Czesc

 1 1|          Gubiła się w plątaninie swych obowiązków. Nie wiedziała,
 2 1|       Ojciec dziękował w listach swych Cezaremu za tak chwalebne
 3 1|          bankowego znaczną część swych oszczędności, zamienił na
 4 1|      ludu! Nie chce mieć krwi na swych rękach! Pali go złoto ojcowskie!~
 5 1|     rewolucja w zębach i trybach swych katowni-czrezwyczajek. Wieją
 6 1|        się, dla doskonałych form swych w ramieniu, dla zaokrągleń
 7 1|          i napitek, a siedząc na swych kamieniach wciąż coś pośpiewywał
 8 1|         tamten podźwignął się ze swych kamieni i ociężale, nucąc
 9 1|          niewiele synowi mówił o swych przygodach na wojnach, gdyż
10 1|           dla pracowników, braci swych, dla ludu. Domy są kolorowe,
11 1|      bądź łaskaw wzbogacić zapas swych wiadomości o jeden szczegół.
12 2|   medycynę w Warszawie. Nie miał swych bakińskich papierów, lecz
13 2|          czułości, iż za dawnych swych lat kochał matkę Cezarego.
14 2|    podróżni wytrąceni zostali ze swych miejsc jak z procy. Hipolit,
15 2|       bestialsko obojętne na los swych owsodawców, poczęły szczypać
16 2|     zmizerowany w bojach obrońca swych trzód, stadnin, obór, powozów
17 2|      wielobarwnego, pewien uroku swych piór i kolorów swej szyi.
18 2|          Baryka doznał przerwy w swych myślach, niczym Tadeusz
19 2|     siebie mówią. Hipolit klepał swych ulubieńców i ulubienice
20 2|        wśród uśmiechów szeptać o swych sprawach, Hipolit z cicha
21 2|       ćwiartek kartofli dla kupy swych dzieci czekających z głodnym
22 2|       niebem jesiennym, uroczy w swych sitowiach, tatarakach i
23 2|          Nigdy przed nikim dotąd swych spraw osobistych i uczuć
24 2|           Mieli pod sobą odbicia swych postaci. Na przeciwległym
25 2|   opamiętał się i wypuścił ją ze swych ramion.~- Niechże pani idzie,
26 2|      tańczyły. Obiedwie miały na swych szkieletach, zwiotczałych
27 2|     wobec wszystkich przytula do swych bark, a jej młode, twarde,
28 2|      Grał mechanicznie, myśląc o swych utrapieniach wewnętrznych,
29 2|           po co one wiszą już na swych zardzewiałych gwoździach
30 2|     Czekali cierpliwie - żyjąc w swych kątach, na cudzym przykominiu,
31 2|       niebieskawą mgłą i miały w swych kształtach zimowy wyraz
32 3|         śmieszni bezgranicznie w swych płytkich czapeczkach i długich,
33 3|         Lulek nie przeciwstawiał swych twierdzeń ani zaprzeczeń.
34 3|        powinien bronić się wobec swych "przeciwników ideowych",
35 3|        czujność mas i utrzymać w swych rękach bogactwa i władzę -
36 3| Burżuazji, która trzyma władzę w swych rękach, jest już za ciasno,
37 3|   naturalnie, zagryzał na śmierć swych pańszczyźnianych niewolników,