Czesc

 1 1|           na Boga! ten chłopiec? Oto tajemnica niezbadana poczęła
 2 1|    niezbadana poczęła go w niej. Oto był maleńki i niedołężny -
 3 1|         mu głos, krzyk, śpiew. A oto teraz obcy się staje i złowieszczy.
 4 1|      swój z mężem do Rosji. Stoi oto w oknie wagonu, uśmiechnięta,
 5 1|      powierzał sekrety. I tak go oto zdradziła... Wspominała
 6 1|         urzędu "na przemysłach". Oto gazeta, którą czytał w przeddzień
 7 1|    czytał w przeddzień wyjazdu - oto drogocenny nóż do rozcinania
 8 1|     czasy inne, komunistyczne, i oto wszyscy muszą pracować.
 9 1|    dokładnością. Tu brzmią takie oto hasła, wdraża się w życie
10 1|         wdraża się w życie takie oto żelazne dyrektywy, takie
11 1|      diametralnie przeciwnego. I oto, wbrew logice rzeczy, wbrew
12 1|          Uchodźcy! Burżuje! Dają oto drapaka z ojczyzny. Zmiatają -
13 1|    gościnnej i litościwej Polce. Oto na obydwu wychudłych łydkach,
14 1|          puszczał je na wolność. Oto tak o sprawach tego świata
15 1|        na przykład dowiaduję się oto w tej chwili, jak wygląda
16 1|        kurami... Cóż to oznacza? Oto zdrowie - apetyt i pragnienie,
17 1|         tego jednego rozumienia. Oto tamten wziął garść piasku,
18 1|     tęsknił do chwili odjazdu. I oto wytworzył się w jego organizmie
19 1|        litości nad jego ojcem.~I oto pewnej nocy dano znać: pociąg!
20 1|          i będzie nasłuchiwał. I oto w ciszy nocnej daleko -
21 1|       przytulił i marzył, że tak oto przeleje weń swe zdrowie,
22 1|     rozmiarów wydymała głupota - oto roztworzono drzwi wagonów.
23 2| Pojechała jako młoda panienka, a oto teraz imię tylko z niej
24 2|         dobrze Cezaremu znajomy. Oto teraz znowu rozlegał się
25 2|     chorowity Francuzina sam tak oto ze swym szoferem rznie na
26 2|      uroczej, co będzie za tamtą oto polną gruszą - zdawała się
27 2|         swój sposób na radość. A oto Czaruś Baryka, mój rodzony
28 2|          no i jaśnie panicza, że oto Wojciunio nie może wytrzymać
29 2|        wezmą na cel! Za jedną tę oto srebrną cukiernicę! Wierz
30 2|        Wojownik musi być śmiały. Oto widzi pani, jaki jestem
31 2|     najzabawniejsza pod słońcem. Oto zjawiła się w pobliżu chlewików
32 2|         to tylko odbyło inaczej. Oto gdzieś daleko, w sieniach
33 2|          ale w jakimże dezabilu! Oto - po prostu w koszuli. Gdzieś
34 2|       byli we śnie pogrążeni, bo oto dało się słyszeć wesołe
35 2|        do jego świadomości. Lecz oto Wielosławski począł zdzierać
36 2|      pewnej opozycji ustąpiła. I oto panna Wanda Okszyńska dorwała
37 2|    szczęście żyły rozsadza. Lecz oto niespodziewanie stanęły.
38 2|      zginął do cna w pamięci?" I oto wtedy przepłynęło przez
39 2|         sobie... Toż to za takim oto stawem, za własną jakąś "
40 2|          bliższą rodzinę?~- Tych oto tutaj, krewnych mego ojca.~-
41 2|   nagodził się na odwieczerz.. I oto Maciejunio znów się krząta
42 2|   Wolałem cierpliwie poczekać. I oto, jak pani widzi, los mię
43 2|         wyobraża, że on jest tak oto teoretycznie zazdrosny...~-
44 2|         buchającym od świateł. I oto w tej ostatecznej prostracji -
45 2|         To nie sztuka, bratku!~- Oto są skutki wychowania w moskiewskim
46 2|    wspólnie ulubiona piosenka. I oto obadwaj zaczęli śpiewać.
47 2|     niejednokrotnie czuł, że się oto za chwilę powinna, musi
48 2|  Cezarego maleńkiej karteczki.~I oto nazajutrz Cezary prosi o
49 2|       gdzie koń był przywiązany. Oto tu stratowane, zwiędłe badyle,
50 2|      stratowane, zwiędłe badyle, oto tu obdarta kora. Koń zmarzł
51 2|  Przyszła z ogrodu z krzykiem. I oto tak się wije już z godzinę
52 2|  idiotycznym uścisku ręki?~I tak oto coraz to nowe ploteczki,
53 2|     szpicrutą. Widzi ją pani? Tą oto! Jego własną, a jest w moich
54 2|          noga jego nie postanie. Oto tam teraz Laura i ten człowiek
55 2|        świat! W szeroki świat!~I oto Cezary poczuł leżąc na wznak
56 2|       wmarzniętej w głuche pole. Oto tu znalazła się na drodze
57 2|      takiego, jakie jest na wsi.~Oto miał przed oczyma drugi
58 2|      kielichy niedawnego wesela! Oto grusze polne, które mijał
59 2|         które mijał w szczęściu. Oto las. Oto te zarośla przydrożne,
60 2|      mijał w szczęściu. Oto las. Oto te zarośla przydrożne, które
61 3|        dostali "po pysku". A ten oto Marian Bohusz napisał tego
62 3|            Patrz, przybyszu! Ten oto Stanisław Krzemiński. Polska
63 3|        Ale nie o tym teraz mowa. Oto - Edward Abramowski. Nauczał
64 3|        widocznie z etatu i teraz oto szukają zysku wprost znikomego,
65 3|       zaśniedziałych czasach ten oto dzielny dziś mołojec i silny
66 3|           mówił pan Gajowiec. ~I oto przypominał pewną swoją
67 3|       biednych ludzi Podlasia. I oto - mocarstwa przeszły, cesarze
68 3|    obchodzić stwierdzenie, że ta oto dziura w łachmanie jest
69 3|         takich przyczyn - że ten oto wrzód, rana, strup przyschnięty,
70 3|         z tobą gadać! Ja takiego oto eks-żołdaka wprowadzę na
71 3|     wojny brukami Warszawy. Lecz oto w pewnej chwili Lulek począł
72 3|    ziemskiej, ani nawet dla tego oto społeczeństwa, któremu każdy,
73 3|     Policja polska stosuje takie oto tortury: obie ręce skazańca
74 3|           Czasami popędza życie. Oto tam daje skinienie pośpiechu
75 3|     wicher wyje, ziąb, szaruga - oto się skrada w nocy, żeby
76 3|         na tobie polega ten cały oto wirujący świat. Gdyby nie
77 3|        żywą duszę, żeby ją w tym oto błocie ulicy nogami rozdeptać.~
78 3|      Muszę teraz... Muszę... Tak oto... Umierać z żalu... Za