Czesc

 1 1|    nabrać woli, władzy, decyzji. Jakże ten mus był nieznośny, jak
 2 1|        trwogę białego dnia. Och, jakże dobrze jej było przyczaić
 3 1|      flirt, lecz posępna miłość. Jakże mógł ośmielić się na wyznanie
 4 1|          towarzystwie młodzieży. Jakże było wesoło, jaka wiosna
 5 1|         ramienia z tronu potęgi. Jakże szczęśliwi jesteśmy, że
 6 1|          z "nową cywilizacją"?~- Jakże! Od tego się ta cywilizacja
 7 1|         tam? Takie wsie? Tata!~- Jakże! Całe okolice, powiaty,
 8 1|  wzdychał równie ciężko jak oni. Jakże w takich momentach pragnął
 9 1|       wśród rozumnych i silnych! Jakże pragnął dołożyć ramienia
10 1|          porządku rzeczy? - Nie. Jakże tedy - dlaczego nie chciał
11 1|       ozdrowiałby bez wątpienia. Jakże syn mógł go opuścić? Jakże
12 1|       Jakże syn mógł go opuścić? Jakże miał wyprawić samego na
13 1|       przypomniał sobie Barykę - jakże - kochany pan Seweryn -
14 2|   ubogiej, widniała kupa gruzów. Jakże tu było doczytać się w tym
15 2|        delikatnie wydzierać - bo jakże! - sam szczerozłoty tokaj
16 2|         mam żadnych wymagań. Ale jakże pani powróci do tamtego
17 2|     zmartwił, o mało nie płakał. Jakże to! Jeszcze śniadania nie
18 2|              Wiem, wiem!...~Ach, jakże piękną była dróżka, dwukolejka,
19 2|     wypadła w szczere pola. Lecz jakże prędko, jak nagle dał się
20 2|     pewnego w głosie popłochu.~- Jakże się tu nie śmiać! Coś ty
21 2|         moje siły!~- Cicho, Hip! Jakże można tak na brata nastawać...~-
22 2| najgorętszej chwili utęsknienia.~Jakże kochał jej uśmiech, jej
23 2|          wymowę, jej spojrzenia! Jakże uwielbiał jej dowcip, dobrotliwy
24 2|      dwuznacznego, ani na pokaz! Jakże uwielbiał cichą poufność
25 2|         i skądś szła z powrotem. Jakże tu było ustalić dokładne
26 2|     przez tęż głupią Wandę (ach, jakże głupią!), nikomu nigdy nie
27 2|      wciągnęła go do wewnątrz... Jakże zapomnieć rozkoszy pierwszego
28 2|          dla nas naszej radości. Jakże mam wrócić, ja do ciebie,
29 2|          jakby walec nabrzmiały. Jakże tu teraz zjawić się w Nawłoci?
30 2|     wiedząc, o co ręce zaczepić. Jakże straszną była ich zima!
31 2|          straszną była ich zima! Jakże potworne wśród nich grasowały
32 2|          w żyłach lodowacieje.~- Jakże! Przysłali zawiadomienie
33 2|          smutek, obcość, troskę. Jakże były inne, jak obce duszy,
34 3|      otrzymał rezolucję:~- Ano i jakże nie ma zaciekać, jak nad
35 3|          gnije i legary to samo. Jakże nie ma gnić, jak to jest
36 3|       laurowymi" perfumami. Ach, jakże ten zapach był teraz dokuczliwy!
37 3|       poprzez obmarznięte kraty. Jakże mieli dać nam prawdziwą
38 3|          z mieszkańców nie rażą. Jakże potworne są tam kloaki,
39 3|      starozakonnej publiczności. Jakże mizerny, jak niewymyślny
40 3|          broń Boże! - uszkodzić. Jakże to wielki ciężar być musi,
41 3|    wszystkimi kałami ulicy.~Ach, jakże bolesne spojrzenie obracają
42 3|         z kobiet tego miasta! O, jakże była piękna! Jakie nieopisane