Czesc

 1 2|   roześmiał radośnie:~- A! Pani Laura...~- Gdzie? Jaka znowu Laura?~-
 2 2|    Laura...~- Gdzie? Jaka znowu Laura?~- Sąsiadka nasza, pani
 3 2|            Sąsiadka nasza, pani Laura Kościeniecka, ze swym narzeczonym.
 4 2|  uświadamiał Cezarego:~- Wdowa. Laura. Pierwszy mąż Kościeniecki.
 5 2|           No, od czegóż by była Laura? Romantyczne macie imiona
 6 2|         przejrzyste szaty, pani Laura była niepodobna do siebie
 7 2|        Baku! - dziwiła się pani Laura szczerze i prawdziwie.~-
 8 2|         jechać... - rzekła pani Laura wstając ze swego miejsca.~
 9 2|     przyjąć "jaśnie pani". Pani Laura skinęła głową i minęła drzwi
10 2|        i gęstych kropelek.~Pani Laura otworzyła sama drzwiczki
11 2|         zabawy w Odolanach pani Laura Kościeniecka wpadła do Nawłoci "
12 2|         biblioteki. Weszła pani Laura. Uśmiechnęła się radośnie
13 2|    odjeżdżającego pojazdu. Pani Laura wróciła do holu i rzekła
14 2|    szelest lekkich kroków. Pani Laura przeszła przez bibliotekę
15 2|    zamknęła drzwi za sobą. Pani Laura przekręciła klucz w tychże
16 2|      narzeczony, Barwicki.~Pani Laura rozmawiała, witała się,
17 2|          zamierał z tęsknoty za Laurą. Oddalając się od tamtej
18 2|      swoją stronę. Właśnie pani Laura była przez chwilę wolna.
19 2|          śliczny Czarusiu!~Pani Laura nie mieściła się w swej
20 2|       procy.~- Bolszewiku!~Pani Laura usiadła na swym miejscu
21 2|   najstosowniejsza chwila. Pani Laura skinęła lekko brwiami w
22 2|      innym, co prawda, niż pani Laura kierunku, lecz dążąc do
23 2|       że to on rozmawia tutaj z Laurą. - Nasłuchiwała. - Ucichło. -
24 2|     powabie i ponęcie siedziała Laura Kościeniecka. I ona mierzyła
25 2|     słowo, "Leniec" albo wyraz "Laura", każde sekretne westchnienie
26 2|       prostu, żeby się na niego Laura gniewała, żeby go miała
27 2|         do nauki, ponieważ pani Laura wybierała się na kilka tygodni
28 2|          Wtem błysło światło. - Laura! - Stała w progu ze świecą
29 2|    legalnego narzeczonego.~Pani Laura nie odpowiedziała. Zwróciła
30 2|       aż się z jękiem przygiął. Laura zasłoniła go sobą. Krzyknęła:~-
31 2|         postanie. Oto tam teraz Laura i ten człowiek śmieją się
32 2|      dwie tamte? Dlatego, ażeby Laura mogła być teraz z Barwickim.
33 2|       zobaczył swoje rozkosze z Laurą, kiedy to każde usta po
34 2|     całą potęgą duszy błagał:~- Laura! Laura!~Ale cały dom wzgardliwie
35 2|   potęgą duszy błagał:~- Laura! Laura!~Ale cały dom wzgardliwie
36 2|     nasza piękna sąsiadka, pani Laura, jest już panią Barwicką.~-
37 3| godzinie drugiej po południu. - Laura".~Wyrazy te przeszyły Cezarego
38 3|       zwabia mię w potrzask. << Laura>> - to na wabia. Tam, obok
39 3|      Dlaczegóż by nie miała być Laura?"~Laura! Dźwięk tego imienia,
40 3|        by nie miała być Laura?"~Laura! Dźwięk tego imienia, szept
41 3|       młody, młody!~Schadzka! Z Laurą! Po tylu tęsknotach, żalach,
42 3|         znaczy. Wszakże to ona, Laura. Zobaczyła go z daleka.
43 3|        szaleństwa". Ty jesteś - Laura.~- A przecie jeszcze się
44 3|  wyrafinowane kolory! Ty jesteś Laura! Laura! Laura!~Szli boczną
45 3|        kolory! Ty jesteś Laura! Laura! Laura!~Szli boczną aleją.
46 3|         Ty jesteś Laura! Laura! Laura!~Szli boczną aleją. Drzewa
47 3| deszczach burzyły w ziemi. Pani Laura Barwicka gorzko płakała.~-