Czesc

 1 1|              miała jak gdyby kaplicę swoją. On to jeden wiedział o
 2 1|            który nareszcie trafił na swoją drogę.~Matka nie chodziła
 3 1|        tkliwizn nie znosił, ruszył w swoją stronę. Wtedy jego matka
 4 1|             cedru niezrozumiałą mową swoją ogłasza niebiosom, morzu
 5 1|          pogardzali, tchnął weń myśl swoją i na wzór Boga rzekł: "uczynię
 6 1|            gnany niewygasłą miłością swoją, odszukał w Baku, dosięgnął,
 7 1|        badanie i schował do kieszeni swoją słuchawkę. Oczy obydwu samarytan
 8 1|          przesączy w ten sposób krew swoją pulsującą w jego żyły Zeschnięte
 9 1|             nieznanej, jakby wolność swoją obejmował w posiadanie.
10 2|           Ariance".~- Biorę pana pod swoją opiekę - zdecydował ksiądz. -
11 2|            dryniu, naszych koni łapą swoją czarną - ni-ni! Wara od
12 2|              Kościeniecki z pierwszą swoją żoną miał dwoje dzieci.
13 2|         Westchnął sam przed sobą nad swoją dolą. Obcy jest wszędzie,
14 2|         samej muzyki. Upijała się tą swoją "wyższą" muzyką niczym pijak
15 2|           być mężczyzną! Nie drżeć o swoją całość, być pozbawioną tej
16 2|        rzekła serdecznie, podając mu swoją.~- Ale - ale! Proszę pani,
17 2|        kostiumu, a nadto koszulę już swoją, ale wyprasowaną w taki
18 2|              szczególniejszą melodię swoją, której jednak nie można
19 2| najszczerszych, najprawdziwszych łez swoją świeżo uklepaną mogiłę.~
20 2|             orkiestra już odstawiała swoją sztukę i kilka par już tańczyło
21 2|             co prędzej zwrócił się w swoją stronę. Właśnie pani Laura
22 2|      papierosy i podśpiewując szła w swoją stronę. Cóż tam Karusia
23 2|              Ty teraz będziesz nosił swoją ruski miesiąc! - zaśmiał
24 2|         ostry wiatr zimowy ciągnie w swoją dalekość. Dusza jego była
25 2|              śpiewał mu gorzką pieśń swoją o wiecznej śmierci i wiecznym
26 2|             prał, jakbyś ty sam prał swoją własną ręką! Chcesz sekundanta,
27 2|              i pytle, gadające rzecz swoją. Sylwester postękując przypatrywał
28 2|             się z daleka, wybiegł ze swoją walizką w ręku, zawisła
29 2|     przydrożne, które umiały śpiewać swoją własną pieśń miłosną do
30 3|          błąkający się wśród nich ze swoją miarą fenomenalizmu podmiotowego,
31 3|              I oto przypominał pewną swoją modlitwę przed obrazem zamazanym
32 3|         Cezary wodził się za bary ze swoją duszą. Słyszał wewnątrz
33 3|            na tamto zebranie, wyznać swoją omyłkę, wypalić orację jak
34 3|         tysięcy diabłów, ściągnąć na swoją głowę sto tysięcy oklasków -
35 3|        pobijecie znowu tę młodzież - swoją mądrością, bo jedyną waszą