Czesc

1001 2  |                 Silnymi łokciami wparła się w piersi tego natręta i
1002 2  |              Gubi...~Jednakże opamiętał się i wypuścił ją ze swych ramion.~-
1003 2  |           drzwiach...~Karusia nie mogła się oprzeć. Żeby ją tylko puścił...
1004 2  |              puścił... Jej uśmiech stał się bezradnie radosny, a usta
1005 2  |             rozstanie. Wreszcie wyrwała się, skinęła głową i cichutko
1006 2  |         wszystkich jego żyłach i żarzył się w szpiku kości.~Wyjrzał
1007 2  |              nie ma. Można było całować się jeszcze choćby i pół godziny.
1008 2  |               nieprędko taka sposobność się zdarzy".~Tymczasem mylił
1009 2  |                zdarzy".~Tymczasem mylił się grubo. Był ktoś, co pilnie
1010 2  |             pianistka chyłkiem wysunęła się za nią na schody, bynajmniej
1011 2  |             wcale, iż to właśnie nazywa się wśród rozmaitych "starych"
1012 2  |                Osoba Cezarego zatracała się i niemal rozpływała w łagodnej,
1013 2  |                 strona święta, gdzie on się obracał, posiadała swój
1014 2  |              albo poszedł, świat stawał się pusty, jałowy, głuchy, płony,
1015 2  |            znieść jej utęsknienie. Bała się rzeczywistego widoku swej
1016 2  |                 rozmowy z nim - stawała się nowym impulsem do marzenia
1017 2  |           niezrozumiałej choroby, którą się zaraziła na widok tego obcego
1018 2  |          ziemnym - na chwilę! Wzruszała się do ostatnich granic wytrzymałości
1019 2  |                 podśpiewywał albo śmiał się rozmawiając z księdzem Anastazym
1020 2  |              upadki do otchłani rodziły się wtedy i kształtowały w jej
1021 2  |               Turzyckich, koncentrujące się w kierunku kuchni, gdzie
1022 2  |               zwracał na nią uwagi, gdy się tam wymykała na dziedziniec
1023 2  | Szarłatowiczówna mało-wiele, troszeczkę się wycałowała z Cezarym, Wanda
1024 2  |                jak strzyga nocna, ażeby się oddać swej sekretnej manii.
1025 2  |        najzgrabniejszego kota podsunęła się pod drzwi pokoju Cezarego
1026 2  |              jej piersiach! Zdawało jej się, że nie wytrzyma, że zacznie
1027 2  |                 jej ustał wtedy, zaćmił się od czarnego tumana, a tylko
1028 2  |             Kiedyś tam, kiedyś powlokła się na górę, jakby każda jej
1029 2  |              książką. Teraz dorozumiała się, dlaczego to Cezary nigdy
1030 2  |                 spojrzy przypadkiem, to się zaraz złośliwie uśmiecha.
1031 2  |           pierwszy zobaczyła całujących się ludzi, lecz zrozumiała dziwnie
1032 2  |             skomleć i nie szczekać, gdy się to widowisko wciąż i wciąż
1033 2  |              pan Storzan tego dnia miał się gorzej i nie był widzialny,
1034 2  |      nadchodziły. Młody człowiek nudził się nie na żarty. Nie wypadało
1035 2  |          trzepał doskonale, więc cofnął się do domu i poprzez wszystkie
1036 2  |             pierwszego salonu. Zabierał się właśnie do jak najwygodniejszego
1037 2  |              najwygodniejszego ułożenia się w fotelu i nie odtrącał
1038 2  |          sekretnej drzemce, gdy rozległ się turkot. Nareszcie! Konie
1039 2  |                lustrzanych ścianach dał się słyszeć głos pani Laury
1040 2  |         Kościenieckiej. Po chwili drzwi się otwarły i ona sama ukazała
1041 2  |              otwarły i ona sama ukazała się w całej swej przepiękności.~-
1042 2  |           ogromnym szpitalu?~- Nudziłem się. Słuchałem, jak deszcz pada.~-
1043 2  |                ten zapach, tak, zdawało się, nikły, owinął się dookoła
1044 2  |              zdawało się, nikły, owinął się dookoła jego zmysłów niczym
1045 2  |                 kształt nogi wysuwający się spod krótkiej sukni. Cezary
1046 2  |                na własne oczy. Będziemy się bawić, bawić!~- Pani czeka
1047 2  |         szczególnym ruchem przeciągnęła się w ramionach. Cezary patrzył
1048 2  |           Przecie ta jego zazdrość musi się o coś zaczepić... Niechże
1049 2  |             pani Kościenieckiej, wsunął się do karety. Mała, miękka
1050 2  |                dłoń pomogła mu podnieść się na stopień. Bez wahania,
1051 2  |             płonącymi ustami i narzucił się jej z całą potęgą furii.
1052 2  |             Kareta na wybojach kołysała się to tam, to sam, jak łagodna
1053 2  |                 jak fuga koni niosących się w przestrzeń.~Od Odolan
1054 2  |             jakże prędko, jak nagle dał się znowu słyszeć huk drzew
1055 2  |               rękę pani Laury i skłonił się przed nią nisko - nisko.
1056 2  |               chciała wysiąść i z nikim się widzieć. Drzwiczki zatrzasnęły
1057 2  |          widzieć. Drzwiczki zatrzasnęły się i znowu głośno zachrzęścił
1058 2  |            kolacji Cezary wcześnie udał się na spoczynek mówiąc, iż
1059 2  |          kancelaryjnego, gdzie mieściły się pokoje gościnne, już w oknie
1060 2  |              posilny sen, obadwaj cicho się sprawowali. Chodzili na
1061 2  |               paluszkach i wstrzymywali się od chrząkania.~Lecz Cezary
1062 2  |                 tamci przyszli, wymknął się ze swego pokoju, minął park
1063 2  |               bezszelestnie. Przyczajał się i upodabniał do tej nocy
1064 2  |                  więc musiał zdecydować się na okrążenie stawu i marsz
1065 2  |                czy młynarzy, przewinęła się przez jego głowę, lecz nie
1066 2  |             poza :groblą teren podnosił się ku górze. Drożyna piaszczysta
1067 2  |            bardziej nadgniłe - zaczepił się ręką o górną część listwy
1068 2  |                 swego odzienia wyplątał się z nich na ścieżkę szeroką
1069 2  |               szedł ścieżką, podnoszącą się w górę, na paluszkach. Było
1070 2  |                Coś mu zagraża. Coś czai się w tym mroku niemym, stężałym,
1071 2  |                z nią obcowania i porwał się z ławki. Pędem prawie dobiegł
1072 2  |               ścian przez otwór sączyło się światło. Domyślił się, że
1073 2  |           sączyło się światło. Domyślił się, że tam są drzwi. Przyłożył
1074 2  |            dziury od klucza i rozejrzał się po pustym pokoju. Była to
1075 2  |                tymi drzwiami namyślając się, czy wejść teraz. Jeżeli
1076 2  |                jego kącie. Tam rozłożył się wygodnie. Wziął w rękę książkę,
1077 2  |           bakińsku, po portowemu. Wahał się. Ale wygodna pozycja na
1078 2  |           pękając ze złości, wściekając się i wijąc jak lis złapany
1079 2  |               wilk we wnyku. Zdawało mu się, że siedzi już w tym miejscu
1080 2  |               przyjemnością przeszedłby się był po tym pokoju, tam i
1081 2  |                 drzwi na górę otwierają się, schody trzeszczą i kilka
1082 2  |         rozmawiały. Pan Barwicki żegnał się z narzeczoną prosząc ją
1083 2  |                prosząc ją usilnie, żeby się zaraz położyła - żeby nazajutrz
1084 2  |              żeby nazajutrz nie męczyła się tak jak dni poprzednich,
1085 2  |          zapewniała go, że "Lola" zaraz się położy. Cezary domyślił
1086 2  |                 położy. Cezary domyślił się, że to mówi matka pierwszego
1087 2  |           istocie kroki czyjeś zbliżyły się do drzwi biblioteki. Weszła
1088 2  |                 pani Laura. Uśmiechnęła się radośnie zobaczywszy tajnego
1089 2  |             potrzeby!~Szybko przysunęła się do stołu i zdmuchnęła lampę.
1090 2  |                 lampę. Barwicki zbliżył się również do drzwi biblioteki.
1091 2  |        przedpokoju i na ganek. Wnet dał się słyszeć turkot odjeżdżającego
1092 2  |            jestem zmęczona.~- Kładziesz się zaraz?~- Zaraz! Zamknę tylko
1093 2  |                drzwi, przez które wdarł się był do tego pokoju. Przez
1094 2  |                piętro. Później zbliżyła się do Baryki i znalazła w ciemności
1095 2  |     skrzypnięcie każdego stopnia dawało się słyszeć.~Na górze Cezary,
1096 2  |           pisania, a przed nim bujający się fotel. Baryka usiadł w fotelu
1097 2  |               nie głupiec... Umówiliśmy się, że gdy odjedzie ja zawsze
1098 2  |             światła latarni, posuwające się w poprzek ciemnej, nieprzebitej
1099 2  |                 omdlewająco zmniejszało się, niczym spazmatyczna miłosna
1100 2  |               zabrzmiał. Cezary stoczył się z podwyższenia przy oknie
1101 2  |         ostatnią chwilę.~W Nawłoci, jak się okazało, Maciejunio był
1102 2  |                 przed wyjazdem obejrzał się ze wszystkich stron w dużym
1103 2  |           wygląda cwanie . Przypatrywał się sobie samemu jakby figurze
1104 2  |               granic. Nie tylko podobał się samemu sobie, ale nawet
1105 2  |              trzej uwodziciele", zeszli się w pokoju Cezarego na chwilę
1106 2  |         spazmatycznym śmiechem.~- Czego się śmiejesz, Hipek? - pytał
1107 2  |                głosie popłochu.~- Jakże się tu nie śmiać! Coś ty na
1108 2  |                radykalny! Nie urodziłeś się i nie wyglądasz na Woltera.~-
1109 2  |             jest - Woltera! Kto ośmieli się kpić z ich kokieteryjnych
1110 2  |             poplecznikiem Woltera.~Spór się przerwał, gdyż zaturkotały
1111 2  |         szczęście zdrowej młodości, gdy się diabelnie tęgimi końmi jedzie
1112 2  |              niezwalczonej siły zdawała się ponosić chyżej niż parskające
1113 2  |         towarzysze wyprawy rozpierzchli się porwani przez znajomych
1114 2  |               do sali balowej i znalazł się w kole lśniącym i barwnym,
1115 2  |             lśniącym i barwnym, stropił się i o mało nie cofnął. Przekonał
1116 2  |              mało nie cofnął. Przekonał się, że są sytuacje leżące gdzieś
1117 2  |           swobodnej rozmowy. Przeciskał się, plątał, "pętał się" między
1118 2  |          Przeciskał się, plątał, "pętał się" między swobodnie rozmawiającymi,
1119 2  |             tego pikniku, iż nie będzie się anonsować przybywających
1120 2  |              nie zwracał uwagi. Bawiono się towarzystwami, okolicami,
1121 2  |             prostracji i niewiedzy, jak się zachować, swobodnie usiadł.
1122 2  |                ona. To duma, pysznienie się w tajemnicy przed sobą samym
1123 2  |                Laura rozmawiała, witała się, uśmiechała. - Usiadła. -
1124 2  |                rozległym salonie, który się stale zapełniał. Oddawała
1125 2  |               oczy jej nie zatrzymawszy się ani przez sekundę pobiegły
1126 2  |            żądło pszczoły-żalu zatopiło się w jego uczucia. Starał się
1127 2  |              się w jego uczucia. Starał się nie patrzeć w jej stronę,
1128 2  |                 swej narzeczonej ciągle się - "idiota!" - nachylał i
1129 2  |             Cezary był rad ze zjawienia się tych panien. Tknięty nagłą
1130 2  |               ze swego miejsca, zbliżył się szarmanckimi ruchy, których
1131 2  |                i nudnym mógł to zbliżać się do tamtej, to się od niej,
1132 2  |               zbliżać się do tamtej, to się od niej, jak od źródła radości,
1133 2  |          rozkoszy tego uczucia - łącząc się niemal spazmem cielesnym
1134 2  |            tęsknoty za Laurą. Oddalając się od tamtej gorzał z miłości,
1135 2  |                 doskonale wiedziała, co się poza zewnętrzną formą tego
1136 2  |             czym, tańcząc i uśmiechając się ciągle, myślą i marzą. Ona
1137 2  |                  nieskromnego zbliżenia się ciał, iż wprawiło ją w nieustanne
1138 2  |            nieustanne szaleństwo. Teraz się to znów przed jej oczyma
1139 2  |          zatykał jej gardło. Uśmiechała się wciąż przyprawionym uśmiechem,
1140 2  |               jakieś przebłysnęło. Ulga się kędyś objawiła w twardym
1141 2  |              zawsze możności kojarzenia się cielesnego.~Cezary nie przez
1142 2  |        ubóstwianej. Nie chciał narzucać się. Wściekał się na nią za
1143 2  |           chciał narzucać się. Wściekał się na nią za rozmowy ze wszystkimi,
1144 2  |           Okszyńską. Gdy Cezary skłonił się przed nią, usłyszał cichutki
1145 2  |             pani. Ja tak poprowadzę, że się pani naumie.~- Nie mogę! -
1146 2  |           Omdlewającym ruchem podniosła się i stanęła. Gdy ją ujął,
1147 2  |             stanęła. Gdy ją ujął, gięła się w jego ręku jak mantyla
1148 2  |               miłosną, nie wiedział, co się z nią dzieje. Nie wiedział,
1149 2  |                Wtedy co prędzej zwrócił się w swoją stronę. Właśnie
1150 2  |             przez chwilę wolna. Skłonił się przed nią. Skoro się tylko
1151 2  |            Skłonił się przed nią. Skoro się tylko podniosła, usłyszał
1152 2  |                 Pani Laura nie mieściła się w swej skórze. Wśród poruszeń
1153 2  |                 niezależna. Uwolniłabym się. Muszę!~- No, to i ja muszę
1154 2  |                      Myśl o tobie łączy się z myślą o nim. A ja o tobie
1155 2  |              burżuj jeszcze raz nachyli się do ciebie i będzie szeptał...
1156 2  |             Jeżeli jeszcze raz będziesz się uśmiechać, gdy on zacznie
1157 2  |                Całe towarzystwo skupiło się obok niego. Wrzucając wciąż
1158 2  |               Poruszał rękoma i zdawało się, że szasta znieruchomiałymi
1159 2  |       znieruchomiałymi nogami.~- Cieszę się - mówił do dam, które go
1160 2  |               Jaki symbol? - dopytywano się ze wszech stron.~- Jestem
1161 2  |             umiesz najlepiej. Ale żebym się za ciebie nie potrzebowała
1162 2  |                umiesz najlepiej. Pomódl się cicho i graj!~- Rozumiem,
1163 2  |               natychmiast przeistoczyła się w coś innego niż przed chwilą -
1164 2  |             swej duszy, muzykę, wyzbyła się zalęknienia. Odeszła od
1165 2  |           władała do woli. Wyprostowała się. Zasiadła lepiej, niczym
1166 2  |        majestacie. Włosy jej przebierać się zdawał, podnosić i miotać
1167 2  |                 na minutę rozpościerała się, świadoma swej potęgi, władza
1168 2  |             dostrzegła. Palce jej stały się podobnymi do tych chybkich
1169 2  |                swój głos i znowu zapaść się w nicość. Pedał czekał na
1170 2  |           niezdecydowana panienka stała się zuchwałym duchem, który
1171 2  |                 zuchwałym duchem, który się waży na walkę z przemożnymi
1172 2  |             który na stosie z mirry sam się palił i z popiołów własnych
1173 2  |          znanemu młodzieńcowi, w którym się, jak to mówią, na śmierć
1174 2  |            roztoczone nad głową, gdy on się zbliża. Grała spółmiłośnicy,
1175 2  |               siadały, a tamte tłoczyły się we drzwiach - nastręczyła
1176 2  |               we drzwiach - nastręczyła się właśnie najstosowniejsza
1177 2  |              Laury. Spostrzegła, jak on się wymknął z sali.~Cios katowski
1178 2  |            przez bolszewików. Nie mogła się ocknąć ze strasznego snu,
1179 2  |            Patrzyła na ludzi śmiejących się, wesołych, rozbawionych,
1180 2  |                  i nie rozumiała, gdzie się podzieli. Rozpacz pchnęła
1181 2  |            aleją, co chwila roztrącając się o pnie wielkich drzew, które
1182 2  |              wzdychała Karolina plącząc się między pniami w prawo i
1183 2  |                duszy i nie wiedząca, co się z nią przydarza. W pewnej
1184 2  |                nieszczęścia dorozumiała się, że to on rozmawia tutaj
1185 2  |                już koło niej przesunęło się szybko coś złowieszczego,
1186 2  |                w upiór nocny przewinęła się tuż koło niej. Otarła się
1187 2  |               się tuż koło niej. Otarła się ojej suknie. Karolina wbiła
1188 2  |             oświetlonych, już skończyła się muzyka Wandy Okszyńskiej.
1189 2  |             teraz była par posuwających się tam i z powrotem do taktu
1190 2  |            wypili byli coś niecoś. Gwar się wzmagał, śmiech wszędzie
1191 2  |               wciąż zmarznięta. Trzęsła się z zimna i wnętrzności w
1192 2  |               przyszło jej do głowy, by się czegoś napić. Siedziała
1193 2  |            ciotka Wielosławska zbliżyła się i dawała znać oczyma, że
1194 2  |                żeby tańczyła. Zatrzęsło się w niej serce od pańskiej,
1195 2  |             Hipolit Wielosławski rzucił się do fortepianu i począł z
1196 2  |               rozpoczął taniec. Ująwszy się pod boki, w skokach zbliżał
1197 2  |                 boki, w skokach zbliżał się do Karoliny raz prosto,
1198 2  |                skoki poprzednie, cofnął się na miejsce, Karolina ujęła
1199 2  |                 miejsce, Karolina ujęła się również pod boki i odrzuciwszy
1200 2  |               przysiadania a poderwania się z ziemi.~W tańcu Karoliny
1201 2  |       dziewiczych, a całe ciało miotało się i szarpało w niezwalczonej
1202 2  |                nieokiełznanej. W ujęciu się pod boki, przysiadaniu i
1203 2  |               rozkoszy w tym narzucaniu się przed oczy tancerza ze swymi
1204 2  |                fortepianu przypatrywała się tym dwojgu Wanda Okszyńska.
1205 2  |                  ruch, każde przegięcie się, zniżanie się i wzlot do
1206 2  |                przegięcie się, zniżanie się i wzlot do góry "jej" Czarusia
1207 2  |        zdrętwienie pleców od zetknięcia się z lodowatymi szorstkimi
1208 2  |                  pan Barwicki, nachylił się nad nią i czynił jej do
1209 2  |       Szarłatowiczównę. Skoro zaś kozak się skończył, kapela znowu poczęła
1210 2  |             tańce i cała sala napełniła się posuwistymi figurami. Teraz
1211 2  |                 ksiądz Anastazy zjawili się we drzwiach sali balowej
1212 2  |             Ruszył ku nim, przeciskając się przez tłum roztańcowany.~-
1213 2  |               zamglone oczy i czepiając się rękami bezradnymi nie tylko
1214 2  |                   A dopiero czuję: ktoś się podsadza pode mnie. Na barana
1215 2  |    kłap-kłap-kłap... Ja cię znam! Teraz się dopiero wylakierowałeś...
1216 2  |             brat! To klecha. W Chyrowie się po łacinie spowiadał. Piję
1217 2  |          czerwony bolszewik. Och, grubo się mylisz, Czaruś... Grubo!
1218 2  |              rozległej pijalni zwrócili się ze śmiechem w jego stronę.~
1219 2  |                 pod ręce i opierającego się z całej siły potaszczyli
1220 2  |             ksiądz Anastazy. Ten poczuł się w obowiązku zastąpienia
1221 2  |               Baryką, raz w raz całując się i bez przerwy dysputując.
1222 2  |              głos coraz wyżej, czepiali się byle słówka, obrażali się
1223 2  |               się byle słówka, obrażali się i znowu przepraszali wracjąc
1224 2  |               moment fatalny, nie mogli się zorientować, o co właściwie
1225 2  |        zorientować, o co właściwie spór się toczy. Z tej rozterki wybawiła
1226 2  |                 Barwickiego wyprostował się i począł cedzić przez zęby
1227 2  |     Wielosławskim.~Był już ranek, kiedy się ocknął w jakimś pokoju.
1228 2  |             drżała. Ksiądz Anastazy mył się w wielkiej misce emaliowanej
1229 2  |                parskał. Wreszcie wytarł się do sucha i trzeźwym głosem
1230 2  |                Później po niego przyśle się zamknięty powóz, żeby zgorszenia
1231 2  |                trzeźwiejszy. W mig umył się, uczesał i odział. Narzucił
1232 2  |               gwar zabawy, który zdawał się wciąż jeszcze rozsadzać
1233 2  |            mijał park, Cezary rozglądał się po tym parku, szukając za
1234 2  |                 parkiem i aleją ukazała się wieś włościańska. Odolany.
1235 2  |                zadawali bydłu, krzątali się dokoła przyziemnych chlewów,
1236 2  |            Głębokie błoto traktu wlewać się zdawało na podwórka i łączyć,
1237 2  |               po łokcie!~Cezary zaśmiał się z cicha.~- Cóż ty się śmiejesz?
1238 2  |           zaśmiał się z cicha.~- Cóż ty się śmiejesz? Ja dobrze wiem,
1239 2  |               oni jednacy.~- Nie śmieję się, księże Anastazy, tylko
1240 2  |                bardziej i głębiej dawał się następnie odczuć spokój
1241 2  |             Cezary Baryka nie dopominał się już o posadę na Chłodku.
1242 2  |          wyszukania pretekstów. Wiercił się i zżymał na miejscu, nie
1243 2  |             samotnych spacerów, wyrywał się w tamtą stronę. Lecz mijały
1244 2  |              znaku! Czasami wydawało mu się, że wszystko, co przeżył,
1245 2  |               melodii zmiennej wznosiły się ku niemu ściskające wewnątrz
1246 2  |         wewnątrz siły tajemne. Skończył się utwór Liszta, który grali
1247 2  |               długo bez ruchu, poddając się temu uściśnieniu, w zupełnej
1248 2  |                 szponami palców wpijała się pod palce. Zrazu pomyślał,
1249 2  |               że jego partnerce zrobiło się niedobrze, że to jakiś panieński
1250 2  |              cierpią. Lecz przyjrzawszy się uśmiechowi warg, zrozumiał.
1251 2  |              robić dalej. Przesunęła mu się w pamięci melodia znanej
1252 2  |             widział? - jęknęła zrywając się z miejsca.~- Widziałem,
1253 2  |           nogami.~Panna Wanda zakręciła się na miejscu. Głęboki jęk,
1254 2  |                 nad sposobami widywania się z ubóstwianą miało swój
1255 2  |                 a jednak wszystko zdaje się je uzasadniać, iż utęsknienie,
1256 2  |            wyczekiwanie, niemieszczenie się w skórze, pragnienie jej
1257 2  |                 marzeń prawdziwa, jakby się stawiała na rozkaz wewnętrznego
1258 2  |                niejednokrotnie czuł, że się oto za chwilę powinna, musi
1259 2  |              odwracał głowę - ukazywała się niosąc mu w ofierze uśmiech
1260 2  |             Szaleństwo jej, zapomnienie się, zapamiętanie i wszystek
1261 2  |             była już wdową, poczytywała się niejako za opiekunkę tego
1262 2  |                  nikt w Nawłoci niczego się nie domyślał. Przyjechała
1263 2  |                  iż nie można było dość się ich nasłuchać. Śmiano się
1264 2  |               się ich nasłuchać. Śmiano się przez cały wieczór i nie
1265 2  |        Częstochowy. Prawdopodobne stało się w umyśle Karoliny niewątpliwym.~
1266 2  |          Przeklęty tu był gość. Nie bał się ciemności i wichury, deszczu
1267 2  |                i grubej mgły. Nie lękał się, że go pochwycą i zdemaskują,
1268 2  |             chłopak kredensowy nie mógł się doczyścić jego butów, przemoczonych
1269 2  |        bezwzględne i okrutne odwrócenie się młokosa od wszystkiego i
1270 2  |                  a zwłaszcza odwrócenie się od niej - wyraźniej niż
1271 2  |            Anastazy". Zanim Cezary mógł się zorientować, co to znaczy,
1272 2  |             ręce obmyć po drodze, drzwi się otworzyły i nie wszedł,
1273 2  |                 i stule. Cezary żachnął się i na chwilę oniemiał.~-
1274 2  |             Cezary wyrwał rękę i uniósł się:~- Proszę mię zostawić!
1275 2  |            księdza.~- Natychmiast! Rusz się! Karolina umiera!~- Cóż
1276 2  |              myśląc o tym, co robi. Gdy się jeden przez drugiego przepychali
1277 2  |            przez park, Cezary dopytywał się nie mogąc tchu złapać:~-
1278 2  |                 mogąc tchu złapać:~- Co się stało? Skąd? Co takiego?~-
1279 2  |              Skąd? Co takiego?~- Siebie się pytaj!~- Co ksiądz pleciesz!~-
1280 2  |               ksiądz pleciesz!~- Siebie się pytaj! Słuchałem jej ostatniej
1281 2  |        Rozumiesz? Milczę. Lecz ty - bij się w piersi!~- Milczże ksiądz
1282 2  |               mięśniach. Bryczka oparła się aż między drzewami parku.
1283 2  |           chirurg z miasta. Nie witając się z nikim, w kapeluszu i paltocie,
1284 2  |              istny ryk Karoliny wijącej się w boleściach. We drzwiach
1285 2  |            drzwiach jej pokoju tłoczyły się ciotki, pani Wielosławska,
1286 2  |            ramię i spytał szeptem:~- Co się stało?~- Panienka zaniemogła.~-
1287 2  |                  To coś złego.~Nachylił się do ucha Baryki i stanowczo
1288 2  |                 otrucie.~- Sama miałaby się otruć?~- Tego nie wiem.
1289 2  |            ogrodu z krzykiem. I oto tak się wije już z godzinę czasu.~-
1290 2  |              Jakby na zawołanie wysunął się z pokoju lekarz. Rozejrzał
1291 2  |                pokoju lekarz. Rozejrzał się niecierpliwie po zebranych
1292 2  |                    Ja nic nie wiem. Coś się dzieje... ze mną... Bądź
1293 2  |                  widać, boleści przebił się uśmiech. Gościł przez chwilę
1294 2  |                 żelaza. Cezary nachylił się i złożył pocałunek na tych
1295 2  |        Odskoczył, bo usta te bezwładnie się rozchyliły i wśród jęku
1296 2  |               cały język spomiędzy nich się na zewnątrz wywalił. Jeszcze
1297 2  |                 Jeszcze raz, drugi, jęk się powtórzył - i wszystko ustało
1298 2  |             Strzepnął palcami, podniósł się i począł sprzątać swe statki,
1299 2  |          oświadczenie. Wszystko zaroiło się, zakotłowało. Ksiądz Anastazy,
1300 2  |                 Tylko to jedno: módlcie się za nią gorąco, bo to nie
1301 2  |             łóżku i wśród płaczu głośno się modlił. Cezary stał w progu
1302 2  |                twarz Karoliny. Śniło mu się, że już dawno taką samą
1303 2  |              ich, gwar, bełkot rozniósł się po całym domu. Z dworu wytoczyli
1304 2  |                 domu. Z dworu wytoczyli się na dziedziniec, w gumna
1305 2  |               dworze i na wsi.~- Cóż to się stało? Jakim sposobem? Dlaczego?
1306 2  |          zazwyczaj była wszędzie, wciąż się krzątała, wciąż biegała
1307 2  |                pomoc na ganku. Domyślał się przeto, że przyszła z ogrodu.
1308 2  |        okolicach, nic nie wiedziała, co się stało "na dworze". Gdy jej
1309 2  |            usiadłyśmy w tym naszym, żal się Boże! saloniku - i tego...
1310 2  |          Wandziu!~Z drugiego pokoju dał się słyszeć głos nieśmiały panny
1311 2  |              mówię grzecznie: "Paniusia się napije herbatki z żurawinami..."
1312 2  |              wypiła?~- Tak, całą. Zdaje się, że całą szklankę. A może
1313 2  |             zaszkodził!... - przeraziła się pani Turzycka. Mój sok! -
1314 2  |          wszystka na twarzy i zatrzęsła się całym obfitym ciałem. -
1315 2  |          objawiła swą wolę, że napiłaby się wody - nabrałam szklankę
1316 2  |                zamknąć śpiżarkę. Nieraz się tak zostawi śpiżarkę na
1317 2  |               od tych osób, więc nikogo się już nie lękała. Zresztą
1318 2  |                 lękała. Zresztą oswoiła się towarzysko podczas tego
1319 2  |              szklanki.~- Bo mamy, muszę się przyznać, mało szklanek,
1320 2  |           przyznać, mało szklanek, więc się je ciągle myje... - wtrąciła
1321 2  |               framudze pod oknem, gdzie się wtuliła popod muślinową
1322 2  |          odrobinę. Smakował, delektował się, wreszcie mruknął:~- Sok -
1323 2  |             ogoloną brodę przysłuchiwał się uważnie wszystkiemu, co
1324 2  |          smutnych kawałków", ażeby mógł się nimi przejmować do głębi.
1325 2  |               zdolność do przechwalania się, przelicytowywania w okrucieństwie
1326 2  |         rewolucyjnych "kawałków", byłby się ich nie tylko bał, ale i
1327 2  |                  Wanda prawie nie broni się. Zaprzecza i basta. O niczym
1328 2  |              nie chciał po prostu, żeby się na niego Laura gniewała,
1329 2  |                 niej w nocy. Zachowywał się chytrze, tak przebiegle,
1330 2  |              które mężnie nocą wkradają się do kurników. Lecz do czasu
1331 2  |                dzban wodę nosił. Urwało się wreszcie ucho - i cały dzban
1332 2  |                   i cały dzban roztłukł się bez ratunku.~Było to tuż-tuż
1333 2  |             wrócić do Warszawy i zabrać się do nauki. Zabierał się zaś
1334 2  |           zabrać się do nauki. Zabierał się zaś tak kategorycznie do
1335 2  |           ponieważ pani Laura wybierała się na kilka tygodni karnawału
1336 2  |                trzeciej, Cezary wymknął się z mieszkania i poszedł do
1337 2  |            Cezary zaskowyczał i schylił się ku ziemi chwyciwszy się
1338 2  |                 się ku ziemi chwyciwszy się za głowę obiema rękami.
1339 2  |            sobie ani przeczuwał. Rzucił się naprzód z gołymi rękami,
1340 2  |               bo tamten z jękiem zwalił się na ziemię. Cezary znalazł
1341 2  |           miłosierdzia. Barwicki porwał się z ziemi na kolana i chwycił
1342 2  |                 szepty nienawiści bijąc się z całej siły pięściami i
1343 2  |            Zaprzestali bitwy. Podnieśli się na nogi. Szepnęła do Barwickiego:~-
1344 2  |         Szepnęła do Barwickiego:~- Skąd się tutaj wziąłeś?~- Poczekałem
1345 2  |                twojego amanta. Wróciłem się z drogi. Poczekałem tutaj
1346 2  |                 I kiedy chcę.~- Zgadzam się, moja pani, i zaraz opuszczę
1347 2  |                ruski miesiąc! - zaśmiał się Baryka.~- Jestem tak wspaniałomyślny,
1348 2  |                 odpowiedziała. Zwróciła się do Cezarego:~- Jak pan śmiał
1349 2  |                  Jak pan śmiał wdzierać się tutaj o tej porze. Widzi
1350 2  |                flirt. Ale żeby ośmielić się nocą wchodzić do mego domu!
1351 2  |                 bok głowy i w ramię, aż się z jękiem przygiął. Laura
1352 2  |              teatralną pozę.~- Niech mi się pan zaraz, natychmiast stąd
1353 2  |          poprzednim uderzeniem, słaniał się poza narzeczoną.~- Panie
1354 2  |                w ręce wyszedł.~ Wałęsał się po polach. Trafiwszy na
1355 2  |             Laura i ten człowiek śmieją się z niego, jak on swego czasu,
1356 2  |                 on swego czasu, pławiąc się w szczęściu, drwił z Barwickiego.
1357 2  |               narzędzia obrony. Słaniał się. Do diabła! Horror! ~Cezary
1358 2  |             diabła! Horror! ~Cezary wił się w swej jamie z siana i zatykał
1359 2  |                 radosne, skoro te drzwi się otwarły i ręka obnażona,
1360 2  |        najistotniejszej miłości? Wyrzec się Laury? O, lepiej umrzeć!
1361 2  |                było myśli o wyrzeczeniu się tego daru niebios, tego
1362 2  |                chamsku. Dla jednej stał się porte-malheur, dla drugiej
1363 2  |         porte-malheur, dla drugiej stał się inspiracją do zbrodni, a
1364 2  |         sumienia? Co przedsięwziąć? Jak się wobec siebie samego zrehabilitować?
1365 2  |               sobie jakby łoże. Zawinął się w siano i przyzwyczajony
1366 2  |             leżenia na ziemi, wyciągnął się na wznak.~Było zimno. Po
1367 2  |       nabrzmiały. Jakże tu teraz zjawić się w Nawłoci? Wrócić i rano
1368 2  |          pomyśli: "ehe, bratku! dostało się po pysku, ewentualnie po
1369 2  |            głuche pole. Oto tu znalazła się na drodze przyjaźń, gościnność,
1370 2  |          człowiek.~Przelotny wiatr stał się dlań dobry i czuły: śpiewał
1371 2  |        uściskiem ręce i nogi, wdzierało się pod ubranie i dreszczem
1372 2  |                po krzyżu. Cezary zerwał się z miejsca i pognał w pola.
1373 2  |             pola. Oczy, przyzwyczaiwszy się do ciemności, spostrzegały
1374 2  |              chwili od strony Leńca dał się słyszeć turkot. Widać było
1375 2  |             światło latarni poruszające się równomiernie: to Barwicki
1376 2  |                 drugi. To bywa! Zaśmiał się głupio, jak wilkołak w pustym
1377 2  |               góry, światło rozszerzyło się, podniosło się, potem z
1378 2  |              rozszerzyło się, podniosło się, potem z wolna przygasło.
1379 2  |            świadomości, gdzie jest i co się z nim dzieje, znalazł się
1380 2  |               się z nim dzieje, znalazł się przy drzwiach, przez które
1381 2  |                głową. Odszedł. Wydostał się znowu na pola i szedł długo,
1382 2  |           męczarnię odtrącenia. Znalazł się w lesie. Szum sosen w tym
1383 2  |            Minęły długie godziny, zanim się ocknął. Dniało. Biaława
1384 2  |              wyszedł z lasu i rozglądał się po okolicy. Zdawało mu się,
1385 2  |              się po okolicy. Zdawało mu się, że ją pierwszy raz widzi.
1386 2  |                do kantu, a dziś sypiące się w próchno. Leżały na ziemi
1387 2  |     Szarłatowiczówny. Stanął. Rozglądał się. Cmentarz wiejski! Niskie,
1388 2  |                 na polu. Cezary zbliżył się do tego rodzinnego grobu.
1389 2  |              siadała, gdy szła pomodlić się przy zwłokach męża. Na tej
1390 2  |                siedział. Cezary zawahał się. Tamten podniósł zwieszoną
1391 2  |            tamtych~stronach, upodabniał się do koloru kamieni i marmurów,
1392 2  |               ci nie przeszkadzam. Módl się.~- Ksiądz jesteś od modlitw.~-
1393 2  |         specjalnie.~- Sam wiem, czy mam się modlić, czy nie.~- Oprócz
1394 2  |                 za brednie!~- Zakochała się w tobie na śmierć i życie.
1395 2  |               kochałeś jej przecie, boś się zakochał, ale w innej -
1396 2  |          dlaczegoś ją całował?~- Tak mi się podobało. Rzecz chłopczyńska
1397 2  |                strasznie poraził! Ty mi się tu stawiasz za swym moskiewskim
1398 2  |               Nic ze mną tym stawianiem się nie wskórasz! Ja jestem
1399 2  |              szukała. Płakała i męczyła się - tak sądzę - skoro jej
1400 2  |                 sercu!~Cezary roześmiał się serdecznie. Wśród tego śmiechu
1401 2  |               pospołu, gawędzić, urżnąć się również, bo ksiądz to lubisz
1402 2  |                ksiądz to lubisz i znasz się na jakości potraw i wartości
1403 2  |                 kroku pewnego. Potykasz się i ty. Niepewnie krok stawiasz.~-
1404 2  |         Zawiązał twarz chustką, zakopał się w łóżko i zasnął jak kamień.
1405 2  |            podniósł głowę.~- Cezary! Co się z tobą dzieje? Nie jadłeś
1406 2  |                do jutra.~- Chłopcze! Co się z tobą dzieje! Co tam ukrywasz
1407 2  |          wyrzutem - cóż ty, bracie, tak się kryjesz przede mną! Nie
1408 2  |                 przede mną! Nie chcę ci się narzucać, skoro się kryjesz.~-
1409 2  |             chcę ci się narzucać, skoro się kryjesz.~- Ależ nie kryję
1410 2  |               kryjesz.~- Ależ nie kryję się! Spałem.~- Widzę przecie,
1411 2  |                 w sobie jakąś mękę. Coś się tu dzieje dookoła ciebie,
1412 2  |                  Słowo -jeden trupem by się był położył za drugiego.
1413 2  |                moich śmieciach, zmagasz się z jakimś wrogiem, a mnie
1414 2  |                    Są sprawy, z których się zwierzyć nie można przed
1415 2  |                 z której ja nie mógłbym się przed tobą zwierzyć. Przecież
1416 2  |              masz jakie zajście, jeżeli się z kim zmagasz, jeżeli na
1417 2  |                 Rozumiem. Już więcej ci się nie będę nastręczał ze swą
1418 2  |               pięknych kobiet. O więcej się nie dopytuj. Dośpiewaj sobie
1419 2  |               Chłodek w posagu. Zdawało się, że ty ją lubisz. Marzyłem:
1420 2  |               lubisz. Marzyłem: pobiorą się, osiądą na tym Chłodku.
1421 2  |            powstawano, Cezary przeniósł się na Chłodek. Nie żegnał się
1422 2  |              się na Chłodek. Nie żegnał się z nikim, gdyż i tak, po
1423 2  |            saneczkami. Cezary przyjrzał się spod oka panu Gruboszewskiemu,
1424 2  |              obwisłe wąsiska przyglądał się swemu gościowi. Wreszcie
1425 2  |               małego ganeczku wchodziło się do sieni wyłożonej płaskimi
1426 2  |              balami podłogi wydostawała się glina czasu jesiennych szarug
1427 2  |                 jaśnie pana - sumitował się pan Gruboszewski - więc
1428 2  |              jaśnie pan raczy rozgościć się według swego życzenia. Ja
1429 2  |               Chłodek nastali. Człowiek się na dobre zestarzał w tym
1430 2  |              Tak. To kawał czasu.~- Nic się w tym domu nie zmieniło
1431 2  |                 Któż by to zliczył! Ile się to mąki przemełło w tutejszym
1432 2  |                 nastawanie do objadania się było intensywniejsze niż
1433 2  |                  samego życia. Zwierzył się z tym panu Gruboszewskiemu.
1434 2  |                śniadaniu Cezary zwrócił się do swego gospodarza z propozycją
1435 2  |               jawnie i po bożemu. Pisze się, oczywiście, rachunki, wykazy,
1436 2  |           torbami". Rozpacz zakotłowała się pod czaszką człeczyny.~-
1437 2  |               na schodach i skaleczyłem się tak mocno...~Pani Gruboszewska
1438 2  |                 starego przepisu, który się nazywa po łacinie unguentum,
1439 2  |                 nawet coś pięknego, gdy się tak, w dobie aeroplanów
1440 2  |           obywał bez żelaza, posiłkując się według prastarego obyczaju
1441 2  |                  Baryka musiał zajmować się tymi zjawiskami zewnętrznymi
1442 2  |            biegał, rozmawiał, dopytywał się, oglądał, rozważał, śmiał
1443 2  |                oglądał, rozważał, śmiał się, dowcipkował, a nad jego
1444 2  |                 i kordialnie zaznajomił się z młynarzem Sylwestrem -
1445 2  |       zawzięciej rozmawiał, interesował się, dociekał, badał, wchodził
1446 2  |                 postękując przypatrywał się spod oka młodemu obieżyświatowi,
1447 2  |              chciwymi oczami wpatrywali się w wymyślne i cudaczne Sylwestra
1448 2  |                  wszystko musiało tutaj się przydarzyć i o tutejsze
1449 2  |                 cokolwiek mówili i czym się interesowali, zahaczało
1450 2  |                 interesowali, zahaczało się o jadło i napitek, obracało
1451 2  |               jadło i napitek, obracało się dokoła opału i odzienia,
1452 2  |            zdychać z głodu! Zbuntujcież się, chłopy potężne, przeciwko
1453 2  |              duchową, przeciwstawiającą się burzy szalejącej nad miękkimi
1454 2  |                 czasie wojen rozmnożyli się, narośli i wypełnili wioski
1455 2  |                  Wielu z nich skrwawiło się, pokryło ranami i zdobyło
1456 2  |             biedami i ciągłym zmaganiem się z zewnętrznym wrogiem. Czekali
1457 2  |                  powszechność. Słaniali się po drogach jako dziady,
1458 2  |             drogach jako dziady, tłukli się po dziedzińcach zabudowań,
1459 2  |         dziedzińcach zabudowań, plącząc się i nie wiedząc, o co ręce
1460 2  |         wrótniach stodółek przypatrywał się starcom i staruchom wywleczonym
1461 2  |           społecznie ideału, załatwiano się szybciej i skuteczniej pomagano
1462 2  |         pomagano śmierci. Cezary plątał się teraz wśród mieszkańców
1463 2  |        mieszkańców wiosek, przypatrywał się ich robocie i odpoczynkowi,
1464 2  |           upadając pod ciężarem, wlokły się poprzez równinę śniegową,
1465 2  |               córek i ich potomstwa, co się z różnych stron do starych
1466 2  |               że szrama na twarzy dawno się zagoiła i tylko nieznaczna
1467 2  |                Chodził, biegał, wtrącał się, wścibiał, podglądał, nasłuchiwał.
1468 2  |           podglądał, nasłuchiwał. Uczył się ostatnich sekretów życia
1469 2  |               Pan Gruboszewski ucieszył się, jakby mu kto cały Chłodek
1470 2  |               nie było sposobu wykręcić się sianem.~Wspaniałe hamany
1471 2  |                 i rozmiatała śnieg rwąc się do skoku. Toteż wizyta nie
1472 2  |                wielkiej sieni, udało mu się jeszcze rzucić okiem na
1473 2  |            nachylona nad poręczą czaiła się tam Wanda Okszyńska. Była
1474 2  |                 głową. A gdy ukłoniwszy się z daleka, wybiegł ze swoją
1475 2  |               Przymknęła oczy i wtuliła się w zimną wnękę. Głowę jej
1476 2  |                tej alei Jędrek odwrócił się do swego pana z pytaniem:~-
1477 2  |              trudno utrzymać. Wpakujemy się między opłotki. Będą skakały...~-
1478 2  |            Leniec. Ruszaj! Bata nie waż się! Lejcami lekko...~Konie
1479 2  |      zwierciadło takiej żałości. Cóż to się stało z tą ziemią! Folwarki
1480 2  |             Leniec!~Cezary przypatrywał się pałacykowi spod zwisłych
1481 2  |              Coś gadał do Jędrka. O coś się złościł. Krzyczał swe: -
1482 3  |          Warszawy Cezary Baryka zapisał się znowu na swą medycynę i
1483 3  |         zamieszkał, a raczej "wmieszkał się" do pokoju jednego z kolegów,
1484 3  |                 rozkudłanych, wchodziło się do pokoju Buławnika. Od
1485 3  |              Buławnika. Od razu rzucało się w oczy, że w rogu zacieka
1486 3  |                 takie tera caszy , żeby się o dziury w dachu kramarzyć.
1487 3  |                dachu kramarzyć. Mieszka się i już.~- Rozumiem, panie
1488 3  |               pokrzepiony na duchu, już się o nic nie kramarzył. Mieszkał
1489 3  |                Mieszkał i już. Pokój mu się jednak nie podobał. Był
1490 3  |                ubikacji, które mieściły się na dole wprawdzie, lecz
1491 3  |                 fraka Cezary przyglądał się pilnie cudacznej szatce
1492 3  |                  jak gdyby szatan mścił się tym nikłym, niewidzialnym,
1493 3  |                sen, Baryka dorozumiewał się, iż niepojęta kędyś waga
1494 3  |              kiedy to sama jedna tłukła się od drzewa do drzewa podczas
1495 3  |               nieskończenie więcej. Tak się też stało. Ów krawiec kupił
1496 3  |            jednak cały garnitur znalazł się w kuferku Buławnika. Tenże
1497 3  |           nadeszły dni ciężkie. Kapitał się wyczerpał. Trzeba było płacić
1498 3  |            dotąd Cezary unikał. ~Wielce się uradował podstarzały pan
1499 3  |        gabinecie biurowym, dokąd Cezary się zgłosił, trudno było rozmawiać,
1500 3  |              gdy młody człowiek zgłosił się do tego mieszkania, gospodarza