Czesc

 1 1|            w Siedlcach jest Szymon Gajowiec?~To imię i to nazwisko miało
 2 1|         powie. Nazywa się - Szymon Gajowiec...~Obalił się na posłanie
 3 2|           nieboszczyka, pan Szymon Gajowiec, bardzo wysoki urzędnik
 4 2|   pochodzącej z "Galicji". Ów páln Gajowiec szczególnie rozpytywał się
 5 2|       przejmuje i wzrusza. Ale pan Gajowiec, sztywny i wytworny biurokrata,
 6 2|          tylko z niej zostało. Pan Gajowiec sucho zapewnił Cezarego,
 7 2|        kubek do matki podobne. Pan Gajowiec chętnie z Cezarym rozmawiał.
 8 2|        nieraz, iż tak samo jak pan Gajowiec widzi ją młodziuteńką, śliczną,
 9 2|    sympatia dla tamtej strony. Pan Gajowiec, jedyny teraz quasi-opiekun
10 2|       cywilne, do czego pomógł pan Gajowiec udzieleniem zaliczki na
11 2|            z oczu kap-kap-kap! Pan Gajowiec - dobrze! Ale skądże - u
12 2|         przyjedzie, choć go ów pan Gajowiec listem rekomendowanym na
13 3|           uradował podstarzały pan Gajowiec. - Wielce!~W gabinecie biurowym,
14 3|        wychodzili interesanci. Pan Gajowiec zaprosił Barykę po staremu
15 3|    reminiscencje...~Gdy pan Szymon Gajowiec przyszedł do domu, począł
16 3| gadatliwych próżniaków.~Pan Szymon Gajowiec poza urzędowymi pracami,
17 3|        nazwę narodu polskiego. Pan Gajowiec czerpał materiały do swego
18 3|       jednego człowieka. Toteż pan Gajowiec szukał pomocy Cezarego Baryki.~
19 3|            tej właśnie roboty. Pan Gajowiec nie chciał "okradać" skarbu
20 3|          sedno utrafić.~Pan Szymon Gajowiec, dążący wszystkimi swymi
21 3|         budzić ze snu niewoli.~Pan Gajowiec opowiadał swemu młodemu
22 3|           wepchnąć i schwytać. Pan Gajowiec wspominał blade twarze tych
23 3|          siła modlitwy - mówił pan Gajowiec. ~I oto przypominał pewną
24 3|      Modlitwa zrobiła swoje...~Pan Gajowiec, urzędnik legalista', wiele
25 3|            prozą nie mógł przejąć. Gajowiec marzył jako o szczęściu
26 3|            do "złotego". Gdyby pan Gajowiec wiedział, o czym myśli ten
27 3|          rozmowach z Gajowcem. Gdy Gajowiec o tym wszystkim mówił, Cezary
28 3|           sflaczałą. Jak na złość, Gajowiec sterczał w domu. Ujrzawszy