Czesc

 1 1|             Siedlec. Słyszała w głębi swej głowy stuk kół pociągu i
 2 1|           duszy. Czytała je w pamięci swej, jak wtedy na strychu, gdy
 3 1|           ludzkości~dzierżysz w dłoni Swej,~Stojących na progu wieczności~
 4 1|              i głębokie, napotkało na swej drodze obawę wobec możliwości
 5 1|              przestał "uczęszczać" do swej ósmej klasy. Wraz z nim
 6 1|              w ten sposób nie objawia swej potęgi rewolucja, tak groźna
 7 1|        sprzętów. Dają nura z ojczyzny swej do Azji Mniejszej, do Konstantynopola
 8 1|      czerwonej bakińskiej gliny życiu swej matki, Cezary widział, że
 9 1|            nie była w stanie, za winą swej płci i swej miłości, defektu
10 1|           stanie, za winą swej płci i swej miłości, defektu miłości -
11 1|               i co najmniej w połowie swej liczebności odpłynęła na
12 1|          skrwawionej pracą nieustanną swej czystej fali. Zaszła tedy
13 1|          matki mej, jak kwiat róży na swej łodydze. Wszystko we mnie
14 1|               przepędzał czas. Szukał swej duszy. Zbierał jej rozszarpane
15 1|           Cezary ociężale powrócił do swej łopaty.~ Panowanie tureckie
16 1|      jasnowidzeniem ujawniali geniusz swej rasy, zdolność docierania
17 1|              Nie tylko tyle; w drodze swej do Baku przewędrował całą
18 1|  skałotocz-palczak, który w ciemności swej przeszywa potężne skały.
19 1|               oddzielał się bujnością swej siły od zmurszałości tego
20 1|                Ojciec narzucał synowi swej tęsknoty i żądzy powrotu,
21 1|              młodzieńca, bezsilnego w swej męczarni. Gdy się drzwi
22 2|        kortach, bawiący się brelokami swej dewizki, leżącymi na jego
23 2|         kalumnie. Spór, teoretyczny w swej istocie, zaostrzał się.
24 2|              tatarak, którą trzymał w swej prawej ręce. Tam dwie ciocie,
25 2|             radosny.~Jeszcze obiad do swej połowy nie dobiegł, a już
26 2|           wojak nie popuszczał jej ze swej dłoni aż do chwili, gdy
27 2|            uroku swych piór i kolorów swej szyi. Wrzaskliwe perliczki
28 2|            swym jestestwie, oglądanie swej jaźni.~Lecz te chwile zostały
29 2|               i Cezary powróciwszy na swej linijce ze śniadania u pani
30 2|         stajni niespodzianie i rogiem swej białej chustki, owiniętym
31 2|             się stawowi. Był piękny w swej barwie, rozległości, ciszy.
32 2|         szczerości zaczął opowiadać o swej matce i ojcu, o ucieczce
33 2|        snobizmowi parafialnemu, i już swej kandydatury nie wysuwał.
34 2|          jedzeniem dawał nieraz upust swej manii tak zwanego poznawania
35 2|              się rzeczywistego widoku swej idealnej wizji aż do stanu
36 2|          potoki.~Panna Wanda strzegła swej tajemnicy jak oka w głowie.
37 2|        strzyga nocna, ażeby się oddać swej sekretnej manii. Muzyczka
38 2|             spostrzegła i słyszała ze swej na schodach framugi, jak
39 2|               instynktu, uskoczyła do swej wnęki na schodach, wtargnęła
40 2|              sama ukazała się w całej swej przepiękności.~- Pan jeszcze
41 2|             pasji, marzyli o rozkoszy swej, doświadczając jej w pełni.
42 2|     Kościeniecka. Siedział skulony na swej kanapie i przechodził istne
43 2|           wróciła do holu i rzekła do swej świekry:~- Och, spać, spać!
44 2|            rękę. Ścisnęła jego dłoń w swej rozpalonej dłoni i pociągnęła
45 2|             piętro, niemal po piętach swej świekry. Stąpali obydwoje
46 2|              pokojówka rozbiera łóżko swej pani. Wkrótce ta pokojówka
47 2|            porwani przez znajomych ze swej sfery, Baryka wszedł do
48 2|            krzesło i dla zamaskowania swej towarzyskiej prostracji
49 2|         idioty" Barwickiego, który do swej narzeczonej ciągle się - "
50 2|              Poczekaj!" - szepnęła do swej rywalki panna Wandzia, nie
51 2|              Laura nie mieściła się w swej skórze. Wśród poruszeń rozpalających
52 2|           zwątpiła. Usłyszawszy duszę swej duszy, muzykę, wyzbyła się
53 2|              u nóg - jakoby narzędzie swej siły, którą już władała
54 2|           rozpościerała się, świadoma swej potęgi, władza duszy, widząca
55 2|              demonów wybiegających ze swej nicości, ażeby według jej
56 2|        nieśmiertelnego dzieje miłości swej, wszystkie udręki i treść
57 2|              to odkrycie. Zleciała ze swej tarpejskiej skały. To było
58 2|            drzewa, który napotkała na swej drodze, i w jego martwe
59 2|             patrz, wygnana z ojczyzny swej, prosi cię, żebyś jej przypomniał,
60 2|              fotelu, widoczna w całej swej krasie, powabie i ponęcie
61 2|              siłą. I czuła go w całej swej istocie jako ruch i skok,
62 2|             kłębami pary - i biegł do swej roboty. Głębokie błoto traktu
63 2|              palców jednostajne pasmo swej tęsknoty. Można by powiedzieć,
64 2|      klawiszach. Cezary palcami lewej swej dłoni przebierał jeszcze
65 2|              z serca do serca o duszy swej i o duszy przyjaciela! Były
66 2| interesujących nowinek, które zanosił swej pani. Szczęśliwy był, gdy
67 2|         wersje, pogłoski Cezary nosił swej pani. Widywał ją tajemnie
68 2|          dobrze, żeby pani odeszła do swej świetlicy, bo będę go jeszcze
69 2|             Horror! ~Cezary wił się w swej jamie z siana i zatykał
70 2|           uciec przed sobą?~Wylazł ze swej nory i zaciśnięte pięści
71 2|           odejść "w świat", wrócił do swej pieczary w sianie. Nabrał
72 2|            jedyną pewnością.~W drodze swej trafił na znany przełaz
73 2|          Anastazy odjechał już był do swej parafii, gdzie pełnił obowiązki
74 3|             wyjaśnienie głównego celu swej wizyty: prośbę o jakieś
75 3|          narodu wad i win. Tę pewność swej wiary przekazywał otoczeniu
76 3|           okradać" skarbu i wykonywać swej pracy siłami podwładnych
77 3|               płacił Baryce pensję ze swej pensji miesięcznej. Dość
78 3|           nieszczęsna Polska w dziele swej oświaty, sądownictwa, a
79 3|               w tak zwanej "młodości" swej, która taką jest "rzeźbiarką",
80 3|            się wyrzeka, żeby dogodzić swej nienasyconej manii odkupienia
81 3|              drugiej powiększy zakres swej eksploatacji. Rola burżuazji
82 3|               używa po to, aby bronić swej społecznej egzystencji.
83 3|    robotniczej. Właściciel fabryki ze swej strony ogłosił, że fabrykę