Czesc

 1 1|          sprawiedliwie, z Boga i ze siebie. Cóż to za komunizm, gdy
 2 1|             jakoś przytulili się do siebie moralnie i wsparli ramionami
 3 1|             pokładzie, musiała sama siebie przemocą chwytać za ramiona,
 4 1|          kamieniach, zebrawszy koło siebie węzełki i tobołki. Była
 5 1|            cierpieniu, gdy ją tak w siebie wchłaniał. Wszystkę! Z całym
 6 1|             nawzajem duchowi samego siebie. Uczył go tajemnicy swego
 7 1|        stanie nic z tego wyssać dla siebie, gdyż zbyt mocno, jako matka,
 8 1|             musiał pracować nie dla siebie, lecz dla drugiego człowieka.
 9 1|         Cezary znalazł kryjówkę dla siebie i kilku współtowarzyszów.
10 1|        umarłych i usłyszał wewnątrz siebie krzyk, który ona wydawała.
11 1|           się boisz silniejszego od siebie mężczyzny! Serce twoje drży
12 1|          korzystania z odległych od siebie dołów czynili na przechodniu
13 1|        zawieszenia robót wracają do siebie, do Moskwy. Mieli fałszywe
14 1|            bardzo zimno. Spali obok siebie pokotem, zawinięci w tułupy
15 1|        nastąpi, leżąc przytuleni do siebie dla ciepła, jakby byli jednym
16 1|      Tatarów i Ormian zjuszonych na siebie, jak to miało miejsce w
17 1|        nieustępliwy. Nieraz w głębi siebie Cezary żałował, iż go ten
18 1|         Bufory poczęły obijać się o siebie, a koła, skrzypiąc, obracać
19 1|              który go wepchnął poza siebie i zakrył swym olbrzymim
20 1|             właśnie wynosili się do siebie - dziwiła i napełniała gniewem.
21 2|           dysputowali głośno, jak u siebie w domu. Zdawało się nawet,
22 2|          Motocykl począł wydawać ze siebie wrzaskliwe strzały, zakręcił
23 2|         umieścił gościa Barykę obok siebie, Jędrkowi kazał zasiąść
24 2|           Gdy się kasztany wzięły w siebie, a uzgodniły krok w miarowym
25 2|             jaśnie pan" rzucił poza siebie lakoniczne pytanie:~- Gościńcem
26 2|             przyciągnął ją mocno do siebie. Panna Szarłatowiczówna
27 2|  nadsłuchiwać, co ci przychodnie do siebie mówią. Hipolit klepał swych
28 2|       Nawłoci?"~Cezary odepchnął od siebie tę myśl wstrętną i nachalną,
29 2|            Laura była niepodobna do siebie samej. Uderzająco odmiennie
30 2|            żadną miarą nie mogła ze siebie wydobyć. Usiedli i zagrali.
31 2|      karykaturalny sposób ośmieszał siebie jadącego na szybkolotnej
32 2|         ażeby właśnie śmieszność na siebie skierować i przerzucić.
33 2|         wrogach! Dola, żeby drżeć o siebie, o swą kobiecość wobec tych,
34 2|              aż ci już taka pewność siebie!~- Alboż to nie będzie pani
35 2|             łacińskim wypraszał dla siebie przebaczenie za tak fatalne,
36 2|              aż wreszcie machnął na siebie ręką - przystał. Pojechali
37 2|            mogiłę.~Gdy Cezary był u siebie na dole, podśpiewywał albo
38 2|         Barwicki... - wykrztusił do siebie prawie głośno. - Barwicki
39 2|           jest tutaj... - uwiadomił siebie samego.~Stracił wszelki
40 2|             tu nie śmiać! Coś ty na siebie, klecho, nawdziewał?~- Jak
41 2|        edukacji i zdobytej pewności siebie. Do takich należało zachowanie
42 2|             pusty, zwrócił uwagę na siebie i na tancerkę. Zza ramion
43 2|           słyszała wyrazy, które do siebie w tańcu szeptali. Zrozumiała
44 2|           ten szereg odrzucał ją od siebie.~- O Boże! - wzdychała Karolina
45 2|         radosny i błogi, a wewnątrz siebie, w cieśniach tajemnych ciała -
46 2|        dalekiej - baśni o sobie dla siebie samych. Nic w niej nie było
47 2|          stało? Skąd? Co takiego?~- Siebie się pytaj!~- Co ksiądz pleciesz!~-
48 2|               Co ksiądz pleciesz!~- Siebie się pytaj! Słuchałem jej
49 2|        przedsięwziąć? Jak się wobec siebie samego zrehabilitować? Dokąd
50 2|             drugiego szedł jakby za siebie samego. Słowo -jeden trupem
51 3| kilkoletnich dzieci przytulonych do siebie i wędrujących dokądś długą
52 3|          ich fatygi. Płakał w głębi siebie, w tajnikach duszy, wspominając
53 3|          ostrożnie oglądał się poza siebie. Udając, że zapala papierosa,
54 3|          oglądał się już tutaj poza siebie. Dreptał chyżo po schodach
55 3|            nie może przecie ani sam siebie, ani nikogo innego skutecznie
56 3|           drzwi, słyszał wciąż koło siebie kaszel Lulka, jego natrętny
57 3|             duszą. Słyszał wewnątrz siebie krzyk przeraźliwy swego
58 3|          jak w Baku... - mruknął do siebie. Ten śmiech poczciwy pokrzepił
59 3|            i szybciej poszedł przed siebie. Było mu zimno. Lepka wilgoć
60 3|         wężowisko żądz. Zdarliby ze siebie nawzajem nie tylko szmaty