Czesc

 1 1|         odzienia, bo ono paliłoby mię jak tunika zaprawiona krwią
 2 1|             pytał umarłej.~"Dokąd mię odprowadzasz, woźnico? -
 3 1|    jeszcze nie zaznała. Za coście mię zamordowali, podli mężczyźni?"~"
 4 1|          jęknął woźnica. - Uczono mię imion tyranów przeszłości,
 5 1|           Boję się! Tatarzy znali mię tutaj. Wszyscy mię znali.
 6 1|          znali mię tutaj. Wszyscy mię znali. Mógłby mię który
 7 1|         Wszyscy mię znali. Mógłby mię który przez jaką zemstę
 8 1|       jaką zemstę wydać. Zabiliby mię. A teraz nie chcę umierać!~-
 9 1|        tutaj! Jedźmy! Nie wywłócz mię na ziemię! Dojedziemy! Już
10 2|            tylko cudzy. Rozumiesz mię, jeden z drugim?~Ostatnie
11 2|       Hipolit. - Ale niedużo. Jak mię poturbowały te czapy, a
12 2|            dziecko. Nie wiem. Bij mię, katuj - na pościelach się
13 2|      drogę porucznikowi.~- Ładnie mię wykierowałeś, opiekunie
14 2|           No więc dobrze. Troszkę mię pan odprowadzi, bo po prawdzie,
15 2|          na miejscu.~- Patrz, jak mię ten wariat urządził! - zawołał
16 2|       którzy mieli prawo pozbawić mię wszystkiego materialnego
17 2|       jaki jestem zgodny: do rany mię przyłożyć.~- A czemuż to
18 2|            Z głębi serca... Niech mię pan nie gubi!~- Ach, z tym "
19 2|     utrapienie pani. Konie, które mię tu przywiozły, odjechały
20 2|          oto, jak pani widzi, los mię za me cnoty szczodrze nagrodził.~-
21 2|         Przecie to pani zaprosiła mię na ten piknik.~- Pan sobie,
22 2|        Obmyślę. Może dziś. Posadź mię teraz, a potem znowu tańcz
23 2|           wstydzić! Uważaj, żebyś mię nie skompromitowała! Rozumiesz!
24 2|           ani lasu, ani dworu, bo mię ta ryfa moskiewska sztykiem
25 2|     podsadza pode mnie. Na barana mię i w dyrdy przez tę łączkę
26 2|        powrót pomyślny.~- Spróbuj mię niepomyślnie wywalić, pijanico,
27 2|       rękę i uniósł się:~- Proszę mię zostawić! Nie jestem parafianinem
28 2| kompromitować.~- Ale szpiegowałeś mię! Więc już mię skompromitowałeś.
29 2|        szpiegowałeś mię! Więc już mię skompromitowałeś. I z jakiej
30 2|          mego domu! Kompromitować mię, narażać na taki skandal!~-
31 2|        chleb zarabiała. I słuchaj mię, ty odszczepieńcze! - szlachciankę!
32 2|           twoje, księżulku, żebyś mię na swój arkan pochwycił!
33 2|       przez park wieczorem. Gałąź mię uderzyła w policzek.~- Dziwna
34 2|         już nie masz za brata. To mię boli, Baryka!~- Są sprawy,
35 2|        Hipolit, braciszku! Zostaw mię.~- Już między nami, znaczy,
36 2|          czasie nad wszystkim, co mię tutaj otoczyło. Nie mogę
37 3|       ilekroć się odzywa, odwodzi mię zawsze od tego, cokolwiek
38 3|            sam jednak nie pobudza mię do niczego..."~Znali się
39 3|     mojego wygoni i na niewolnika mię weźmie, to oczywiście muszę
40 3|            To ten Barwicki zwabia mię w potrzask. << Laura>> -
41 3|           znowu będziesz może bił mię batem po twarzy? - zapytała
42 3|              Nigdy.~- To po cóżeś mię tu wezwała?~- Wezwałam cię