 2  |           powiedział:~- Nic wam, bracia i siostry, nie mogę powiedzieć,
1923 2  |                 na twarz tuż przy łóżku i wśród płaczu głośno się
1924 2  |                 na dziedziniec, w gumna i czworaki, do zabudowań we
1925 2  |                  do zabudowań we dworze i na wsi.~- Cóż to się stało?
1926 2  |          krzątała, wciąż biegała dokądś i skądś szła z powrotem. Jakże
1927 2  |                 ogrodu. Lecz w ogrodzie i w parku nikt jej nie widział,
1928 2  |             chronologię tych jej wypraw i stwierdzono, że po obiedzie,
1929 2  |          zaniemówiła. Siadła na krześle i wytrzeszczonymi oczyma patrzyła
1930 2  |               niezrozumiałego mamrotała i ględziła w kółko. Wreszcie
1931 2  |                żal się Boże! saloniku - i tego... Która to była godzina,
1932 2  |             Skalnicki w sposób niewinny i jakby plotkarski, gromadzący
1933 2  |                że całą szklankę. A może i co zostało. Tego nie pamiętam,
1934 2  |             Zbielała wszystka na twarzy i zatrzęsła się całym obfitym
1935 2  |               zaszkodzić! To już trudno i darmo! - zdecydowała z godnością
1936 2  |                 zdecydowała z godnością i dumą obrażoną.~- Sama pani
1937 2  |            podawała jej szklankę z wodą i sokiem?~- Czy ja sama podałam?
1938 2  |               Potem weszłam do śpiżarki i wyniosłam stamtąd flaszkę
1939 2  |                zaniosła tackę do pokoju i żeby podała pannie Karusi,
1940 2  |               pokoju wyszła panna Wanda i dygnęła przed zebranymi.
1941 2  |                 doświadczyła wielu łask i niemało przyjemności od
1942 2  |                dobrotliwie, po ojcowsku i bardzo grzecznie.~- Tak.
1943 2  |               wrażenie, że zbiera myśli i przypomina sobie te drobne
1944 2  |                 kuchni do tego saloniku i tu pani na stole tacę postawiła?~-
1945 2  |            cukier w srebrnej cukiernicy i postawiłam na tacy.~- Bo
1946 2  |             Karoliny, postawiła na tacy i przyniosła.~- A czy pani,
1947 2  |             niespokojnie, z troską, ale i nie bez ironii.~- Nie. Marynia
1948 2  |             tackę ze szklanką, umyła ją i jużeśmy w niej piły kawę
1949 2  |            pracy, pracy bardzo ciężkiej i bardzo odpowiedzialnej... -
1950 2  |             Turzycka powstała z miejsca i truchcikiem pobiegła do
1951 2  |                łyżeczkę. Gdy przyniosła i podawała tę łyżeczkę, spojrzał
1952 2  |              nią spode łba, napastliwie i nieustępliwie. Panna Wanda
1953 2  |           zwykły swój wyraz zalęknienia i depresji. Podała łyżeczkę
1954 2  |               depresji. Podała łyżeczkę i odeszła ku framudze pod
1955 2  |                 łyżeczkę soku z flaszki i sprobował go odrobinę. Smakował,
1956 2  |            wszyscy siedzieli na kanapie i wyściełanych krzesłach w
1957 2  |           Maciejunio stał przy drzwiach i podparłszy ogoloną brodę
1958 2  |               żeby śmierć, sekcja zwłok i pogrzeb panny Karoliny Szarłatowiczówny
1959 2  |       przelicytowywania w okrucieństwie i jeżeli nie samą zbrodniczość
1960 2  |             wcale nie widział wojennych i rewolucyjnych "kawałków",
1961 2  |              się ich nie tylko bał, ale i lękał. Wspomnienie groźnych
1962 2  |               zgraja zapalała papierosy i podśpiewując szła w swoją
1963 2  |                 stronę. Cóż tam Karusia i ta druga!~W gruncie rzeczy
1964 2  |                z bliska zajścia wojenne i widziane z bliska zajścia
1965 2  |                nie broni się. Zaprzecza i basta. O niczym nie wie.
1966 2  |              dwie osoby - pani Turzycka i Wanda. Pani Turzycka? Brak
1967 2  |                świecie bożym, ta głupia i tchórzliwa Wanda? O tajemnym
1968 2  |                a jej kamień potępienia? I to nie: nie chciał po prostu,
1969 2  |               idiotycznym uścisku ręki?~I tak oto coraz to nowe ploteczki,
1970 2  |               przebiegle, tak ostrożnie i przewidująco, iż mógłby
1971 2  |              Urwało się wreszcie ucho - i cały dzban roztłukł się
1972 2  |             Nowy Rok wrócić do Warszawy i zabrać się do nauki. Zabierał
1973 2  |                wymknął się z mieszkania i poszedł do Leńca. Biegł,
1974 2  |              otwarte, więc wszedł cicho i dotarł do biblioteki. Lecz
1975 2  |                 pokoju. Przystanął tedy i powstrzymawszy oddech nasłuchiwał.~
1976 2  |             samej chwili usłyszał świst i poczuł w lewym policzku
1977 2  |            srogi, że Cezary zaskowyczał i schylił się ku ziemi chwyciwszy
1978 2  |                o krok przed nim, sapiąc i klnąc. Cezary poznał głos.
1979 2  |                  a przez ból podjudzona i podsycona, dała mu taką
1980 2  |               zadawano. Baryka uchwycił i szarpnął tę szpicrutę, wydarł
1981 2  |             cieńszy koniec przy pętlicy i grubą gałką rękojeści począł
1982 2  |           ciemność. Trafił w adwersarza i poraził go widać, w głowę,
1983 2  |               Cezary znalazł go w mroku i począł w mściwym obłędzie
1984 2  |            porwał się z ziemi na kolana i chwycił Barykę za nogi.
1985 2  |              się z całej siły pięściami i wodząc po dywanie w zapamiętałej
1986 2  |                przyjmować, kogo chcę.~- I kiedy chcesz?~- I kiedy
1987 2  |               chcę.~- I kiedy chcesz?~- I kiedy chcę.~- Zgadzam się,
1988 2  |                 Zgadzam się, moja pani, i zaraz opuszczę te tak gościnne
1989 2  |             żeby ją nosił kilka tygodni i wiedział, z kim ma do czynienia.~-
1990 2  |               już mię skompromitowałeś. I z jakiej racji?~- Przecie
1991 2  |           prośby bezskuteczne, wyznania i tym podobne głupstwa, na
1992 2  |                 że tu stróżuje po nocy, i przyszedłem właśnie, żeby
1993 2  |            ugodziła tamtego w bok głowy i w ramię, aż się z jękiem
1994 2  |               za twardą, okrągłą rączkę i raz, drugi raz usiłował
1995 2  |                 szpicrutą poprzez twarz i rozstawione ręce. Po czym
1996 2  |             siana wygrzebał w nim wnękę i wtulony w nią, jęczał, a
1997 2  |          światło w dalekim dworze Leńca i po sto tysięcy razy powtarzał
1998 2  |           postanie. Oto tam teraz Laura i ten człowiek śmieją się
1999 2  |            wspomnienia: śmierć Karoliny i zbrodnia głupowatej Wandy.
2000 2  |              rozkoszy mieściły w sobie, i czuł, czuł wszystkimi naraz