Czesc

 1 Rod|            Woźnica oglądał się na nią kilkakroć, z oburzeniem,
 2 1  |            gdzie jest droga i jak nią iść. Wstydziła się i trwożyła.
 3 1  |           niej. Z niego płynie na nią jakieś złe. Bezgraniczna
 4 1  |        Ksiądz Gruzin odprawił nad nią przepisane modły, wypowiedział
 5 1  |         on sam - Cezary - nie był nią, matką. Był czymś innym,
 6 1  |     skórzaną skrzynkę. Czyhały na nią prawa osiągnięte wprost
 7 1  |       straszliwą, która się przed nią rozchyliła. Długo trwało
 8 2  |        zmarłej. Nie było tematu z nią złączonego, który by nużył
 9 2  |  źrebiętami?... Stęskniłem się za nią, mój drogi pomidorze . Nieraz -
10 2  |            stroną" i pogawędzić z nią w ogóle o perliczkach. Po
11 2  |         albo znowu zasłaniała~się nią bezskutecznie, gdy zanadto
12 2  |          cienką siecią ozimin.~Za nią ruszył jej narzeczony. Obadwaj
13 2  |           zdumiewająco patrzeć na nią tak odmienioną. Włosy pozbawione
14 2  | muzykującą pannę i zapoznać się z nią natychmiast. Hipolit pierwszy
15 2  |         Caroline...~- Pójdę ja po nią. Muszę ją przeprosić! A
16 2  |        niemal do pięt, i owijając nią kolana.~- Może pani pożyczyć
17 2  |           objęcia i przetańczył z nią przed lustrem kilkakrotnie
18 2  |          chyłkiem wysunęła się za nią na schody, bynajmniej nie
19 2  |     musiała odszukiwać. Wołały na nią wówczas przedziwne głosy
20 2  |        uczuć. Nikt nie zwracał na nią uwagi, gdy się tam wymykała
21 2  |       dlaczego to Cezary nigdy na nią nie patrzy, nigdy z nią
22 2  |           nią nie patrzy, nigdy z nią nie rozmawia jak z innymi
23 2  |      wybranym! Ten widok cisnął w nią jakby oszczepem diabła i
24 2  |      ramionach. Cezary patrzył na nią spod oka i nerwowe poziewanie
25 2  |         Laury i skłonił się przed nią nisko - nisko. Nie chciała
26 2  |    pełnego diabelskiej rozkoszy z nią obcowania i porwał się z
27 2  |        właściwie spódniczka a pod nią "halka". Powinieneś był
28 2  |     upodobanie, wszechwładnie nad nią panujące. Krzyk zamierał
29 2  |        wabiący doradca, skinął na nią w mrokach. Była to nienawiść
30 2  |     narzucać się. Wściekał się na nią za rozmowy ze wszystkimi,
31 2  |          Cezary skłonił się przed nią, usłyszał cichutki głosik:~-
32 2  |            nie wiedział, co się z nią dzieje. Nie wiedział, jak
33 2  |          wolna. Skłonił się przed nią. Skoro się tylko podniosła,
34 2  |     poszczególne dźwięki wpadły w nią i przeleciały wskróś, niczym
35 2  |          i nie wiedząca, co się z nią przydarza. W pewnej chwili
36 2  |         łzy odtrącenia. Wiatr nad nią huczał.~Kiedy Karolina Szarłatowiczówna,
37 2  |    półkola. A stanąwszy tuż przed nią, wykonywał bardzo zgrabne
38 2  |        Barwicki, nachylił się nad nią i czynił jej do ucha cierpkie
39 2  |          go widzieć. Stanął przed nią z zamiarem tańczenia, lecz
40 2  |          cichą poufność rozmowy z nią o rzeczach niepowszednich
41 2  |  złagodniała. Światło białe przez nią przeleciało. Wśród nadludzkich,
42 2  |          to jedno: módlcie się za nią gorąco, bo to nie jest samobójczyni.
43 2  |          tę łyżeczkę, spojrzał na nią spode łba, napastliwie i
44 2  |           w nim wnękę i wtulony w nią, jęczał, a nawet wył z rozpaczy.
45 2  |    podźwignął jego rękę, ażeby on nią uderzył Laurę! To ta Karolina
46 2  |             Moja to rzecz, moje z nią porachunki... Ja księdza
47 3  |    tylośna dziura? Baran by przez nią przelazł ze świata na strych.~-
48 3  |           Do kogo to on zamierzał nią strzelać, kogo tym dziełem
49 3  |         rozmaite zagarnięte przez nią narody są uciemiężone. Jesteśmy
50 3  |        fontanny! Cezary patrzył w nią, w obraz nieporównany, i
51 3  |        Zbliżył się i stanął przed nią.~- Czy znowu będziesz może
52 3  |       Gdyby mógł rzucić się przed nią na kolana, gdyby mógł przycisnąć