Czesc

 1 Rod|      spóźnił się ani o godzinę na swe stanowisko, kędyś u podnóża
 2 1  |         na niej się kończył. Siły swe przelała, życie swe przesączyła
 3 1  |          Siły swe przelała, życie swe przesączyła kropla po kropli
 4 1  |          czerpać, ile chcieli, na swe potrzeby, na opłatę lekcji
 5 1  |       przerażone oczy i mamrotała swe modlitwy.~Pewnej nocy, gdy
 6 1  |           o ojcu. Cezarek wykonał swe postanowienie. Przyszli
 7 1  |            Chwytała nadchodzące w swe dłonie natychmiast, doskonale
 8 1  |          fiołki i sasanki otwarły swe oczy żywe i ukazały twarzyczki,
 9 1  |         do ziemi, mając w pamięci swe przewiny, straszliwą rzeź
10 1  |           z frontu mógłby wycofać swe męstwo, za morze się nie
11 1  |       pustyń i obojętnie spełniał swe obowiązki, myśląc o rzeczach
12 1  |       niebieskie oczy wpatrzone w swe oczy, oczy - radosne niebiosa.
13 1  |           i ukrył w cieniu daszka swe niebieskie oczy. Cezary
14 1  |         miejsce. Cezary wrócił na swe stanowisko robocze, przez
15 1  |     odszedł do roboty, wrócili na swe miejsce.~- Dlaczego nie
16 1  |           ciężar, sam go biorąc w swe ramiona - mówią w pokorze: "
17 1  |         wywali pracującemu ludowi swe najtrafniejsze pod słońcem
18 1  |        Baku, dosięgnął, chwycił w swe sieci uczuć i zabrał stamtąd.
19 1  |         trzymało. Cezary odsypiał swe charkowskie czuwania. Sewerynowi
20 1  |           że tak oto przeleje weń swe zdrowie, przesączy w ten
21 1  |        musiał znowu wyjść i zająć swe miejsce.~Gdy pociąg nie
22 2  |         Hipolit, mocno trzymający swe lejce, legł w najbliższej
23 2  |           defekt - utraciła dobra swe ziemskie na Ukrainie, skoro
24 2  |         Ksiądz Anastazy dociągnął swe ciężkie stopy do drzwi prowadzących
25 2  |           Karoliny, a lewym okrył swe ramię. Ażeby zaś jak najbardziej
26 2  | Podśpiewując i balansując czesała swe długie, pozłociste włosy.
27 2  |        Wanda jedno tylko miała na swe usprawiedliwienie: grała
28 2  |      kieliszeczek, kapłan zanucił swe uprzykrzone:~Caroline, Caroline,~
29 2  |       pytała panna wytrzeszczając swe śliczne niebieskie oczy.~
30 2  |     prastarych i odzwierciedlenie swe najdoskonalsze znajdował
31 2  |        rzekła śmiejąc się poprzez swe zawstydzenie.~- W każdym
32 2  |            w lot nakładał na opak swe długopołe efekty, byleby
33 2  |             Oddawał do dyspozycji swe apartamenty, ze storami
34 2  |          myślał Cezary zabierając swe rzeczy.~Tymczasem w szerokim
35 2  |   drapieżnym uśmieszkiem pokrywał swe prawdziwe uczucia.~- Co
36 2  |       ręce, czy należycie ustawił swe bolszewickie nogi. Oglądał
37 2  |  otrzymanego wrażenia kształtował swe kończyny. W pewnej chwili
38 2  |    przyciskający do łona, łączący swe piersi, uda i nogi z piersiami,
39 2  |        sonat Beethovena wkładając swe uczucia, a na salach powstało
40 2  |       oblicze. Z nagła posłyszała swe imię. Ksiądz Anastazy mówił
41 2  | przytupywania. Skoro, powtarzając swe ruchy i skoki poprzednie,
42 2  |           miotała przed jego oczy swe małe stopy, wynurzała i
43 2  |        stopy, wynurzała i chowała swe piersi. Głowa jej była dumnie
44 2  |    podniósł się i począł sprzątać swe statki, szukać porzuconego
45 2  |         coś się złościł. Krzyczał swe: - trzymaj naręcznego, trzymaj
46 3  |  przekazywał otoczeniu przez całe swe życie. Badał przeszłość
47 3  |       sposób "medyczny" udowodnił swe twierdzenie, Lulek wypływał
48 3  |         Lulek gotów był poświęcić swe mizerne zdrowie i niewesołe
49 3  |       folwarku, niepokojący się o swe oziminy, strączkowe i okopowizny.
50 3  |         ludzi.~Mówczyni poprawiła swe krucze, niemal fiołkowe
51 3  |       miejsca poruszyć. Przeżywał swe najwyższe szczęście. Wszystko
52 3  |       rewolucję, żeby go dostać w swe ręce. ~- Dobra to będzie