Czesc

 1 Rod|      leżąc na piersiach ojca, z głową przy jego głowie, i ojciec,
 2 1  |         ojcowskie!~Matka kiwała głową. Zgadzała się, skoro tak
 3 1  |         się, skoro tak chce on, głowa domu. Nie było już mowy
 4 1  |         usta, piersi ojcowskie! Głowa młodzieńca z westchnieniem
 5 1  |     uczynić nie mógł. Nie mógł! Głową, wyraźnie głową odpowiada
 6 1  |       Nie mógł! Głową, wyraźnie głową odpowiada za przyjęcie nowego
 7 1  |          Seweryn był rozpalony. Głowa jego miotała się po kudłach
 8 1  |  Oddechu. Długo leżała bezsilna głowa nad pustynią straszliwą,
 9 2  |   oparcia, wypadł daleko, zorał głową ze trzy lepkie i sowicie
10 2  |         nieproporcjonalnie małą głową niebieską, a więc samiec
11 2  | Cezarego Baryki.~- A! - skinęła głową pani w stronę Baryki. -
12 2  |         i byłby uderzył kapłana głową w piersi, gdyby nie to,
13 2  |         niego wcale nie było.~Z głową podpartą na rękach patrzył
14 2  |   Wreszcie wyrwała się, skinęła głową i cichutko odemknęła drzwi.
15 2  |       pani". Pani Laura skinęła głową i minęła drzwi otwarte przez
16 2  | niebiosa radości roztoczone nad głową, gdy on się zbliża. Grała
17 2  | wynurzała i chowała swe piersi. Głowa jej była dumnie zadarta
18 2  | Podniósł oczy na twarz pannicy. Głowa jej była odwrócona i wciśnięta
19 2  |      napisania listy albo że go głowa boli. Lecz nazajutrz chłopak
20 2  |     Hipolit. Łamał ręce i tłukł głową o słup ganku. Właśnie w
21 2  |        ziemia milczała. Pokiwał głową. Odszedł. Wydostał się znowu
22 2  |         dowcipkował, a nad jego głową huczała groza burzy rozpętanej.
23 2  |     skinęła ku niemu dwukrotnie głową. A gdy ukłoniwszy się z
24 3  |      się zupełnie ani słowem. Z głową, a raczej z brodą podpartą
25 3  |         Obok tamtego siedział z głową podpartą na ręce człowiek
26 3  |       tłukących w kowadło. Lecz głowa jest wciąż pilnie gotowa
27 3  |  latarnia, co nawet za dnia nad głową policjanta w ciemną, mglistą
28 3  |  niewzruszony jako latarnia nad głową, jak cegły w ścianę wmurowane,