Czesc

  1 Rod|              Chcemy uszanować nasyconą do pełna duchem i upodobaniem
  2 Rod|             awersję ludzi nowoczesnych do obciążania sobie pamięci
  3 Rod|                zawsze nic pilniejszego do nadmienienia jak stwierdzenie,
  4 Rod|            miarę zniecierpliwienia, aż do chwili katastrofy. Woźnica
  5 Rod|        przyczynić się w miarę możności do powodzenia i awansów męża,
  6 Rod|          Widząc śliczną różę przypiętą do stanika uroczej gubernatorówny,
  7 Rod|             był człowiekiem z gruntu i do dna uczciwym, toteż za najwyższą
  8 Rod|              torowały drogę od niższej do wyższej pozycji. Trzeba
  9 Rod|         prowadząca za rękę od niskiego do coraz wyższego rodaka, tu
 10 Rod|           siódmej podana wiadomość, iż do liczby piętnastu obywateli
 11 Rod|              obywateli na Rusi, którzy do powstania przystąpili i
 12 Rod|            Kalikst swym przystąpieniem do powstania wpadł, jak to
 13 Rod|        Lulińcami przejść suchą granicą do Galicji - rząd rosyjski
 14 Rod|         wielkimi literami, nie wiadomo do kogo rozkaz stosując, do
 15 Rod|               do kogo rozkaz stosując, do swego jedynaka czy do całego
 16 Rod|        stosując, do swego jedynaka czy do całego szeregu potomnych: "
 17 Rod|               brulionów podań o posady do rozmaitych dygnitarzy, gdy
 18 Rod|     najważniejszymi papierami. Trafiła do teki wyższego aferzysty,
 19 Rod|               teki wyższego aferzysty, do skrytki drogocennego biura
 20 Rod|             biura dygnitarza, wreszcie do szafy oszklonej, nabijanej
 21 Rod|             swą ku niemu wylewa. Nadto do skromnego tomiku przyrosła
 22 Rod|             ambicja: nie wypadło się - do diabła! - sroce spod ogona,
 23 Rod|         kłaniać się trzeba.~Od niższej do wyższej idąc posady, rozmaite
 24 Rod|              pachniała mu myśl powrotu do kraju, przeniesienia nad
 25 Rod|              posada, grosz napływający do kiesy istną strugą - dobrobyt,
 26 Rod|            nawet pewne przyzwyczajenie do tamecznego właśnie dobrobytu.
 27 Rod|          trzymało jeszcze przywiązanie do całego układu stosunków,
 28 Rod|               całego układu stosunków, do przepotęgi carsko-rosyjskiej,
 29 Rod|               na rok marząc o powrocie do kraju, a jednocześnie porastając
 30 Rod|             korepetytorów, gdy poszedł do gimnazjum. Uczył się wcale
 31 Rod|              na jutro, albo powtarzali do upadłego jakiś mały wierszyczek
 32 Rod|            mógł również przyczynić się do zruszczenia Czarusia ojciec -
 33 1  |              promocję z klasy czwartej do piątej i skończył czternasty
 34 1  |            oficera zapasowego powołano do wojska. - Wojna wybuchła.
 35 1  |              statek wojenny odchodzący do Astrachania, nie czuł żadnego
 36 1  |           matki, desperującej od świtu do nocy. Dopiero gdy ojciec
 37 1  |             kukurydzę i wszystko wróci do normy. Tak mówili wszyscy
 38 1  |             Cezary.~Gdy z portu wracał do domu z matką, zaiste jak
 39 1  |        skończyły wakacje, "uczęszczał" do gimnazjum i pobierał w domu
 40 1  |             gorzkich i nudzących go aż do śmierci Cezary poprawiał
 41 1  |         niewidzialny, strzelał z procy do domowników. Tam wywiercił
 42 1  |                domu, tyłem odwróconego do ulicy, ażeby przez otwór
 43 1  |                pracami. Uczył się roli do teatru koleżeńskiego o treści
 44 1  |               narzędziami. Wystarczały do bicia szyb zwyczajne kamienie.~
 45 1  |                domu, coś podsuwało się do jej gardzieli i zapierało
 46 1  |         uciekała z tych miejsc obcych "do domu", to znaczy do Siedlec.
 47 1  |            obcych "do domu", to znaczy do Siedlec. Słyszała w głębi
 48 1  |              znowu odjazd swój z mężem do Rosji. Stoi oto w oknie
 49 1  |             Wspominała wycieczkę jedną do Drohiczyna, drabiniastymi
 50 1  |              nigdy nie uścisnęła ręki, do którego nie wyrzekła jednego
 51 1  |              Raz tylko przystąpiło coś do Cezarka. Był zwyczaj, iż
 52 1  |          Stojących na progu wieczności~do łona przytulić chciej...~
 53 1  |             tęsknota za ojcem sięgnęła do ostatecznej głębi w jego
 54 1  |              wszelki wypadek", służyła do doraźnego użytku i dowolnego
 55 1  |           wszystkiego, co mu strzeliło do głowy. Matka zgadzała się
 56 1  |           książek. Przechodził z klasy do klasy, tak i owak łatając
 57 1  |               wszystko pilnie odrabiać do ostatniego udarienja.~Po
 58 1  |             dwa organizmy, a jeden tak do drugiego należał, iż stanowiły
 59 1  |                tegoż dnia rano wyszedł do swego urzędu "na przemysłach".
 60 1  |           wyjazdu - oto drogocenny nóż do rozcinania kartek, jeszcze,
 61 1  |            dostał się "prawdopodobnie" do niemieckiej czy austriackiej
 62 1  |       rewolucja, przestał "uczęszczać" do swej ósmej klasy. Wraz z
 63 1  |               Cezary odszedł spokojnie do domu, otoczony aureolą,
 64 1  |              państwie, gdyż zalecił go do tak zwanego "wilczego biletu" -
 65 1  |              Baryka nie kwapił się już do żadnej szkoły w tym państwie.
 66 1  |            niewiele przywiązywali wagi do wyroku. Obity zwierzchnik
 67 1  |       zwierzchnik zaskarżył wychowańca do sądu. Lecz nim nadszedł
 68 1  |                jego willi, wrzucały mu do gabinetu przez dziury w
 69 1  |             coś się urwało i wywróciło do góry nogami. Wreszcie wszystko
 70 1  |             mówcy wiecowi, trafiało mu do przekonania, było jakby
 71 1  |             esencja rzeczy. Gdy wracał do domu, powtarzał matce wszystko
 72 1  |          powtarzał matce wszystko od a do z, wyjaśniał arkana co zawilsze.
 73 1  |              nie odzywała się z niczym do nikogo. Gdy była z Cezarym
 74 1  |              komunizm, gdy się wedrzeć do cudzych domów, pałaców,
 75 1  |           natłoku ludzi, pędził nieraz do więzień, gdy wywłóczono
 76 1  |                gdy twardo spał, zeszła do piwnicy ze ślepą latarką
 77 1  |               główną. Cezary przyszedł do domu z wiadomością o dekrecie
 78 1  |             skoro jedni szli z salonów do piwnic, a inni z piwnic
 79 1  |                piwnic, a inni z piwnic do salonów - matka gromadziła
 80 1  |               ku wybrzeżom rzeki Kury, do zagród tatarskich i gruzińskich
 81 1  |          tatarskich i gruzińskich albo do folwarczków niemieckich.
 82 1  |                pod ciężarem, wiorstami do stacji kolejowej, a w samym
 83 1  |                 Przytaszczywszy ziarno do miasta, Barykowa niosła
 84 1  |             Barykowa niosła je po nocy do Tatarów, z którymi miała
 85 1  |         Seweryna Baryki zarekwirowano. Do salonu, gabinetu, sypialni,
 86 1  |                znalazł. Przyszedł tedy do wniosku, że ojciec musiał
 87 1  |           niego zboże, jak się od rowu do rowu słaniała na zwątlałych
 88 1  |             oboje jakoś przytulili się do siebie moralnie i wsparli
 89 1  |           wiedziała, obydwoje chodzili do portu i wyczekiwali - nie
 90 1  |             statek nadpływał, wchodził do przystani, przybijał...
 91 1  |              Dają nura z ojczyzny swej do Azji Mniejszej, do Konstantynopola
 92 1  |                swej do Azji Mniejszej, do Konstantynopola i "w ogóle",
 93 1  |              cały statek opustoszał aż do ostatniego człowieka - a
 94 1  |           deszczułek poprzywiązywanych do stóp sznurkami, łachmany
 95 1  |            litościwości, podsunęła się do tych kobiet i zaczęła z
 96 1  |             współczuciem, zaprosiła je do swego pokoju i położyła
 97 1  |          wychudłych łydkach, od kolana do stopy, miała pozapinane
 98 1  |       bezcennej wartości, nie tylko co do waloru drogich kamieni,
 99 1  |             drogich kamieni, lecz i co do ich wagi historycznej, pamiątkowej.
100 1  |              że tejże nocy zwaliła się do mieszkania rewizja. Precjoza
101 1  |            śledzono, dostały się znowu do srogiej turmy.~ Gościna
102 1  |                mordzie", przyznała się do posiadania skarbu i pokazała
103 1  |               uratowało. Skierowano ją do robót publicznych w porcie.
104 1  |       odpoczęła, trzeba było znowu iść do ciężkich robót. Słaby i
105 1  |                stare łacińskie wyrazy, do których była przytroczona
106 1  |       Splatając jej zesztywniałe palce do snu wiecznego, zobaczył
107 1  |           Teraz dopiero czuciem dotarł do wiadomości, dla kogo to
108 1  |                stronę wrogów, przystał do polskich legionów, zdradził
109 1  |              ulec - żal - stan podobny do wszechwładnej gorączki,
110 1  |               nogi niosły na cmentarz, do tej świeżej kupy gliny przesyconej
111 1  |              jak dalece świadomie szła do swego celu, jak nieomylnie
112 1  |              na drodze, po której szła do swego celu. Ona jedna nie
113 1  |     bezdrzewnym kraju, i mówił z cicha do matki: - Patrz, samotne
114 1  |               iż ręce wiecznie skłonne do objęć przyciskają je do
115 1  |                do objęć przyciskają je do uśmiechniętych ust, czuł
116 1  |             czuł na sobie powrósła nie do przestąpienia, z tą samą
117 1  |                wzruszenie, przychodził do przeświadczenia, iż dwie
118 1  |               i nie cenił. Posyłał jej do zimnej głębi grobu wiadomość
119 1  |              zrozumieć ją, pojąć ją aż do ostatka. I znaczna była
120 1  |             zaprawione są i przesycone do cna krzywdą człowieczą.
121 1  |            szept, znany z dzieciństwa, do którego ucho przywykło: "
122 1  |      ormiańsko-gruzińskie, poduszczone do cofnięcia się z frontu azjatyckiego
123 1  |                przypadła w przerażeniu do ziemi, mając w pamięci swe
124 1  |              tam schroniły, i od marca do września byli panami życia
125 1  |              jego okolic nie pozostało do zrobienia nic innego, jak
126 1  |          meczetów. Kalif nakłonił ucha do prośby i dziejów krzywdy
127 1  |              które teraz nic nie miały do stracenia, skoro jeszcze
128 1  |             jeszcze Gruzini pociągnęli do domu, znalazło się pod ogniem
129 1  |             ludzi. Poczęto tedy pędzić do okopów cokolwiek w mieście
130 1  |               od niedorosłych młokosów do starców zgrzybiałych. Mimo
131 1  |       przygotowanych i nie przydatnych do wojny. Nadto nie zdołano
132 1  |                pocisk porazi. Od świtu do nocy tudzież w nocy czyhał
133 1  |                inni mają w sobie żyłkę do rzezi. Cezary nie wiedział,
134 1  |              Prometeusz przybiciem rąk do skał Kaukazu. Nie z taką
135 1  |             choćby słuszność w wyścigu do najobfitszego, samorodnego
136 1  |      szczególnie samotnym, samotnym aż do śmierci. Śmierć stała się
137 1  |              głód nieustanny podjudzał do zbrodni.~Wzory zbrodni były
138 1  |             ażeby się nasycić i ubawić do syta widokiem cierpienia -
139 1  |     półzwierzęcym zobojętnieniu, kiedy do niczego nie był już zdolny
140 1  |               bezsiły i komizmu ofiar, do szczegółowej obserwacji,
141 1  |               szczegółowej obserwacji, do pilnego śledzenia fenomenów
142 1  |                młokosa, pociągnięto go do wojska i pchnięto do okopów.
143 1  |                go do wojska i pchnięto do okopów. Coś tam wdziano
144 1  |               uporczywie. Trwało to aż do września 1918 roku. Wówczas
145 1  |            armat wzmógł się i rozpętał do swego zenitu. W różnojęzycznym
146 1  |                Rozbrzmiało miłe hasło: do domu! "Armia ormiańska"
147 1  |              brzeg Morza Kaspijskiego, do kraju Sartów.~Ponieważ Cezary
148 1  |                Cezary nie miał "domu", do którego z frontu mógłby
149 1  |           cenił, więc po prostu wrócił do domowej i poniekąd rodzinnej
150 1  |               przyczepiony swego czasu do jego prawego ramienia odpruł
151 1  |       wzgórzach bakińskich i wkroczyły do miasta. Lwy albańskie i
152 1  |                prawdzie wielkiego pola do popisu. Anglicy broniący
153 1  |              żołnierzy zostały wykłute do nogi. Po czym nastało zaprawdę
154 1  |        jakiegoś "Państwa Polskiego", a do której nie przywiązywał
155 1  |            tatarskiego tłumu wtargnęli do piwnicy. I - o dziwo! -
156 1  |                wieloramienna. Ściekała do morza i zafarbowała czyste
157 1  |                śmierci wykpić zdołali, do zakopywania licznych zwłok
158 1  |            Ogromna arba, wóz dwukołowy do przewożenia ciężarów, pozbawiony
159 1  |      karawaniarza i grabarza. Przywykł do tego zajęcia, przyzwyczaił
160 1  |                 przyzwyczaił się nawet do wstrętnej woni rozłożonych
161 1  |            amatorowie życia podpędzeni do tej pracy wrzucali do wysokiego
162 1  |       podpędzeni do tej pracy wrzucali do wysokiego wnętrza wozu żelaznymi
163 1  |                wiatr - Nord- nie niósł do stanowisk wojennych fetoru
164 1  |              ciężkiej pracy fizycznej, do której nie był przyzwyczajony,
165 1  |         bakińską, którą kopał od świtu do nocy. Smutek wewnętrzny
166 1  |                potężną robotą od świtu do nocy na górze trupiej, plątał
167 1  |             można było jaki taki kąsek do zgryzienia i strawienia
168 1  |            rubasze, w armiaku podartym do ostatniej nitki, czapie
169 1  |             Cezary miał się w stosunku do tej figury na baczności.
170 1  |               tajemniczy sąsiad należy do gatunku jurodiwych, lekkich
171 1  |               śpiewu nieznajomej osoby do brzmienia swego niegdyś
172 1  |            Cezary zbliżył się wreszcie do palisady, której słupy powywracane
173 1  |           mówią, wszystka krew zbiegła do serca Cezarego. Zobaczył
174 1  |          miejsca najmniej efektownego, do kloaki z tarcic stojącej
175 1  |            Skoro zaś ów trzeci odszedł do roboty, wrócili na swe miejsce.~-
176 1  |               księdza.~- Jakżeś trafił do mnie`?~- Trafiłem... - rzekł
177 1  |             północy wyjdę.~- Pójdziemy do mamy. Tędy polem pójdziemy.~-
178 1  |               Cezary ociężale powrócił do swej łopaty.~ Panowanie
179 1  |                wersalski zmusił Turków do ustąpienia z Baku i okolicy,
180 1  |          Cezary Barykowie gotowali się do opuszczenia Baku.~Po odejściu
181 1  |            wspólnie, przygotowując się do odjazdu. Żegnali się z żoną
182 1  |               na bilety. Seweryn dążył do walizki i opowiadał o niej
183 1  |            grubsza i wełniana, chustki do nosa, skarpetki. Kołnierze,
184 1  |              całą Rosję, ażeby dotrzeć do rodziny zostawionej w dalekim
185 1  |            przebraniu za chłopa dotarł do miejsca! Dokładna znajomość
186 1  |            teraz, na razie w marzeniu, do walizki w Moskwie. Ale nie
187 1  |            świat nowy przypuści szturm do tej ostatniej twierdzy reakcji.
188 1  |               o skarpetkach, chustkach do nosa, ba! - o krawacie.
189 1  |             zimie na statku zdążającym do Carycyna jako dwaj robotnicy,
190 1  |              zawieszenia robót wracają do siebie, do Moskwy. Mieli
191 1  |               robót wracają do siebie, do Moskwy. Mieli fałszywe paszporty,
192 1  |            śpiewali. Upewniwszy się co do obojętności albo nieszkodliwości
193 1  |                Rozumiał, że jadą teraz do walizki, ale potem? Rozumiał,
194 1  |               nami? Dokąd się udamy?~- Do Polski - odpowiadał Seweryn.~-
195 1  |              nastąpi, leżąc przytuleni do siebie dla ciepła, jakby
196 1  |               odpowiedź, dlaczego mają do Polski podążać. W wagonie
197 1  |                niezmierzonej.~ Dlatego do Polski - mówił - że tam
198 1  |                na wojnie i w legionach do gruntu się zmieniłem. Jakby
199 1  |           przyłączeniu części wybrzeża do Polski, na gwałt wyzbywali
200 1  |           uwagą. Uczymy się, mój mały, do starości. Ja na przykład
201 1  |          rewolucjonistów. Ale wracajmy do tamtego doktora Baryki.
202 1  |        zawracający wylotem swoim znowu do morza. Utworzył coś w rodzaju
203 1  |               brzuścem dolnym zwrócone do lądu, a górnymi, szeroko
204 1  |           wpuścił olbrzymią siłę wodną do wnętrza. Wpuszczał ów prąd
205 1  |        pożądane ciepło i wprowadzające do wnętrza zawsze świeże powietrze.~-
206 1  |            wszelką nieczystość uchodzą do szklanych kloak, wkopanych
207 1  |             ziemię.~- Jakieś gablotki, do licha, nie ludzkie mieszkania!~-
208 1  |          Dokądże on tak idzie dalej?~- Do swoich odległych celów.
209 1  |             własnej kuchni, przypartej do budynku. Już teraz bardzo
210 1  |        ogrzewalnię i wspólną chłodniç. Do tego jednak potrzebna jest
211 1  |             kraju. To samo stosuje się do pompowania wody. Dziś zużytkowuje
212 1  |              brzytwa a grubiejących aż do bryłowatości fortecznego
213 1  |                   Godność wołu idącego do szlachtuza w celu przemienienia
214 1  |               Zobaczymy wnet narzędzia do orki, siewu, żniwa i omłotu,
215 1  |            nawet nad obłokami z Paryża do Antwerpii? Tak to owoc fantazji
216 1  |               brudnej zakwaski. Co zaś do wyż wzmiankowanych burżujów
217 1  |      zadowolenie wewnętrzne, wesołość. Do takiego schronienia przed
218 1  |            pomimo iż jako klasa są już do niczego. Jeżeli tam zwąchają
219 1  |              tylko nie ograniczamy się do tego jednego rozumienia.
220 1  |           wobec mnie dziecko sprzedaje do rozpusty albo je uczy rozpusty -
221 1  |               skuteczne, a zacieśnione do jednego zjawiska. Tworzeniem
222 1  |              magnatów strąca z pałaców do piwnic, a mieszkańców piwnic
223 1  |           mieszkańców piwnic wprowadza do pałaców. Jest to praw- dziwie
224 1  |                że każde dziecko biegło do nich z najżywszą uciechą.
225 1  |             czasie zbliżył się duchowo do ojca, jak swego czasu do
226 1  |               do ojca, jak swego czasu do matki. Głęboka żałość i
227 1  |               stożkowate armatnie kule do nóg i puszczano na głębinę,
228 1  |              rasy, zdolność docierania do najgłębszej, najostatniejszej
229 1  |              najostatniejszej iścizny, do samego Sedna spraw ludzkich -
230 1  |               pragnął dołożyć ramienia do pracy nad realizacją dzieła,
231 1  |          dzieła, nad skrusze- niema że do podwalin świata starego
232 1  |                młody entuzjasta wracał do dziury pod schodami, czuł,
233 1  |              tylko tyle; w drodze swej do Baku przewędrował całą Rosję,
234 1  |                Seweryn Baryka wyciągał do niego trzęsące się ręce
235 1  |                nawet nie żądza powrotu do kraju macierzystego, lecz
236 1  |              gdyby mu pozwolono wsiąść do pociągu i jechać do kraju,
237 1  |             wsiąść do pociągu i jechać do kraju, natychmiast spadłaby
238 1  |              ramionami i razem tęsknił do chwili odjazdu. I oto wytworzył
239 1  |      tolerancji względem niego był nie do zniesienia. A tymczasem
240 1  |                wiozący mnóstwo Polaków do kraju. Niestety; sygnalizowano
241 1  |             oczekującym wpakowania się do tego pociągu. Przewodnik
242 1  |           Seweryn i Cezary rzucili się do stacji. Tutaj o pociągu
243 1  |             Zdawało się, że przypadnie do ziemi i będzie nasłuchiwał.
244 1  |               człowiek i szybko zdążał do dworca w poszukiwaniu władzy.
245 1  |              Dwaj wędrowcy rzucili się do niego i nie pytając kim
246 1  |              go prośbami o wpuszczenie do pociągu. Okazało się, iż
247 1  |              przyjęcie nowego pasażera do pociągu! Pociąg jest już
248 1  |         przegląda papiery uprawnionych do jazdy z tym eszelonem. Za
249 1  |             Seweryn Baryka poniżył się do próśb najniższych Błagał.
250 1  |          Skamlał. Zaklinał. Rzucił się do rąk inżyniera Białyni. Zapłakał
251 1  |           petentów, a odmówił, gdyż...~Do certujących się podszedł
252 1  |         końcowi pociągu. Sam przemówił do inżyniera Białyni:~- Śmierć?
253 1  |              Seweryn Baryka przycisnął do serca rękę syna:~- Jedziemy! -
254 1  |      człowiekiem. Wdrapali się obadwaj do wnętrza wozu. Ów stary przysiadł
255 1  |                się, a raczej przyłożył do Seweryna, rozpiął na nim
256 1  |             przerwał badanie i schował do kieszeni swoją słuchawkę.
257 1  |               mówił:~- W Warszawie idź do jednego człowieka, który
258 1  |                Gdy ucho jego przypadło do rzężącej przed chwilą piersi,
259 1  |             się zdarzyło, obojętnym aż do skończenia świata. Cezary
260 1  |              że bardzo zimne powietrze do wnętrza wionęło. To czarny
261 1  |              kazał iść za sobą. Weszli do przedziału tak przeładowanego
262 1  |                 oczyma, żeby go puścił do ojca. Lecz tamten, uwijający
263 1  |              przechylał się i podrywał do szybszego biegu.~Nad wieczorem
264 1  |          gwałtowności. Gdy mieli wejść do przedziału, gdzie był Baryka,
265 1  |                Baryka, wyprowadzono go do sąsiedniego, a stamtąd po
266 1  |     sąsiedniego, a stamtąd po schodach do budki brekowego, który go
267 1  |              pociągu. Sierota podszedł do nich i zobaczył, że wyciągają
268 1  |         powieki nad zagasłymi ojczyma, do zimnych rąk i do zimnych
269 1  |              ojczyma, do zimnych rąk i do zimnych ust przywrzeć ustami.
270 1  |              Potem dał tragarzom znak. Do Cezarego zwrócił się z szorstkim
271 1  |         twardym ramieniem i potaszczył do pociągu. Coś mu tam mówił.
272 1  |               pociąg naładowany ludźmi do cna, choć z niego raz w
273 1  |             miasteczek. Im bliżej było do kresów polskich, tym rewizje
274 1  |     uciśnionego i wyjętego spod prawa. Do dzikiej furii doprowadziła
275 1  |                celu, gnębili uchodźców do Polski z satysfakcją, z
276 1  |            którzy właśnie wynosili się do siebie - dziwiła i napełniała
277 1  |          odwiozą wszystkich z powrotem do Charkowa - po licznych plotkach
278 1  |                które strach płodził, a do niebywałych rozmiarów wydymała
279 1  |          śmiejąc się razem, doskoczyli do sztachet, za którymi stało
280 1  |       Przychodzień minął bramę. Wszedł do Polski, kraju swoich rodziców.~
281 1  |           daleko. Cezary szedł również do tego miasta. Po udręce,
282 1  |               olbrzymim. Wyciągał ręce do tego szerokiego powietrza,
283 1  |             tego szerokiego powietrza, do ziemi nieznanej, jakby wolność
284 1  |                zdołały ubić na dogodne do tańca klepisko. Przedwiośnie
285 2  |               DRUGA: NAWŁOĆ~ Dotarłszy do najrdzenniejszej Polski,
286 2  |            najrdzenniejszej Polski, bo do stolicy - Warszawy - ani
287 2  |              list... ale to nie należy do rzeczy i nie wpłynęło na
288 2  |                a ma oczy kubek w kubek do matki podobne. Pan Gajowiec
289 2  |                 pannę Jadzię, w której do szaleństwa, do obłędu kocha
290 2  |                w której do szaleństwa, do obłędu kocha się pewien
291 2  |           bolszewikami. Cezary wstąpił do wojska, jak wszyscy jego
292 2  |                pałał ci on entuzjazmem do wojaczki, ani myślowo i
293 2  |          miasteczka i docierały niemal do przedmieść Warszawy, a całe
294 2  |               Cezary po mustrze wszedł do kawiarni mieszczącej się
295 2  |      zachowywać się będą po wkroczeniu do Warszawy owi nie znani tu
296 2  |              obładowany złotem wejdzie do najbardziej niedostępnej
297 2  |             Rosją sowiecką, zmierzając do pomniejszenia tych obszarów,
298 2  |             chciał być widzem podobnym do tych panów. W chwili tej
299 2  |      przywódców robotniczych wzywające do walki na śmierć i życie -
300 2  |             rozpręża się i popycha ich do dzieła. No, i co ta siła
301 2  |             lecz już jeńców. W długich do samej ziemi szynelach, ciężkich
302 2  |                 Nie wiedzieli przecie, do czego taka poczwara może
303 2  |               karabinami u nogi. A nuż do rzezi? Babsko miotało się
304 2  |            ślepiami! Boś nawet jeszcze do noszenia portek nie doszedł.
305 2  |     zagradzając nieprzyjacielowi drogę do stolicy. Lecz nigdzie tu
306 2  |               trenu i fury powracające do miasta z rannymi. Noc już
307 2  |            uliczkami jakby skreślonymi do znaku. Zatrzymano tutaj
308 2  |               Oficer ten wgramolił się do kosza motocyklu na dwie
309 2  |               Zawiszę. Cezary nie miał do kogo wracać ani do kogo
310 2  |                miał do kogo wracać ani do kogo napisać listu. Kilkakroć
311 2  |            kompanii wrócił się co tchu do lasu, wyszukał kolegę, wziął
312 2  |              Baryce, żeby ten pojechał do niego na wypoczynek, do
313 2  |                do niego na wypoczynek, do jakowejś Nawłoci w okolicach
314 2  |           Warszawie w ubranie cywilne, do czego pomógł pan Gajowiec
315 2  |              biurowe - Cezary wyruszył do Nawłoci.~ Po przyjeździe
316 2  |                czwórkę koni zaprzężoną do małego a wysokiego pojazdu
317 2  |             sękatych żerdzi sięgały aż do wysokości siedzeń jaśniepańskich.
318 2  |               inna wąska droga, w ukos do poprzedniej nastawiona,
319 2  |           matki Hipolita, podawał rękę do uścisku młodemu księdzu,
320 2  |          mierząc gościa ostrym od stóp do głów spojrzeniem.~- Żarty! -
321 2  |            stylistyczna - wmieszał się do rozmowy młody księżulo -
322 2  |             wewnętrzne: - Napiszę list do Karoliny Szarłatowiczówny,
323 2  |        braciszek nie daje pani przyjść do słowa... - rzekł Cezary.~-
324 2  |              poruczniku? - zwrócił się do Baryki.~- Niestety, nawet
325 2  |              teraz przepij no, Nastek, do tego Czarusia...~- A, Czaruś
326 2  |               za dużą szafą kredensową do tajemniczego zrujnowania
327 2  |     zrujnowania hierarchii - po prostu do uścisków serdecznych Jaśnie-Hipcia
328 2  |  przypominającym końskie rżenie. Macha do paniczka Hipcia białymi
329 2  |          bełkot radosny.~Jeszcze obiad do swej połowy nie dobiegł,
330 2  |              Walek! Bywaj, chłopcy, tu do mnie!~Cezary przysiadł na
331 2  |                 A jednak, gdy powrócił do pokoju stołowego, żal mu
332 2  |         kielichy starego wina uderzyły do głowy. Zapłakał, gorzko
333 2  |           szyję i namiętnie szeptał mu do ucha:~- Strzeż się, bracie!
334 2  |           Józio - Józio! - wywleką cię do ogrodu i głowę ci rozwalą
335 2  |              Czaruś - bierz ją! Chowaj do kieszeni! Oby ci tylko wlazła!~
336 2  |               pociągnęła syna Hipolita do swego pokoju. Dwie ciotki
337 2  |               teraz dopiero dorwał się do opowieści o swym potwornym
338 2  |              odpocząć przez chwileczkę do jutra rana? - pytał wikary
339 2  |              krótkie suknie, nie takie do samej ziemi.~- Cicho! Co
340 2  |                 Cicho! Co się wtrącasz do kapłańskich sukienek...~-
341 2  |                nie twoja rzecz! Nic ci do tego! Swoich pilnuj!~Po
342 2  |        popuszczał jej ze swej dłoni aż do chwili, gdy cała trójka
343 2  |             murem. Tutaj panna trafiła do drzwi, niewidocznych dla
344 2  |                 i otworzyła je. Weszli do sieni wyłożonej ciosowym
345 2  |            dociągnął swe ciężkie stopy do drzwi prowadzących z tej
346 2  |           zawołał:~- Ja już sam trafię do łóżka, a ty pokaż drogę
347 2  |               czy aby naprawdę trafisz do łóżka?~- Kpisz czy o drogę
348 2  |              Kpisz czy o drogę pytasz? Do łóżka bym znowu nie trafił!
349 2  |                 Ale jakże pani powróci do tamtego domu?~- Jakoś powrócę.~-
350 2  |            okryć, przyciągnął ją mocno do siebie. Panna Szarłatowiczówna
351 2  |            przynajmniej nie nadaję się do żołnierskich śmiałostek. ~-
352 2  |            żołnierskich śmiałostek. ~- Do tego stopnia i ja się nie
353 2  |                i wiatr zimny przenikał do pokoju. Słychać było w sąsiednich
354 2  |            rozmawiano. Otwarłszy drzwi do ogrodu Baryka zobaczył park,
355 2  |               stała "Arianka", w dół,. do dworu otoczone o sadzawkami
356 2  |                skandalicznie głupią co do treści i niewybredną co
357 2  |                treści i niewybredną co do formy.~Jedna z ulic wielkodrzewnych
358 2  |            zaludnionych okolic. Trafił do ogrodu warzywnego, a później
359 2  |           ogrodu warzywnego, a później do ptasiego ogrojca. W drucianym
360 2  |               Skakał wprost z ziemi aż do brzucha oniemiałej dzieweczki.
361 2  |            okrzyki perlicy rzuciła się do ucieczki. Nogi, ręce, sznurowadła,
362 2  |              Przerażona panna wyrywała do "ariańskiej" oficyny, coraz
363 2  |              pas nogi. Wreszcie wpadła do wielkiej sieni od strony
364 2  |               Goniła mężnie swą ofiarę do sieni z kamienną posadzką,
365 2  |              kamienną posadzką, wpadła do wnętrza i do podnóża schodów
366 2  |          posadzką, wpadła do wnętrza i do podnóża schodów i, stojąc
367 2  |                 wracała spod "Arianki" do swojej gminy, jeszcze wielkomiejska
368 2  |          obserwatora. Postanowił pójść do dworu, obejrzeć go po dniu
369 2  |            główne Cezary Baryka wszedł do głównej sieni. Z tej sieni
370 2  |               sieni były otwarte drzwi do pokoju stołowego, gdzie
371 2  |             było, lecz już sprzątnięto do cna wczorajsze nakrycia.
372 2  |             Drzwi się otwarły i weszła do sali jadalnej panna Karusia
373 2  |                wprost z łóżka przyszła do ognia ogrzać się troszeczkę.
374 2  |               pośpiechu. Wnet napędził do tej sali bosych pokojówek,
375 2  |              nawet sięgnie dokumentnie do wnętrza. Od wczorajszych
376 2  |                od ognia uśmiechały się do gościa te kamienne garnuszki,
377 2  |              na domowników, zabrał się do "kawusi", kożuszków, "śmietaneczki",
378 2  |            który płatał po żołniersku, do rogalików, które chrustał
379 2  |          chrustał od jednego zamachu - do ciastek, miodu, konfitur.
380 2  |              ale teraz powróciła znowu do łóżka, a do stołu dziś w
381 2  |            powróciła znowu do łóżka, a do stołu dziś w ogóle nie zasiądzie,
382 2  |             Hipolit jadł co się zowie. Do smakołyków podanych żądał
383 2  |                niezdrowa! No, Cezary - do koni! Idziesz ze mną?~-
384 2  |         lejbiku. Hipolit wpadł skokiem do stajni i witał się z końmi.
385 2  |            brakami". Chodził od gródzy do gródzy to pokrzykując, to
386 2  |          wargach. Przechodząc od konia do konia, przyjaciele obserwowali
387 2  |        nadsłuchiwać, co ci przychodnie do siebie mówią. Hipolit klepał
388 2  |        pieszczotliwe i przytulał twarz do wystających kości wielkich
389 2  |          gotowa?~- Absss....~- Kasztan do linijki!~Zwracając się do
390 2  |              do linijki!~Zwracając się do Cezarego spytał:~- Czaruś,
391 2  |             padole. Zobaczysz! Kasztan do linijki!~Piorunowymi skokami
392 2  |            Cezarego, żeby usiadł tyłem do niego, w postawie "dartego
393 2  |            pełny. Cezary siedząc tyłem do konia, pierwszy raz oglądał
394 2  |            mgły przepływał.~- Dobijamy do szosy - rzekł Hipolit. -
395 2  |             hałasem miotać się od rowu do rowu, od pryzmy tłuczonego
396 2  |             pryzmy tłuczonego kamienia do pryzmy. Ten bieg wciąż jeszcze
397 2  |            cenę nie byłby się przyznał do tego nierycerskiego stanu.
398 2  |          gzygzakach, że to nie dotarło do jego świadomości. Lecz oto
399 2  |       zabryzgany błotem, lepki od stóp do głów. Twarz jego ledwie
400 2  |              polnej drogi zbliżyła się do szosy i miejsca postoju
401 2  |        nakrycie głowy. Dama śmiała się do rozpuku, przypatrując się
402 2  |               młoda dama zwracając się do Cezarego.~- Tak. Oczywiście.
403 2  |             się przedstawię... - rzekł do Cezarego swym najniższym
404 2  |             Życzę panu z serca powrotu do normalnego zdrowia! - mówił
405 2  |                najszczerszymi drwinami do potężnego jeźdźca, który
406 2  |            puszczę, jeleń mój". Proszę do mnie na śniadanie.~- Pani
407 2  |                zabryzgania mogę jechać do Leńca?~- Może pan jechać!
408 2  |               zwrócił się teraz twarzą do konia i mógł widzieć amazonkę.
409 2  |          uśmiechu. Nawracała kilkakroć do linijki, żeby o coś zapytać
410 2  |      przechylała albo wdzięcznie gięła do taktu ze skokami wierzchowca.
411 2  |           otwartości, która nakłaniała do uczuć przyjaznych.~Ale piękność
412 2  |          dzieci mają pretensje i prawo do części majątku. Ona sama
413 2  |        towarzystwo... Jak się to hycel do niej podsadza! Widzisz ty?~-
414 2  |          usteczka się nie sączy!~- Ja? Do tej Laury? Nie! Baba jak
415 2  |                byle letnisku i należeć do fabrykanta Niemca lub Żyda
416 2  |                nadpękniętych) schodach do sieni, skąd wyfraczony lokaj
417 2  |           lokaj poprowadził ich wprost do łazienki. Myli się tam,
418 2  |            minęli ten salon i przeszli do następnego pokoju, gdzie
419 2  |             pani Laura była niepodobna do siebie samej. Uderzająco
420 2  |          pierworodną winę - rzuceni są do rowów jak psy!~Praca ich
421 2  |            wszyscy są tak pewni swego. Do licha! Nic nie widzieli,
422 2  |               i cichym głosem poprosił do stołu.~ Panna Wanda Okszyńska
423 2  |                mogła przeleźć z piątej do szóstej klasy szkoły państwowej
424 2  |               Wandzia nie nadawała się do szóstej klasy. Krótko mówiąc,
425 2  |           niepoprawną "oślicę" na wieś do siostry, ażeby choć przez
426 2  |              grała na fortepianie. Nic do jej głowy nie przystępowało,
427 2  |               gorzałką. Po przyjeździe do Nawłoci i do mieszkania
428 2  |               przyjeździe do Nawłoci i do mieszkania wujostwa, gdzie
429 2  |    niezwłocznego dopuszczenia muzyczki do "pałacowego" fortepianu,
430 2  |              przyzwyczajał się z wolna do roli mebla cennego, lecz
431 2  |            Wanda Okszyńska dorwała się do fortepianu. Wolno jej było
432 2  |              baczenie na przygotowania do obiadu, będące właśnie w
433 2  |             przeszkadzać, nie zaglądać do salonu w ogóle, a natomiast
434 2  |        otworzył drzwi w sieni, na lewo do salonu i pociągnął za sobą
435 2  |           piękną. Ilekroć zwracała się do towarzysza gry, szczególny
436 2  |               w jej oczach. Zeszli się do salonu wszyscy domowi i
437 2  |       żywiołowy. Była tylko w stosunku do Cezarego Baryki niepowściągliwie
438 2  |              altruistycznie w stosunku do tej panienki bawić towarzystwo
439 2  |          ogromnej długości, prawdziwie do pasa. Ten polemiczny zabieg,
440 2  |          upodobanie księdza Anastazego do śpiewu. Biorąc filiżankę
441 2  |                 szepnął Cezary księdzu do ucha.~- Doprawdy? A to już
442 2  |                panną Karoliną powrócił do stołowego pokoju, już Hipolit
443 2  |     umiarkowaniem. Zanim obiad dobiegł do ostatecznego likierowego
444 2  |           Hipolita, który od szczegółu do szczegółu przechodząc lustrował
445 2  |              wojną bolszewicką) wpadał do stajni niespodzianie i rogiem
446 2  |            obok Jędrka, ale twarzą nie do koni, lecz do tamtych dwu
447 2  |               twarzą nie do koni, lecz do tamtych dwu osób zwrócony.
448 2  |               osób cztery nogi zadarte do góry - z tego dwie nogi
449 2  |                ją jak najniżej, niemal do pięt, i owijając nią kolana.~-
450 2  |             Może pani pożyczyć agrafki do zapięcia sukni pod kolanami? -
451 2  |              współczuciem i gotowością do usług.~- Dziękuję! - odpaliła
452 2  |           dziesiątą wieś, żeby ich już do końca świata właściciel
453 2  |        samolocie szybującym z Warszawy do Paryża, środkiem obłoków
454 2  |        ziębiącą nogi, kolana, stawy aż do pustego brzucha i utrudzającą
455 2  |       zestarzałe! Cezary wołał w duszy do wiekowych chłopów, którzy
456 2  |               w opłotkach prowadzących do wiosek.~W pewnym miejscu
457 2  |              ściany modrzewiowe niemal do samej ziemi. Dokoła stały
458 2  |              także wysiądzie i wejdzie do tego domu.~- Nie - odpowiedziała
459 2  |                wszystkim uśmiechał się do przybyszów z tej wdzięcznej
460 2  |            dawno przespanym, że zginął do cna w pamięci?" I oto wtedy
461 2  |                Zabarwiała się wtedy aż do samego dna, stawała się
462 2  |           swoje, doskonałe i wierne aż do śmieszności.~- Był taki
463 2  |               przeznaczoną i wychowaną do zbytków, a teraz muszę obsługiwać
464 2  |           tyrany. Mama przedostała się do Warszawy. Umarła. Jestem
465 2  |               śmierci ojca i przybyciu do granic Polski. Było dla
466 2  |               to właśnie podniecało go do wywnętrzeń. Słuchała go
467 2  |          wpijając się weń oczyma.~- Aż do Uralu? Dalej - aż do Krasnojarska?~-
468 2  |                Aż do Uralu? Dalej - aż do Krasnojarska?~- Nie do Uralu
469 2  |              aż do Krasnojarska?~- Nie do Uralu i do Krasnojarska,
470 2  |         Krasnojarska?~- Nie do Uralu i do Krasnojarska, lecz do Moskwy!
471 2  |                i do Krasnojarska, lecz do Moskwy! Do Moskwy! - powtórzyła,
472 2  |          Krasnojarska, lecz do Moskwy! Do Moskwy! - powtórzyła, wszystko
473 2  |            czemu nie popchnięto nas aż do Moskwy.~- Ducha w was nie
474 2  |     intromitować z powrotem pudla Gagę do pałacu na Ukrainie, gdzie
475 2  |              upłynął od przyjazdu pana do ta strona, aż ci już taka
476 2  |              pani, jaki jestem zgodny: do rany mię przyłożyć.~- A
477 2  |               będzie drzwiami i oknami do tych chat i legowisk. Nie
478 2  |               zatopionym w milczeniu.~ Do objęcia przez Cezarego Barykę
479 2  |            zgłosił się z tym projektem do Hipolita Wielosławskiego,
480 2  |               tłumaczył, iż przyjechał do domu przyjaciela na parę
481 2  |                tutejszymi ludźmi z ust do ust. Ale nie tylko mówić.
482 2  |            śmieszne, jakieś rosyjskie, do niczego niepodobne.~- U
483 2  |             serdecznym przyjacielem... Do diabła! to pachnie kabaretem...
484 2  |               jakaś przejażdżka, wypad do sąsiedniego miasteczka Ostropustu
485 2  |                 godzina jedenasta, pół do dwunastej... Smutno byłoby
486 2  |                a z wewnątrz dochodziło do ogrodu echo chrapania żołniersko-księżego.
487 2  |        prawdzie i istocie. Wymykał się do stodół i uczestniczył w
488 2  |      Towarzystwo zabierało się niby to do segregowania owocu, umieszczania
489 2  |                w Odolanach, należących do starszego pana Storzana,
490 2  |            braciom kadłubkom". Oddawał do dyspozycji swe apartamenty,
491 2  |                 przygotowując wszystko do niebywałej zabawy. Poruszyła
492 2  |          pewien defekt organiczny, nie do przebaczenia w tych okolicznościach:
493 2  |               Pojechali obadwaj w skok do Częstochowy, obstalowali
494 2  |           etcaeterami nadesłany został do Nawłoci przez "umyślnego"
495 2  |               bujał. Gdy zaś przyszedł do swego pokoju przed obiadem,
496 2  |                i poprosił, żeby weszła do jego pokoju, gdyż ma jej
497 2  |                 z lękiem przyznała się do winy. I tu właśnie nastąpił
498 2  |             palcach, po cichutku, lecz do upadłego.~Gdy zaś wciąż
499 2  |             radosny, a usta same drogę do ust znalazły. Minęła długa
500 2  |            otwarła wejściowe i wypadła do ogrodu. Czuł w całym ciele