Czesc

 1 2|          tęgim żołnierzem, imieniem Hipolit, nazwiskiem Wielosławski.
 2 2|       rodzinie i sentymentach. Był "Hipolit" w szeregu i tyle. Na boku
 3 2|         pierońskich Wielosławskich. Hipolit był żołnierzem jak się patrzy
 4 2|          gdyż właśnie noc zapadała. Hipolit Wielosławski wskoczył na
 5 2|              ale faktycznie miętko.~Hipolit zawrócił z gościńca w boczne
 6 2|        nastawiona, przerywała pola. Hipolit strzelił z bata siarczyście.
 7 2|           swych miejsc jak z procy. Hipolit, mocno trzymający swe lejce,
 8 2|              Ho - ho - ho! - ryczał Hipolit patrząc na współtowarzysza,
 9 2|          pomknęli dwakroć szybciej. Hipolit, jak mówił mocnozęby Jędruś,
10 2|       Leniec... - rzekł lakonicznie Hipolit wskazując pałacyk biczyskiem.~
11 2|            które wywoływały imię.~- Hipolit! Hipek! Hipcio! Hipeczek!
12 2|       czarnymi, obwisłymi wąsami...~Hipolit przedstawił Barykę zebranym
13 2|             i gęsiami... - dorzucił Hipolit.~- O, zaraz gęsiami, gęsiami!... -
14 2|            chodzenia... - westchnął Hipolit Wielosławski.~- E, odjesz
15 2|           popłakuje - rzekł tkliwie Hipolit. - "Wy sobie tam gadajcie
16 2|      furmance... - dorzucił z cicha Hipolit. - Ale niedużo. Jak mię
17 2|            coś mu pokazuje na migi. Hipolit mu na migi odpowiada i oba
18 2|             jaśnie pana - fornalom! Hipolit wytrząsnął z pugilaresu
19 2|       srebrną cukiernicę! Wierz mi, Hipolit! Błagam cię...~- Co on chce? -
20 2| podśpiewywanie i w lwich podskokach Hipolit Wielosławski wbiegł na ganek.
21 2|            i słoiki pełne konfitur.~Hipolit jadł co się zowie. Do smakołyków
22 2|         kratki i czerwonym lejbiku. Hipolit wpadł skokiem do stajni
23 2|        przychodnie do siebie mówią. Hipolit klepał swych ulubieńców
24 2|       wieczoru napastowała. Właśnie Hipolit Wielosławski wydawał rozkazy:~-
25 2|        kopytem w kamienie podwórca. Hipolit chwycił lejce z rąk Jędrka
26 2|     wewnętrznych, okalających osie, Hipolit ujął bat w rękę i cmoknął
27 2|           ostrym kłusem.~Z początku Hipolit Wielosławski jechał szerokim
28 2|           Dobijamy do szosy - rzekł Hipolit. - Teraz ruszymy. Czuj duch!~-
29 2|       ruszymy. Czuj duch!~- Rozkaz!~Hipolit ujął Cezarego obiedwiema
30 2|   śpiczastych krzemyków i granitów. Hipolit zaciął Kasztana raz, drugi
31 2|         bieg! Full pace! - wrzasnął Hipolit. W istocie, nastał bieg
32 2|            bardziej środkiem szosy. Hipolit puścił ręce Cezarego i z
33 2|          wariat urządził! - zawołał Hipolit zeskakując z linijki na
34 2|          wariatów...~Istotnie, cały Hipolit był zabryzgany błotem, lepki
35 2|            ponosił... - oburzył się Hipolit.~- Doprawdy? Nie? A to się
36 2|           szeptać o swych sprawach, Hipolit z cicha uświadamiał Cezarego:~-
37 2|        znacząco mrugnął na Cezarego Hipolit. - Widzisz, jak tu pięknie...~-
38 2|           On jest z Baku... - rzekł Hipolit.~- Aż z Baku! - dziwiła
39 2|        ogóle nikt nie zaprotestuje.~Hipolit i Cezary powróciwszy na
40 2|     zapoznać się z nią natychmiast. Hipolit pierwszy otworzył drzwi
41 2|            do stołowego pokoju, już Hipolit proponował po obiedzie nową
42 2|           statecznej bryczce, a sam Hipolit konno na ulubionym gniadym
43 2|           cudzeniu i szczotkowaniu. Hipolit (przed wojną bolszewicką)
44 2|         końmi po polach nie włóczy.~Hipolit tkliwym spojrzeniem uspokoił
45 2|            śliczne niebieskie oczy.~Hipolit jechał tuż za wózkiem na
46 2|        słupami, porządne i solidne. Hipolit zeskoczył z konia, ksiądz
47 2|           Właśnie ksiądz Anastazy i Hipolit Wielosławski ukazali się
48 2|       pracując z nim ramię w ramię.~Hipolit rozumiał ostatnie racje
49 2|       ksiądz - albo - mama, ksiądz, Hipolit, Cezary) - godzina jedenasta,
50 2|        zaprawdę nadmiernej. Ksiądz, Hipolit, Cezary, wujcio, nawet wiotkie
51 2|          drugorzędne, między innymi Hipolit Wielosławski i Cezary Baryka.
52 2|            najcięższych argumentów, Hipolit Wielosławski wykonał atak
53 2|   nieodzowne sprawunki. Gnał już to Hipolit, już Cezary, a nieraz obadwaj
54 2|        głowy. Nim ksiądz Anastazy i Hipolit przyszli do domu kancelaryjnego,
55 2|           na chwilę przed wyjazdem, Hipolit na widok księdza Anastazego
56 2|            dzisiaj tańczyć? - pytał Hipolit.~- Tańczyć? To będzie zależało...~-
57 2|       śpiewał wyrodny siostrzeniec, Hipolit) - wreszcie Karusia, a nawet,
58 2|     zatańczyć...~- Baryka! - huczał Hipolit, już dobrze podpity. - Cudnie
59 2|         wykwitła naprzeciwko niego. Hipolit Wielosławski rzucił się
60 2|     Wielosławscy - matka, Anastazy, Hipolit - zaproponowali tańce tego
61 2|     sprzeczki indywiduów podpitych. Hipolit i ksiądz Anastazy zjawili
62 2|             nic nie pijesz? - pytał Hipolit wybałuszając zamglone oczy
63 2|          calotte! - począł krzyczeć Hipolit tak ochrypłym głosem, że
64 2|         śmiechem w jego stronę.~Ale Hipolit w tej chwili już mało co
65 2|             ocknął w jakimś pokoju. Hipolit chrapał tak straszliwie,
66 2|             Na stopniach ganku stał Hipolit. Łamał ręce i tłukł głową
67 2|        obiedwie ciotki, wuj Michał, Hipolit, Cezary, Maciejunio - pobiegli
68 2|          zrobiła ona sama? - spytał Hipolit.~- Ja osłodziłam tę wodę.~-
69 2|        pokoju czy w tamtym? - pytał Hipolit.~- W tamtym pokoju... -
70 2|       słodziła wodę cukrem? - pytał Hipolit.~- Bo panna Karolina tak
71 2|                Tak, tak.... - rzekł Hipolit. - A jednak może pani będzie
72 2|      którego połowie był gęsty sok. Hipolit poprosił pannę Wandę o łyżeczkę.
73 2|            popod muślinową firankę. Hipolit nalał na łyżeczkę soku z
74 2|          pani, Skalnicki, księżyna, Hipolit - och, Hipolit! - a nawet
75 2|            księżyna, Hipolit - och, Hipolit! - a nawet ów Maciejunio.
76 2|          pokoju i odgłos kroków. To Hipolit Wielosławski stał nad łóżkiem.
77 2|               Czaruś! - rzekł nagle Hipolit z wyrzutem - cóż ty, bracie,
78 2|         strzeleckiego rowu! - mówił Hipolit ze łzami, chwytając towarzysza
79 2|         nastręczał ze swą figurą.~- Hipolit, braciszku! Zostaw mię.~-
80 2|      Wyciągnął do przyjaciela rękę. Hipolit ujął jego dłoń i długo ją
81 2|             mieszkańców tego dworu. Hipolit odprowadził go osobiście
82 2|            cięcie zdrowe. Na próżno Hipolit Wielosławski przyjeżdżał
83 2|        spłynęły po jego policzkach. Hipolit Wielosławski udawał, że