Czesc

 1 Rod|              co by tu powiedzieć... Wreszcie znalazła! Widząc śliczną
 2 Rod|      drogocennego biura dygnitarza, wreszcie do szafy oszklonej, nabijanej
 3 Rod|          Seweryn Baryka znalazł się wreszcie w Baku, na tamecznych naftowych "
 4 Rod|         strugą - dobrobyt, spokój - wreszcie kraj ów, mlekiem i miodem
 5 1  |            kłótliwy i napastliwy. A wreszcie nic sobie z matki nie robił.
 6 1  |         było od niego wieści, a gdy wreszcie nadeszła, to już zupełnie
 7 1  |           czy austriackiej niewoli. Wreszcie odpalono natarczywe pytania
 8 1  |           wywróciło do góry nogami. Wreszcie wszystko pierzchło na wszystkie
 9 1  |       garncy ziarna pszenicy, żyta, wreszcie jęczmienia, a nawet prosa.
10 1  |            i tym podobne.~Wyśledził wreszcie sekret matczyny, najstaranniej
11 1  |             ostateczną, wyrwały się wreszcie i uciekają, dokąd oczy poniosą.~
12 1  |       wieści. - Pogib! wykrztuszono wreszcie z ukrytą radością.~Była
13 1  |          siłę - bezsenność, anemia, wreszcie bieda i głodowanie, a wszystkie
14 1  |          natręctwem, aż go dosięgło wreszcie i poraziło wewnętrznie nadzwyczajne
15 1  |       zawołania, Cezary zbliżył się wreszcie do palisady, której słupy
16 1  |           obiecując dać ją później. Wreszcie na jednym z postojów, ciągnących
17 1  |         może rozkazywać, zakazywać, wreszcie pospolicie kaprysić z tej
18 1  |       zbierał wiadomości w mieście. Wreszcie pochwycił wieść upragnioną.
19 1  |            ruchome światła latarni. Wreszcie pociąg, ogrom ciemnoszary,
20 1  |             przepuszczano. Przyszła wreszcie kolej i na Cezarego. Nie
21 2  |        trwało dosyć długo, wyruszył wreszcie, przebył most na Wiśle,
22 2  |          Ksiądz sapał i wzdychał, a wreszcie ustał w drodze. Na niespokojne
23 2  |           niechętne i opryskliwe, a wreszcie nie dawał żadnych. Słychać
24 2  |            się trzymając od gościa. Wreszcie z radością w głosie oświadczyła,
25 2  |        szybciej biorąc za pas nogi. Wreszcie wpadła do wielkiej sieni
26 2  |           drzwi na górze przycichła wreszcie w warowni piętra. Perliczka
27 2  |       takich i owakich. Nasycił się wreszcie, rzucił serwetkę i wstał
28 2  |          się od siarczystych razów. Wreszcie przeszedł w skok szalony,
29 2  |         lejcami rozbieganego konia. Wreszcie przeforsował go, puścił
30 2  |   ostatecznym upadkiem moralnym, aż wreszcie machnął na siebie ręką -
31 2  |           na półgodzinne rozstanie. Wreszcie wyrwała się, skinęła głową
32 2  |    pożegnalne szepty i kontrszepty. Wreszcie narzeczony wyszedł do przedpokoju
33 2  |         tychże drzwiach i otworzyła wreszcie skrytkę swego gościa.~Cezary
34 2  |          składkowej zabawy nadszedł wreszcie. Cała okolica dworska popadła
35 2  |     Jaśnie-Hipcio", później "gość", wreszcie wbrew obłudnym protestom
36 2  |            siostrzeniec, Hipolit) - wreszcie Karusia, a nawet, zabrana
37 2  |           takimi subtelnościami, że wreszcie nie wiadomo było kompletnie,
38 2  |        sobie głowę i znowu parskał. Wreszcie wytarł się do sucha i trzeźwym
39 2  |            jej postać - realizowało wreszcie jej osobę fizyczną. Wychodziła
40 2  |       mamrotała i ględziła w kółko. Wreszcie wybuchła:~- Ale przecie
41 2  |           wydarzenia. Odpowiedziała wreszcie:~- Panna Karolina nalała
42 2  |           Smakował, delektował się, wreszcie mruknął:~- Sok - klasa!
43 2  |        dzban wodę nosił. Urwało się wreszcie ucho - i cały dzban roztłukł
44 2  |          dłoń i długo ją ściskał. A wreszcie puścił tę rękę z jękiem:~-
45 2  |      przyglądał się swemu gościowi. Wreszcie zaprosił do wnętrza dworku
46 3  |             poczciwy nauczyciel!... Wreszcie - znikł jak cień. Gdzieś
47 3  | fenomenalizmu podmiotowego, stwarza wreszcie naukę własną bojkotu państwa
48 3  |             prywatne - i tak dalej. Wreszcie, zamiast społeczeństwa terytorialnego -
49 3  |            począł go zaciekawiać, a wreszcie narzucił mu się wszechwładnie
50 3  |         międzynarodówki -jakiego to wreszcie twórczego geniuszu wymaga
51 3  |            dwa, potem przycichał, a wreszcie popadał w milczenie, w astmę,
52 3  |       poręcz i pilnie nadsłuchiwał. Wreszcie, gdy się okazało, że nikt
53 3  |          przewalaj!~- No! - słychać wreszcie głos rozkazu.~Czyż to pan
54 3  |             słonej goryczy. Stanęła wreszcie.~- Widzisz, coś ty narobił! -
55 3  |            zapracowała na śmierć, a wreszcie bym wylazła. Tyś to narobił,
56 3  |       miejscu, nie mogąc iść dalej. Wreszcie rzekła:~- Ślub nie ślub...