Czesc

 1 Rod|      duchowym Seweryna Baryki. Była ona jednak w tym życiu czymś
 2 1  |          był w domu, on był osobą - ona cichym i pokornym cieniem
 3 1  |            diabelskim półuśmiechem, ona cofała się przed nim, wlepiała
 4 1  |     wzniosłe i wspaniałe nakazy - a ona widzi w skutku coś bezwzględnie
 5 1  |          której szła do swego celu. Ona jedna nie była zaskoczona
 6 1  |           matki, Cezary widział, że ona nie była słaba, lecz właśnie
 7 1  |           młodym, a nie starym jako ona. W jego sercu męskim i młodym
 8 1  |          jej z miłością i czcią, iż ona nie mogła, gdyż nie była
 9 1  |            jak gąbka wodę oceanu, a ona, matka, nie była w stanie
10 1  |        wewnątrz siebie krzyk, który ona wydawała. Biała ręka o śniadym
11 1  |        miłość pokonać je potrafiła. Ona to pchała go i wiodła w
12 1  | tiepłuszkach tracił oddech ostatni; ona mu dodawała siły, gdy trzeba
13 1  |        świadectwa, kartki, znaczki. Ona uczyła cierpliwości wobec
14 1  |  zwyczajnych niby funkcjonariuszów. Ona to dodawała mu ducha wytrwania,
15 1  |            wędrujących na południe. Ona go uczyła znakomicie kłamać,
16 1  |             wątpliwości i obaw, czy ona aby dotrwa. Wielkie bowiem
17 1  |           Dlaczego, synku? Nie jest ona ufundowana jedynie na poczciwych
18 1  |             i skuteczną. Rozciągnie ona nowe szklane domy, rozrzuci
19 2  |            prawo do części majątku. Ona sama nie może spłacić ani
20 2  |       wszystkim.~- Akurat! Umie się ona cenić. Aby ona umie! Mądre
21 2  |             Umie się ona cenić. Aby ona umie! Mądre to jak sam diabeł.~-
22 2  |             nie wbijało to w ambit. Ona grała dla samej muzyki.
23 2  |            nie z tego świata.~"Nie! Ona się nigdy nie nauczy tabliczki
24 2  |          towarzystwo swoim kosztem, ona - znajdując się w owej chwili
25 2  |   przyniosła, ułożyła na stole i że ona właśnie zajmuje się na ogół
26 2  |   wytrzymałości nerwów tą sceną, iż ona leży w ziemi, okropnie zeszpecona,
27 2  |          chwili drzwi się otwarły i ona sama ukazała się w całej
28 2  |       nieomylny, że to jest właśnie ona. To duma, pysznienie się
29 2  |          Karoliny Szarłatowiczówny. Ona przecie doskonale wiedziała,
30 2  |          się ciągle, myślą i marzą. Ona jedna znała tajemnicę, sekret,
31 2  |        ludzi przewidzieć nie zdoła. Ona jedna znała dokładnie lot
32 2  |    czerwonymi na tle głowy piórami. Ona jedna śledziła go w ciemności
33 2  |        dookoła - co to za cudo, gdy ona tańczy. Karolino! Musisz!~-
34 2  |     siedziała Laura Kościeniecka. I ona mierzyła każdy krok, skok,
35 2  |             kuzynki, czy to zrobiła ona sama? - spytał Hipolit.~-
36 2  |            Lecz któż ją wsypał? Czy ona sama? Służącej wtedy w domu
37 2  |              słuchają nas umarli! I ona słucha - twoja ofiara.~-
38 3  |            tą rzeszą zamknięte, gdy ona mogła spodleć i zdziczeć,
39 3  |     nasycały się prawdą, że to jest ona. Wydała mu się być młodszą
40 3  |          nic nie znaczy. Wszakże to ona, Laura. Zobaczyła go z daleka.