Czesc

 1 1|        katowaniach, przymusach. W duszy jego unia podlaska i cała
 2 1|   odrzuciła, podeptała, zabiła na duszy!... Wspominała po raz tysięczny
 3 1|       słowa tego pisma żyły w jej duszy. Czytała je w pamięci swej,
 4 1|          ojczysta pachniała w jej duszy. On to był jej nauczycielem,
 5 1|       tamten człowiek nie umarł w duszy. Gdyby nawet nie było go
 6 1|          ostatecznej głębi w jego duszy. Czuł, że lada chwila zaniesie
 7 1|      przepędzał czas. Szukał swej duszy. Zbierał jej rozszarpane
 8 1|      przerwały tamy męczarni jego duszy. Zaszlochał, głucho załkał
 9 1|      Szkoda na to czasu i zdrowia duszy ludzkiej. Wystarcza najzupełniej
10 1|    macierzystego, lecz jakiś szał duszy. Jechać! - to był jedyny
11 1|     Ojciec narzucił mu ideał obcy duszy i niezrozumiały, niepożądany
12 1|         cierpieniu. Zmorzony męką duszy, zapomniał się od krótkiego
13 2|        dwór nie napotykając żywej duszy. Wszystkie okiennice były
14 2|           przekazani głębiom jego duszy przez oczy końskie z otchłani
15 2|        zestarzałe! Cezary wołał w duszy do wiekowych chłopów, którzy
16 2|    dzieciństwie. To jest ojczyzna duszy.~- Ja nie mam.~- Panu się
17 2|        wtedy i kształtowały w jej duszy. Nieraz słuchała w upojeniu,
18 2|            Usłyszawszy duszę swej duszy, muzykę, wyzbyła się zalęknienia.
19 2|      świadoma swej potęgi, władza duszy, widząca od pierwszej do
20 2|  odmłodzony powstawał, tak samo w duszy jej polatać zaczął radosny
21 2|            nie poraziłyby tak jej duszy jak to odkrycie. Zleciała
22 2|        tak szła w nocy, zabita na duszy i nie wiedząca, co się z
23 2| przyzywanie jej wszystkimi siłami duszy i każdą kroplą krwi, marzenie
24 2|    uśmiech miłosny, odpowiedź jej duszy na sny jego duszy. Tak było
25 2|   odpowiedź jej duszy na sny jego duszy. Tak było pewnego razu w
26 2|       gwarzyła z serca do serca o duszy swej i o duszy przyjaciela!
27 2|         do serca o duszy swej i o duszy przyjaciela! Były to jakby
28 2|   zmysłami, obłędem rozumu i męką duszy, że ją na zawsze utracił.
29 2|     światło zgasło, i całą potęgą duszy błagał:~- Laura! Laura!~
30 2|       przy tym grobie, w cichości duszy.~- Farceur! - mruknął Cezary.~
31 2|   szalejącej nad miękkimi postawy duszy.~Siedział we młynie aż do
32 2|         Jakże były inne, jak obce duszy, jak ponure te kielichy
33 2|         do wtóru zawistnej pieśni duszy. - Leniec!~Cezary przypatrywał
34 3|         głębi siebie, w tajnikach duszy, wspominając złote, iście
35 3|       wyznania była koniecznością duszy. Jakżeby pragnął powiedzieć
36 3|      dlatego, że nienawiść w jego duszy wzrastała w stosunku odwrotnie
37 3|          Gajowca - nieciło w jego duszy zgryzotę śmiertelną, mękę
38 3|   kunktatorów nienawidził z całej duszy. Nazywał to wszystko - "
39 3|           Polski coś tutaj w jego duszy narosło. Bolszewickie idee
40 3|   burżuazja? Cezary obawiał się w duszy, na mocy tego wszystkiego,
41 3|           w niewolę. Nie ma w was duszy Ludwika XI, żeby złamać