Czesc

 1 Rod|       mowy. Szkoła robiła swoje. Czaruś stokroć lepiej mówił po
 2 1  |     CZĘŚĆ PIERWSZA: SZKLANE DOMY~Czaruś dostał był właśnie promocję
 3 1  |       przestrzeni - narodził się Czaruś - a przecie tamten człowiek
 4 1  |     przyszedł. Za murami kaplicy Czaruś był sobą, a raczej był we
 5 1  |       jego własne spieszczone:~- Czaruś - Czaruś - Czaruś...~Nie
 6 1  |          spieszczone:~- Czaruś - Czaruś - Czaruś...~Nie mogąc zdać
 7 1  | spieszczone:~- Czaruś - Czaruś - Czaruś...~Nie mogąc zdać sobie
 8 1  |      Śpiewał je przecie znowu:~- Czaruś - Czaruś - Czaruś...~Uśmiech
 9 1  |        przecie znowu:~- Czaruś - Czaruś - Czaruś...~Uśmiech niebiański,
10 1  |       znowu:~- Czaruś - Czaruś - Czaruś...~Uśmiech niebiański, uśmiech,
11 1  |   francuskich uczyli. Pamiętasz, Czaruś?... Gdybym nie dojechał.
12 2  |  połyskiwały światła.~- Widzisz, Czaruś, te światła?~- Widzę.~-
13 2  |         do tego Czarusia...~- A, Czaruś mu na imię? Właśnie chciałem
14 2  |     nieporęcznie.~- No, to panie Czaruś - nasze! Ładne imię, prawda
15 2  |    wsunął uwagę wujcio Michaś.~- Czaruś - i kwita! - zdecydował
16 2  |          sposób na radość. A oto Czaruś Baryka, mój rodzony przyjaciel,
17 2  |          I w jakich warunkach! A Czaruś żyje. I bił się, że aż trzeszczało.
18 2  |         dobiegł, a już Cezary - "Czaruś" pił bruderszaft na śmierć
19 2  |  cukiernicy chce? Bierz, bracie, Czaruś - bierz ją! Chowaj do kieszeni!
20 2  |       sądzę.~- A gdzież nasz pan Czaruś będzie spał? We dworze czy
21 2  |        się do Cezarego spytał:~- Czaruś, jedziesz ze mną?~- Jadę.~-
22 2  |          będę mógł być na nim.~- Czaruś! mój drogi, porzuć no ten
23 2  |      niewinne a wesołe - wiesz - Czaruś - wesołe...~- Niewinność
24 2  |     Dobrześ to powiedział, panie Czaruś! - westchnął ksiądz. - Ależ
25 2  |       guseł ukraińskich, a panu, Czaruś, zakazuję mówić o wyjeździe.~-
26 2  |     mojej parafii... Powiedz no, Czaruś: - pisarz prowentowy na
27 2  |           W tym jest śmieszność, Czaruś...~Cezary musiał przyznać,
28 2  |           Mówiłam ci już wtedy - Czaruś - wtedy - pamiętasz? - wtedy -
29 2  |     Cudnie tańczy kozaka Baryka. Czaruś, bracie, stawaj! Najcudniejsza
30 2  |       pomidorze! Wiem, co mówię. Czaruś, bracie! Pamiętasz?~- Pamiętam,
31 2  |         rodzony! Rodzony bracie, Czaruś Baryka!~- Dobrze, wypijemy!~-
32 2  |           Och, grubo się mylisz, Czaruś... Grubo! Rozkraj serce
33 2  |          serce, a zobaczysz...~- Czaruś, pijże i ze mną! - nastawał
34 2  |        Precz, czarny! Widziałeś, Czaruś, jaką to sutannę włożył...
35 2  |       trzeźwym głosem zapytał:~- Czaruś, jedziesz ze mną?~- Dokąd?~-
36 2  |      bóstwa, które nosiło nazwę "Czaruś". Ponieważ była o dwa lata
37 2  |            ze mną... Bądź zdrów, Czaruś...~W pokoju nie było nikogo.
38 2  |         przestarzałego honoru.~- Czaruś! - rzekł nagle Hipolit z
39 2  |          Ale, ale, czy ty wiesz, Czaruś, że nasza piękna sąsiadka,
40 3  |         nas śledzi.~- Boisz się, Czaruś?~- Boję się. Ja już złożyłem
41 3  | wykrojone tak przecudnie.~- Nie, Czaruś - rzekła - już z tobą nigdzie
42 3  |           Słowo honoru...~- Tak, Czaruś. Ja byłam wolna i ty byłeś
43 3  |          Ukłonił się z daleka.~- Czaruś! Nie chodź! Czaruś! - wzywała
44 3  |     daleka.~- Czaruś! Nie chodź! Czaruś! - wzywała z rozpaczą, w