Czesc

 1 1|                 woniejącymi merkaptanami drzwi, schody i ściany jego willi,
 2 1|                pod krzyżem swym, leżąc u drzwi Boga w błaganiu, ażeby na
 3 1|             trzecie, czwarte i dziesiąte drzwi, daremnie wyłamywał sobie
 4 1|               wykręcał dłonie. Wszystkie drzwi były niezdobyte.~Z ostatnich
 5 1|             odryglował zamek i odciągnął drzwi zasunięte, skrzypiące zjadliwie
 6 1|                  na nich. Czarny zasunął drzwi, zaryglował i zeskoczył.
 7 1|                 w swej męczarni. Gdy się drzwi za nim zamknęły i zostali
 8 1|                  w boleści, usłyszał, że drzwi odsuwają się ze zgrzytem
 9 1|                kożuch pierwszy z brzegu, drzwi zasunął i kazał iść za sobą.
10 1|          nadręczono. Pociąg stał w polu. Drzwi od wagonów były zamknięte.
11 1|                głupota - oto roztworzono drzwi wagonów. Ludzie zgarnęli,
12 2|                 wołać go w drodze łaski! Drzwi się uchylają i staje w nich
13 2|                szczęścia. Kucharz zamyka drzwi z należnym uszanowaniem,
14 2|            dziękując za łaskę. Ale i zza drzwi słychać jeszcze jego śmiech
15 2|                   Tutaj panna trafiła do drzwi, niewidocznych dla Baryki,
16 2|           dociągnął swe ciężkie stopy do drzwi prowadzących z tej sieni
17 2|               pokoje gościnne.~Otworzyła drzwi na prawo i wskazała Cezaremu
18 2|               właśnie...~Cezary otworzył drzwi wejściowe. Deszcz już nie
19 2|                drewnianej powale. Okna i drzwi były wpuszczone w grube
20 2|             wzorowo, ubrał i wychylił za drzwi swego pokoju. Sień z kamienną
21 2|                  i rozmawiano. Otwarłszy drzwi do ogrodu Baryka zobaczył
22 2|                 aż zatrzasnąwszy za sobą drzwi na górze przycichła wreszcie
23 2|                 Z tej sieni były otwarte drzwi do pokoju stołowego, gdzie
24 2|                  Caroline, Caroline... "~Drzwi się otwarły i weszła do
25 2|                  perliczką - i runęła we drzwi z takim impetem, że o mały
26 2|           wyrwała ich z zawias. Odkąd te drzwi były drzwiami, klamka klamką,
27 2|               wybuchowy. Stare, spaczone drzwi długo jeszcze chwiały się
28 2|                się na drugim jego końcu. Drzwi tam były otwarte i na progu
29 2|           wypchnąć jaśnie dziedziczkę za drzwi główne, właśnie w pazury
30 2|                Hipolit pierwszy otworzył drzwi w sieni, na lewo do salonu
31 2|                 jeszcze głucha martwota. Drzwi wejściowe od strony ogrodu
32 2|             dziewica miotała w zamczyste drzwi coraz nowe pociski, budzili
33 2|           Turzyckich. Co prędzej uchylił drzwi i ukazał się przed dziewoją
34 2|                jego progi. Lecz zaledwie drzwi się zamknęły, Cezary groźnym
35 2|               głową i cichutko odemknęła drzwi. Wyszła. Cezary słyszał,
36 2|              całowała z upojeniem klamkę drzwi prowadzących do pokoju Cezarego
37 2|              albo gdy przytulona do tych drzwi podczas jego nieobecności
38 2| najzgrabniejszego kota podsunęła się pod drzwi pokoju Cezarego i przez
39 2|             zacznie walić pięściami w te drzwi, krzyczeć wniebogłosy, rwać
40 2|          gabineciku, a następnie uchylił drzwi do sali balowej. Była ogromna,
41 2|                 minął i tę salę i otwarł drzwi do małego pokoju z werandą,
42 2|                Kościenieckiej. Po chwili drzwi się otwarły i ona sama ukazała
43 2|             Laura skinęła głową i minęła drzwi otwarte przez lokaja. Przed
44 2|               betonowych prowadzących do drzwi. Wiedział, że drzwi nie
45 2|      prowadzących do drzwi. Wiedział, że drzwi nie będą zamknięte. Uchylił
46 2|              Ustąpiły powoli i cicho. Te drzwi, otwarte na ogród i pola,
47 2|                  Domyślił się, że tam są drzwi. Przyłożył wnet oko do dziury
48 2|            powrotem.~Nagle posłyszał, że drzwi na górę otwierają się, schody
49 2|             kroki czyjeś zbliżyły się do drzwi biblioteki. Weszła pani
50 2|          Barwicki zbliżył się również do drzwi biblioteki. Nastąpiły pożegnalne
51 2|             zaraz?~- Zaraz! Zamknę tylko drzwi do sionki. Dobranoc, mamo!~
52 2|          bibliotekę i z hałasem zamknęła drzwi, przez które wdarł się był
53 2|           pchnięty przez Laurę, wpadł we drzwi jej sypialni. Był to pokój
54 2|               sucho: dobranoc - zamknęła drzwi za sobą. Pani Laura przekręciła
55 2|                 a teraz wyprowadza ją do drzwi tego pałacu, w celu wypchnięcia
56 2|           naftowych kaganków. Skrzypiały drzwi domostw słomą krytych, niskich
57 2|             zdążył ręce obmyć po drodze, drzwi się otworzyły i nie wszedł,
58 2|            gadu-gadu... Weszła, zamknęła drzwi, bo przez te drzwi wieje
59 2|              zamknęła drzwi, bo przez te drzwi wieje zawsze, usiadłyśmy
60 2|                Stała spokojnie niedaleko drzwi, skubiąc według swego nałogu
61 2|        przyprószonej śniegiem, dotarł do drzwi wiadomych. Były otwarte,
62 2|               kiedy w hotelu zastukał do drzwi numeru. Wspomnienie nigdy
63 2|               wiecznie radosne, skoro te drzwi się otwarły i ręka obnażona,
64 2|              tego domu.~Nacisnął klamkę. Drzwi były zamknięte. Okrążył
65 2|                  sieni niskie, odwieczne drzwi okute prowadziły do izby
66 2|              Dach nasz był twoim dachem, drzwi nasze stały przed tobą otworem,
67 3|                 wiało jednak z okna i ze drzwi czyste powietrze, lecz zapach
68 3|              duże lustrzane szyby okien. Drzwi do sąsiedniego pokoju, a
69 3|                  groźnego wrażenia.~Wtem drzwi do sąsiedniego pokoju otwarły
70 3|                  Zanim jednak zatrzasnął drzwi, słyszał wciąż koło siebie
71 3|                  nocy, żeby zakołatać we drzwi zbója, co już stu niewinnych
72 3|                nikt nie wie. Każe mu tam drzwi otworzyć! A tamten nie śpi.