Czesc

 1 Rod|          płoche bruki", zatrzymał swego siwka i wrzasnął: ~- "Da
 2 Rod|          kogo rozkaz stosując, do swego jedynaka czy do całego szeregu
 3 1  |        tegoż dnia rano wyszedł do swego urzędu "na przemysłach".
 4 1  |     współczuciem, zaprosiła je do swego pokoju i położyła spać,
 5 1  |          dalece świadomie szła do swego celu, jak nieomylnie widziała
 6 1  |         drodze, po której szła do swego celu. Ona jedna nie była
 7 1  |        siebie. Uczył go tajemnicy swego duchowego wnętrza. Kędyś
 8 1  |          wzmógł się i rozpętał do swego zenitu. W różnojęzycznym
 9 1  |        jakiś znaczek przyczepiony swego czasu do jego prawego ramienia
10 1  |          Cezary Baryka szedł obok swego wozu i rzemiennym batem
11 1  |           okolicy łokcia i zwężeń swego kształtu ku dłoni, nie może
12 1  |    nieznajomej osoby do brzmienia swego niegdyś zawołania, Cezary
13 1  |         lecie oziębia przy pomocy swego własnego, indywidualnego
14 1  |          wspomnienie imienia tego swego monarchy, który skinieniami
15 1  |          się duchowo do ojca, jak swego czasu do matki. Głęboka
16 2  |       Łagodnie, z flegmą. Nazywał swego interlokutora "po prostu
17 2  |      płotu, nie mogła już wykonać swego szybkiego biegu, straciła
18 2  |         woźnica Jędruś w locie ze swego wysokiego miejsca na niską
19 2  | Wielosławski ściągnięty został ze swego siedzenia przez liczne ręce
20 2  |      panicza" chciał ucałować jak swego - mrugał oczami i robił
21 2  |       pociągnęła syna Hipolita do swego pokoju. Dwie ciotki widząc,
22 2  |    Księżunio Anastazy pociągał ze swego kieliszka - a był to jeden
23 2  |         ubrał i wychylił za drzwi swego pokoju. Sień z kamienną
24 2  |           i zasmuceniu naśladował swego pana - nie mówiąc już ani
25 2  |       Wielosławski nie popuszczał swego pasażera. Krzyk jego, popędzający
26 2  |           począł zdzierać lejcami swego skakuna. Linijka pędziła
27 2  |         Piękna amazonka zawróciła swego szpaka na miejscu i zjechała
28 2  |        sobie rozkład i urządzenie swego rodzinnego domu. Westchnął
29 2  |        tutaj wszyscy są tak pewni swego. Do licha! Nic nie widzieli,
30 2  |           świecie, a tak są pewni swego. Czemu oni są tacy pewni,
31 2  |       bujał. Gdy zaś przyszedł do swego pokoju przed obiadem, ujrzał
32 2  |      rzekła pani Laura wstając ze swego miejsca.~Cezary podał jej
33 2  |      kamerdynera, który tłumaczył swego chlebodawcę i prosił o przebaczenie,
34 2  |          przyszli, wymknął się ze swego pokoju, minął park i przez
35 2  |          czy agrestów i ze szkodą swego odzienia wyplątał się z
36 2  |        otworzyła wreszcie skrytkę swego gościa.~Cezary wyciągnął
37 2  |          nieutulonej tęsknoty do "swego anioła".~- Czyżby śmiał
38 2  |        zaledwie usiadły, wstał ze swego miejsca, zbliżył się szarmanckimi
39 2  |          wszystkie udręki i treść swego cierpienia, skrytki i zaułki
40 2  |   mgnienie samego światła, gdy ze swego miejsca przebiegała pustą
41 2  |    figurami. Teraz zabawa sięgała swego zenitu. Z jadalni (a raczej
42 2  |          wysłać pilny telegram do swego przyjaciela i poniekąd opiekuna,
43 2  |   niedaleko drzwi, skubiąc według swego nałogu pensjonarskiego brzeg
44 2  |        śmieją się z niego, jak on swego czasu, pławiąc się w szczęściu,
45 2  |  najczystszej, jaką ziemia z łona swego wydała! Cezary łkał.~Długo
46 2  |         żeś nie jego wypędziła ze swego domu, lecz mnie! Mnie wygnałaś?
47 2  |      odszedł.~ Cezary powrócił do swego pokoju chyłkiem, z twarzą
48 2  |        raczy rozgościć się według swego życzenia. Ja ze współmałżonką
49 2  |   śniadaniu Cezary zwrócił się do swego gospodarza z propozycją
50 2  |       alei Jędrek odwrócił się do swego pana z pytaniem:~- Na prost
51 3  |     zaprosił Barykę po staremu do swego prywatnego mieszkania. W
52 3  |    duchowej była psychologia. Syn swego czasu, socjalista rewolucyjny,
53 3  |       nierównych połówek", jak to swego czasu pisali poczciwi gadułkowie -
54 3  |     Gajowiec czerpał materiały do swego tytanicznego dzieła nie
55 3  |     przypominać sobie różności ze swego życia i z życia ogółu, opowiadać -
56 3  |         plusk w rzece żołnierz ze swego konia krzyczy: ja tiebia
57 3  |          szczęściu swym, o ideale swego życia - o polskim pieniądzu.
58 3  |       dokonać spowiedzi, którą mu swego czasu proponował ksiądz
59 3  |        wojsk bolszewickich, które swego czasu pół Polski zalały.
60 3  |     buńczucznym okresie bakińskim swego niedługiego życia, w tak
61 3  |     wszystkiego, co już za żywota swego w sprawach przewrotowych
62 3  |     melodyjnym ruchem powstała ze swego krzesła kobieta-towarzyszka,
63 3  |              Zrzekam się, zrzekam swego głosu na rzecz towarzysza
64 3  |         zapytał Cezary wstając ze swego miejsca.~- Czy prawda?!
65 3  |          siebie krzyk przeraźliwy swego ojca i łkanie głuche matki.
66 3  |          Nie wyłamie się obłęd ze swego tajnego łożyska, żeby ująć
67 3  |        ideę marzyciel wydłubie ze swego mózgu, pasującą do życia
68 3  |          kolanem, żeby poszedł do swego mieszkania, a tutaj się