Czesc

 1 Rod|  popowstaniowej biedy - stał się z pana ubogim człowiekiem, trudem
 2 1  |     położona na biurku w gabinecie pana domu. Tak samo wszystko
 3 1  |           przeląkł na widok gniewu pana! Przypatrz się, najemniku,
 4 2  |         nie interesowała starszego pana, skoro dotyczyła zmarłej.
 5 2  |          posłał kartki pod adresem pana Gajowca. Odebrał od niego
 6 2  |           się nie wydaje? - spytał pana Skalnickiego.~- I mnie się
 7 2  |      starzy parobcy witali młodego pana, co z wojska wrócił, strzelając
 8 2  |        jeszcze nieboszczyka jaśnie pana - fornalom! Hipolit wytrząsnął
 9 2  |     Karusiu, że czas by już był na pana porucznika odpocząć przez
10 2  |     Wiadomo - w "Ariance".~- Biorę pana pod swoją opiekę - zdecydował
11 2  |            bo się boję, a potem ja pana, bo pan nie trafi.~- Już
12 2  |          Bo i pewnie. Pierwszy raz pana widzę w życiu i już mam
13 2  |      Okryjmy się nim obydwoje.~- Z pana, widzę, zanadto dobry chrześcijanin,
14 2  |       mówiła:~- Nie zawsze, proszę pana, śmiałość popłaca. Ja przynajmniej
15 2  |       osobnik witał spacerującego "pana" ukłonem. Te to ukłony zepsuły
16 2  |        zasmuceniu naśladował swego pana - nie mówiąc już ani słowa
17 2  |           się na siłę, żeby jaśnie pana chwycić za gardło i bić
18 2  |            zbłąkany pies bez domu, pana i podwórza. Patrzył na książki,
19 2  |          Wielosławskich w Nawłoci, pana Turzyckiego - wyprawiła
20 2  |           nieubłaganym. Srogie oko pana nic jednak nie mogło znaleźć:
21 2  |          któż tu nastaje na wyjazd pana Baryki? - pytała panna wytrzeszczając
22 2  |           nie upłynął od przyjazdu pana do ta strona, aż ci już
23 2  |            należących do starszego pana Storzana, który sam powalony
24 2  |          czy to było złe?~- Bardzo pana proszę... Z głębi serca...
25 2  |      zaraziła na widok tego obcego pana. Wiedziała, że umrze przez
26 2  |     Wiedziała, że umrze przez tego pana, a marzenia jej zawierały
27 2  |       powołały ją" do łoża chorego pana Storzana. Cezary pozostał
28 2  |              Nie spostrzegam, żeby pana los czym wynagrodził! Ale
29 2  |             No, nie ma co! Odwiozę pana do Nawłoci.~- Będę bardzo
30 2  |         Już by konie dawno były po pana przyszły. Wracam z objazdu.
31 2  |          cichutki głosik:~- Proszę pana....~- Słucham, panno Wando...~-
32 2  |            panno Wando...~- Proszę pana... Ja nie umiem tańczyć!~-
33 2  |         balowej na ruchomym fotelu pana Storzana. Ubrany we frak,
34 2  |      Siedziałeś w mysiej dziurze u Pana Boga za piecem, a zęby ci
35 2  |            lecz ujrzawszy tuż obok pana Barwickiego wyprostował
36 2  |   przyjaciela i poniekąd opiekuna, pana Gajowca, z doniesieniem,
37 2  |             Panie Cezary... Żegnam pana.~- Co pani zrobiła? - krzyknął
38 2  |          była w mieszkaniu rządcy, pana Turzyckiego. A więc wszyscy,
39 2  |         przygotowałam? Nie, proszę pana! Wszystko można na mnie
40 2  |         gościnnym gestem:~- Proszę pana do środka...~Środek był
41 2  |          dwa pokoje, proszę jaśnie pana - sumitował się pan Gruboszewski -
42 2  |         pierwszym pokoju.~- Proszę pana! Nie jestem wcale "jaśnie
43 2  | Trzydzieści pięć lat, proszę łaski pana. Idzie na trzydziesty szósty,
44 2  |            ile to ja, proszę łaski pana, zboża przez te lata wydał
45 2  |      poszukiwacz był to przyjaciel pana Hipolita, dziedzica, więc
46 2  |    przyjemnego i cmoknął w wąsiska pana. Zbiegł ze schodów.~Ale
47 2  |    obwódkami, wlepione były w tego pana Czarusia, który tak ciężko
48 2  |       Jędrek odwrócił się do swego pana z pytaniem:~- Na prost czy
49 3  |         świata na strych.~- Proszę pana! - zadrwił dozorca, ewentualnie
50 3  |      poderwane. Trzeba było iść do pana Gajowca, czegoż aż dotąd
51 3  |            podpisy nakreślone ręką pana Gajowca oraz, widać, jakieś
52 3  |           na specjalne w gabinecie pana wyróżnienie? Czy innych
53 3  |           w towarzystwie starszego pana. Starszy pan, jak wszyscy
54 3  |          cudów". Pierwszym "cudem" pana Gajowca było, rzecz prosta,
55 3  |    niektórych ludzi, zwanych przez pana Gajowca "wielkimi polskimi
56 3  |     bolesne spojrzenie obracają na pana posterunkowego te żyjące
57 3  |           zajeżdża, aby zaopatrzyć pana w solidnie malowanej kamienicy
58 3  |            po nim zimne spojrzenie pana w głębi, w którego skupionej
59 3  |        zaczął "bluźnić", to już do pana nie wrócę. Jeszcze raz wróciłem.~-